Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Narodowa godność Ukraińca

Слово Просвіти, №21 за 2012 рік

Ołeh HRYNIV, doktor nauk filozoficznych, Lwów. Dlaczego Ukraińcy, wielki pod względem liczebności naród europejski, pozwalają tak się znieważać? Uderzający przykład z ukrainofobem na stanowisku ministerialnym. Nawet niektórzy z otoczenia prezydenta nie mogą powstrzymać się od publicznego wyrażania pogardy dla tego nie tylko pseudopułkownika. Jednak wszystko pozostaje bez zmian. Dlaczego? Jeśli ich oskarżenia są umotywowane, to ukrainofob i przestępca nie może zasiadać w Rządzie! Jeśli takie oświadczenia są gołosłowne, to wymienieni urzędnicy muszą odpowiedzieć przed sądem! Ani jedno, ani drugie nie zostało uczynione. Dwie prawdy czy szczere hipokryzja? Jeszcze bardziej przejmuje co innego. Dlaczego Ukraińcy nie dają zdecydowanego odporu brodatemu cynikowi, który bezczelnie pluje nam w oczy? Czyżbyśmy, europejski naród, nie mieli narodowej godności? Czyżbyśmy mieli znosić ukrainofobię pod narodowym sztandarem, który został zatwierdzony przez obowiązującą Konstytucję jako Flaga Państwowa Ukrainy? Czy możliwe jest takie coś w innych państwach europejskich? Co byłoby w Polsce, gdyby minister znieważył polski naród, spróbował szkalować polską historię? Co byłoby w Niemczech, gdyby federalny minister „wykluczył” z niemieckiego narodu Bawarczyków? Dlaczego więc u nas, pomimo protestów społeczeństwa, w ministerialnym fotelu siedzi politykier, który neguje prawo Galicjan do nazywania się Ukraińcami, usuwa heroiczne karty z narodowej historii, aby uczniowie nie wiedzieli o wielkim zwycięstwie wojsk hetmana Iwana Wyhowskiego nad stutysięczną moskiewską ordą pod Konotopem w 1659 roku? Dlaczego w podręcznikach nie wspominają o pełnej poświęcenia walce bohaterów spod Krut przeciwko bolszewickiej nawałnicy pod dowództwem carskiego podpułkownika Murawjowa? Dlaczego uczniom nie daje się możliwości studiowania na lekcjach utworów naszych pisarzy o Wielkim Głodzie 1932—1933 lat, który zorganizował Stalin wraz z Kaganowiczem? Jeśli oficjalnie negują stalinowskie ludobójstwo Ukraińców, to wychodzi na to, że władza jest w rękach naśladowców tego krwawego dyktatora. Czy takie coś jest możliwe w innych krajach? Czy możemy dopuścić, że do władzy w Izraelu doszli naśladowcy Hitlera? Nie, bo Żydzi potrafią bronić swoich narodowych praw: o najmniejszym przejawie antysemityzmu w mgnieniu oka dowiaduje się cały świat. Czyż to nie przykład dla nas, Ukraińców? Czy nie czas postawić na tym samym poziomie co walkę przeciwko antysemityzmowi walkę przeciwko antyukrainizmowi (ukrainofobii)? Kiedy Rada Najwyższa Ukrainy uchwali ustawę o ochronie moralności publicznej, w której będzie prawne traktowanie ukrainofobii (antyukrainizmu) jako przestępstwa przeciwko narodowi ukraińskiemu? Contra spem spero! (Bez nadziei mam nadzieję!). Taką ustawę może przyjąć parlament, który wyraża interesy narodu ukraińskiego, troszczy się o jego przyszłość. Dzisiaj na prezydenckiej stronie internetowej można przeczytać projekt Koncepcji Ogólnopaństwowego celowego programu społecznego wychowania patriotycznego ludności na lata 2013—2017. W nim zaznaczono: „Patriotyczne wychowanie ludności skierowane jest na zapewnienie integralności, soborowości Ukrainy, co jest rdzeniem ukraińskiej idei narodowej”. Szczególnie interesujące jest takie założenie wspomnianego projektu: „Patriotyczne wychowanie powołane jest, by dać nowy impuls duchowemu uzdrowieniu narodu, formowaniu na Ukrainie społeczeństwa obywatelskiego, które przewiduje transformację świadomości obywatelskiej, moralnej, prawnej kultury jednostki, rozkwit narodowej samoświadomości…”. Zauważmy, że w tym założeniu o niepodległości narodowej — ani wzmianki. Niedopatrzenie autorów projektu, postawa państwowa czy pogarda dla narodowej godności każdego Ukraińca, prawa narodu tworzącego państwo? Nie ma wątpliwości, że projekt Koncepcji przygotowywały nie tylko osoby dalekie od gruntownego zrozumienia samego problemu. Inaczej nie pojawiłoby się takie twierdzenie: „Jak i sam patriotyzm, patriotyczne wychowanie nosi konkretnie historyczny charakter. Patriotyczne wychowanie ludności na współczesnym etapie — to kompleksowa, systemowa, celowa działalność organów władzy państwowej, organizacji społecznych, rodziny, szkoły, innych instytucji społecznych w zakresie formowania wysokiej patriotycznej świadomości, poczucia wierności, miłości do Ojczyzny, troski o swoje dobro i dobro narodu, gotowości do budowy demokracji, wypełniania obywatelskiego i konstytucyjnego obowiązku w zakresie ochrony interesów narodowych, dążenia do integralności, niepodległości Ukrainy, wspierania jedności narodu ukraińskiego, pokoju obywatelskiego i zgody w społeczeństwie”. Przede wszystkim zauważmy, że patriotyczne wychowanie nie nosi konkretnie historycznego charakteru, a ma taki charakter. Słowo „nosić” stosowne było używać wtedy, gdy dotyczyło wykorzystania mienia kołchozowego do własnych potrzeb. Jakoś dziwnie w drugim zdaniu brzmi „poczucie wierności”. Czy nie chodzi o oddanie? Niełatwo wyjaśnić różnicę między patriotyczną świadomością a miłością do Ojczyzny, wszak patriotyzm — to miłość do Ojczyzny! Zajrzyjmy do jakiegokolwiek słownika — przekonamy się. Związek patriotycznego wychowania z troską o swoje dobro również zmusza do zastanowienia. Czy nie wychodzi tak: urzędnik państwowy, który buduje własną daczę za wysokim płotem, wspiera patriotyczne wychowanie sąsiadów? A już pisanie o „wypełnianiu obywatelskiego i konstytucyjnego obowiązku” jest niestosowne, wszak obowiązki obywatelskie zapisane są w Konstytucji, czyli konstytucyjny obowiązek i obywatelski obowiązek — to to samo. Przyznam się, nijak nie mogę pojąć, dlaczego patriota ma jedynie dążyć do niepodległości Ukrainy, a nie bronić jej tak, jak bohaterowie spod Krut, o których już nie wspominają w podręcznikach historii. W projekcie można przeczytać i o „metodzie programowej”. Czyż twórcy Koncepcji nie wiedzą, że takiej metody nie ma? Oczywiście, chodzi o metodę kompleksową. Po przeczytaniu ostatniej strony doszedłem do wniosku, że projekt pisali znawcy ezopowego języka: starali się formułować zdania tak, aby inni nie zrozumieli istoty. Na przykład piszą o „transformacji świadomości obywatelskiej” i „rozkwicie samoświadomości”, a o świadomości narodowej nie wspominają. Jak zrozumieć założenie o „patriotyzmie w okresie kształtowania się narodu”? O jakim narodzie mowa? Czyżby naród ukraiński dopiero zaczął się „kształtować”? Nawiasem mówiąc, taki patriotyzm scharakteryzowany jest dość wyraźnie: „Patriotyzm w okresie kształtowania się narodu — to miłość do Ojczyzny, swojego. Jedna z największych w Europie nacji znalazła się przed zagrożeniem ukrainocydu, czyli totalnego zniszczenia. Paradoks w tym, że taką zbrodnię próbują popełnić ukrainofoby pod jej narodowym sztandarem i herbem, pod śpiew narodowego hymnu, w którym zapewniają: „Jeszcze nie umarła Ukrainy ani sława, ani wola”. Śpiewają, a sami już szykują nad narodem pętlę. narodu, troska o swoje i jego dobro, wspieranie ustanowienia i utwierdzenia Ukrainy jako suwerennego i niepodległego, prawnego, demokratycznego, socjalnego państwa, gotowość do obrony jej niepodległości, służenia i ochrony jej, podzielenia swojego losu z jej losem”. Mimo wszystko znajdujemy tutaj rodzynkę. Jeśli troska o swoje dobro to patriotyzm, to domorośli oligarchowie, którzy mają dacze („swoje dobro”) na Cyprze czy zwiększają własne kapitały w strefach offshore, to prawdziwi ukraińscy patrioci! Projekt Koncepcji nakierowany jest na wychowanie nie ukraińskiego patrioty, a patrioty Ukrainy. Podmiana pojęcia, która w rzeczywistości wyjaławia istotę, bo można kochać Ukrainę jako wielkość geograficzną i jednocześnie nienawidzić jej narodu. Nie uściślono, jakie „historyczno-patriotyczne przedsięwzięcia” sprzyjają patriotycznemu wychowaniu. Czy można wychować patriotę na sfałszowanej historii II wojny światowej? Teraz wiadomo, że okrutny Żukow gnał nieuzbrojonych Ukraińców na forsowanie Dniepru, bo kremlowski dyktator rozkazał wziąć Kijów do rocznicy bolszewickiego przewrotu w Piotrogrodzie. Oczywiście takich scen nie pokazują. To jakiego patriotę wychowują na podobnych „historyczno-patriotycznych przedsięwzięciach”? Jakich patriotów wychowują inicjatorzy wzniesienia w Charkowie pomnika Żukowa, który podpisał rozkaz o wysiedleniu Ukraińców z ojczystych ziem 22 czerwca 1944 roku? Podobne przedsięwzięcia nie tylko nie wychowują „patrioty Ukrainy”, ale też znieważają narodową, a nawet ludzką godność Ukraińców. Projekt Koncepcji nie przewiduje zmiany nazw ulic, placów, miejscowości, które niepodległa Ukraina odziedziczyła po ZSRR. Czy będą czuli się ukraińskimi patriotami mieszkańcy miast Dniepropetrowska, Kirowohradu, Dnieprodzierżyńska, Kuzniecowska? A o centralnych ulicach i placach Lenina, Marksa, czekistów, Radzieckiej Ukrainy, różnych rocznic „Wielkiego Października”, „Leninowskiego Komsomołu” — nie ma co mówić! Czy dopuściliby Austriacy, aby w nazwach ulic i placów uwieczniano przywódców Trzeciej Rzeszy oraz wydarzenia związane z historią nazistowskich Niemiec? Przeciwnicy oczyszczenia naszych miejscowości z bolszewickiego ideologicznego mułu sprzeciwiają się, argumentując czynnikami ekonomicznymi. Oczywiście kłamią! Tacy urzędnicy, politykierzy myślą o czymś innym: próbują narzucić naszym obywatelom myśl, że niepodległa Ukraina to nie urzeczywistnienie przez nasz naród odwiecznego marzenia o odrodzeniu państwa, a opracowany przez „kogoś” taki sobie „projekt państwa Ukraina”. Jak każdy projekt, musi on poddać się pewnej próbie. Wrogowie narodu ukraińskiego dokładają starań, aby przeciwdziałać utwierdzeniu Ukrainy jako pełnowartościowego podmiotu prawa międzynarodowego. Przeciwko niepodległej Ukrainie występują wewnętrzni i zewnętrzni wrogowie, którzy reprezentują antyukraińskie (ukryte i jawne) partie polityczne, Rosyjską Cerkiew Prawosławną, przeważająca większość funkcjonariuszy państwowych Federacji Rosyjskiej. Narodowo-państwowe odrodzenie Ukrainy nie może być łatwym procesem, bo

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn