Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Z nieopublikowanej książki małej prozy “Korzenie błyskawicy”

Слово Просвіти, №21 за 2012 рік

Nie spieszcie się. Nie spieszcie się. Zatrzymajcie się. Podajcie jej rękę — tam na skraju drogi babcia stoi, aż do ziemi się zgięła… Całe życie swoje długie przeszła, a drogi przejść nie może… Stary bocian przy ciepłym kominie. Będąc małym, bywało, witałem krowę ze stada, zielona trawa na podwórku, żłób, do którego przywiązywaliśmy krowę. Siano pachnące w żłobie. Mama z wiadrem się spieszy… A przy kominie, jeszcze ciepłym, zawsze stał stary bocian i zdawało się, że skrzydłem podsuwał pod siebie okrągłolicy księżyc, który właśnie przed chwilą oświetlił mamę i krowę, i cielątko z białą kropką na czole… i mnie z popękanymi od całodziennego biegania nogami, które któż wie kiedy widziały obuwie… Tato, kogucik śpiewa! Tarasowi. Już dawno było po północy. Słodko się spało. Kiedy słyszę: — Tato, kogucik śpiewa! Tyle zdziwienia było, tyle radości świeciło się w oczętach dziecka… Podsunąłem krzesło, na którym leżał zegarek, — wskazówki pokazywały początek czwartej nad ranem… — Słyszysz, tato, kogucik śpiewa. Ja pójdę do niego! Realnie oceniłem sytuację i jakoś aż łaskotliwie zrobiło się pod samym sercem. Nie od tego, że kogucik śpiewa, a od tego, że obudził emocje w duszy dziecka. Kiedy jeszcze usłyszysz w kamiennym worku miasta, żeby kogucik zaśpiewał… Zresztą, nie tak daleko z synem uciekliśmy od miasta — zaledwie byliśmy w Domu Pracy Twórczej, gdzie obok gospodarni ludzie trzymali kozy, króliki, kury… Kogucik śpiewa! Słyszałem jak muzykę słowa synka. Kogucik swoim nieskomplikowanym kukurykaniem obudził zorzę, obudził dziecięcą wyobraźnię, rozbudził moje dzieciństwo… Elektryczki, samochody, motocykle… Wszystko to ryczy i huczy… A oto kogucik — śpiewa… Zatem istnieje wieczna potrzeba go słuchać. Nawet w środku nocy. Nie doczekawszy rana, synek wybiegł na podwórko i zaniósł okruchy chleba kogucikowi… Niech ryk pociągów, huk samochodów, odrzutowych samolotów na wieki wieków nie zagłuszy głosu kogucika, aby dzieci z radości się budziły i budziły nas: — Tato, kogucik śpiewa! Pobielcie mnie. A teraz ja się zestarzałam. Trzy słupy podpierają moją ścianę z zewnątrz. Trzy słupy podpierają moją ścianę od wewnątrz. Trzy świece zostały na pokuciu, trzy łyżki spoczywają w glinianej misce i trzy cienie co noc przychodzą do mnie… A ja jeszcze nie zamierzam upaść, bo: miło mi i przyjemnie, kiedy słoneczko przygrzewa, kiedy jaskółki świergoczą pod strzechą, kiedy kwiaty kwitną pod oknami

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn