Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

«Swoją Ukrainę kochajcie…»

Слово Просвіти, №21 за 2021 рік

Heorhij FILIPCZUK, akademik. Znaczącym wydarzeniem narodowym stała się 160. rocznica ponownego pochówku Tarasa Szewczenki na Górze Cherneczej, kiedy to Naród wypełnił „Testament” Poety – by zostać pochowanym „wśród stepu szerokiego na Ukrainie miłej...”. WIELKI SYN WIELKIEGO NARODU znalazł spoczynek w rodzinnej stronie, ujrzawszy „swoją Ukrainę” na wieki wieków. Odstawszy i zachowawszy godność narodową Narodu Ukraińskiego, Szewczenko przypomniał wszystkim żyjącym, że poniżenie, strach, niewolnictwo i imperia nie znikają same z siebie. Niszczy się je. Jednak wypełnić tę wysoką misję są w stanie tylko te narody, które pragną Wolności. Ta szczytowa wartość staje się dziś decydującą w systemie wychowania Narodu. Wolność dla Siebie, swojego Narodu, Ludzkości. Właśnie ta idea brzmi w „Kaukazie” Szewczenki. Swoim Słowem zakładał wiarę w Prawdę. „My wierzymy twojej sile / I duchowi żywemu. / Wstanie prawda! Wstanie wola! / I tobie jednemu / Pomodlą się wszystkie języki / Po wieki wieków”. Śmiało i bez wahania zostawił dla przyszłych pokoleń przykazanie-modlitwę – „Walczcie – zwyciężajcie! / Wam bóg pomaga!”, dając potomnym klucz do współczesnego rozumienia ukraińskiego narodu, który musi uświadomić sobie – dopóki istnieć będzie rosyjskie imperium z jego ordyńskim charakterem, nie godzi się pielęgnować iluzji „braterstwa”, miłowania pokoju i duchowego spokoju. Ponieważ ideologia i praktyka imperialności niezależnie od zewnętrznej skorupy (carska, bolszewicko-stalinowska, putinowska czy „libertariańska”) zakłada ludobójstwo, nienawiść do ludzi. Nie należy prowadzić korowodów udawanej „przyjaźni”, zapominając o bezpieczeństwie własnego narodu. Znany rzymski historyk Kurcjusz pisał, że „najtrwalsza przyjaźń – tylko między równymi”, czego butni sąsiedzi nigdy nie rozumieli. Gorzki posmak piołunu ukraińsko-rosyjskich stosunków (według słów ukraińskiego dyplomaty Antona Butejki) przyszło poznać jeszcze podczas przygotowywania dwustronnej umowy z udziałem B. Jelcyna w 1990 roku, kiedy RF nie chciała zgodzić się na włączenie do Umowy zapisu o uznaniu integralności terytorialnej i nienaruszalności granic, utrwaleniu zasady prawa międzynarodowego o niewykorzystywaniu siły lub groźby siłą przeciwko nienaruszalności terytorialnej. Moskalom tak i nie udało się przezwyciężyć wyższości, pychy, a jedyną akceptowalną „normą” stała się gorliwość wobec „ruskiego miru”. Niestety, przywódcy państwa latami wraz z wiecznie polityczną większością, nieprzejętą ukraińskością, w większości wychowaną w panrosyjskiej tożsamości, kontynuowali wytańcowywanie z kremlowskim diabłem. O całkowitej beznadziejności porozumienia się z nacjonalistyczno-szowinistycznymi imperialistami świadczyły zawarte umowy z 28 maja 1997 r. o parametrach podziału Floty Czarnomorskiej; o statusie i warunkach jej przebywania na terytorium Ukrainy, wzajemnych rozliczeniach, a także podpisany przez Jelcyna 31 maja 1997 r. traktat o przyjaźni, współpracy i partnerstwie. Kłamliwość, nienasycenie, nienawiść stały się decydującymi zasadami Rosji w stosunkach z Ukrainą (i nie tylko), wszak liczyć na ich uczciwość było sprawą straconą. Dlatego 1 kwietnia 2019 r. traktat o „przyjaźni…” między Ukrainą a RF „spoczął w Bogu”. Najwyraźniej miał rację Bismarck, wzywając: „nigdy nie wierzcie rosyjskim, bo Rosjanie nie wierzą nawet samym sobie”. Ale „nie wierzmy” nie oznacza sukcesu w przeciwstawianiu się rosyjskiej ekspansji. Niezbędna jest potężniejsza narodowa energetyka Ukraińców, aby pokonać „cywilizacyjne” zło. Co i kto stanie się niezawodnym obrońcą dla Ukrainy w wojnie z agresywną Rosją? Wartości narodowe, jedność, ogólnonarodowa „mobilizacja”, narodowo-patriotyczna świadomość. Są one rdzeniem, sensem, żywotnością narodów, które wybrały drogę miłowania wolności i własnej państwowości. Bo jeśli zboczymy na pobocze, na przygotowaną drogę „ruskiego miru”, „gastronomicznych ideałów pomazanej kapusty”, to stracimy wolność, siłę i sławę. „Jest siła silniejsza niż bomby i krew – powiedział w czasach narodowo-wyzwoleńczych zmagań (1918 r.) członek rzeczywisty Ukraińskiej Akademii Nauk P. Tutkiwski, – to miłość do rodzinnego kraju, Ukrainy”. Żadna militarność i broń nie uchroni nas, kiedy dusze otula zdrada. Zdrada, która miała miejsce na Krymie w 2014 roku, jest odpowiedzią na przyczyny tragedii. Wszak wiernymi swojej Ojczyźnie-Ukrainie podczas aneksji Krymu pozostali: z 13468 żołnierzy i oficerów Sił Zbrojnych Ukrainy – tylko 3990 wojskowych (29,6%); Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ukrainy: z 10936 – tylko 88 (0,8%); Państwowej Służby Granicznej Ukrainy: z 1870 – tylko 519 (29,7%); Służby Bezpieczeństwa Ukrainy: z 2240 – tylko 242 (10,8%); Zarządu Ochrony Państwowej: z 527 – tylko 20. Realnym zagrożeniem jest także stan półnędzy narodu: stawszy się ofiarą współczesnego „nieukraińskiego oligarchatu”, ludzi próbuje się skłonić do działań według refrenu Tyczyny: „Na czorta nam zdała się władza? / Nam dajcie chleba jeść!”. Ale musimy być świadomi tego, że nawet w obecnych warunkach najbiedniejszego kraju w Europie, bardzo ostrych problemów społecznych nie mamy prawa polegać na świadomości wszystkich tych, którzy z własnej i cudzej woli pragną tylko „jeść”. Pamiętajmy błaganie Szewczenki, które jednocześnie służy nam pewnym drogowskazem i bez osiągnięcia którego nie otrzymać dóbr materialnych i duchowych. Pokonałeś Ty pierwszą siłę, Pokonajże i drugą, Jeszcze bardziej srogą!.. Można urządzać bezpłodne dyskusje o „większym” złu zewnętrznym czy wewnętrznym, ale istota pozostanie niezmienna. Zadanie narodu, który marzy o byciu niezwyciężonym i szczęśliwym, polega na nieprzejednanej walce z domorosłymi i obcymi krzywdzicielami, wyzyskiwaczami, przybłędami. A dlatego „Swoją Ukrainę kochajcie…”, wolną od narodowego, społecznego, ekonomicznego i duchowego ucisku, co jest naszym zadaniem domowym, kluczową ideą, którą stworzył i pobłogosławił Taras Szewczenko. Pamiętajmy pierwsze przykazanie „Katechizmu Ukraińca”: „Jedna, jedyna, niepodzielna od Karpat aż po Kaukaz samodzielna, wolna Ukraina – oto narodowy i ogólnoukraiński ideał. Niech każde ukraińskie dziecko pamięta, że urodziło się na świat po to, aby zrealizować ten ideał”. Ukraińcom obecnie ważne jest nie tylko rodzić, ale i wcielać w narodowe środowisko te znaczące wartości, które uformują doskonałość ukraińskiego narodu. Bo „nikt nam nie zbuduje państwa, jeśli my sami go nie zbudujemy i nikt za nas nie stworzy narodu, jeśli my sami narodem nie chcemy być”, – pisał w latach 20. ubiegłego wieku W. Łypynski w swojej słynnej pracy „Listy do braci-rolników”. A należycie będziemy realizować ukraińską sprawę budowania narodu i państwa, jeśli pokonamy wroga zewnętrznego i wewnętrznego. „Pierwszą i drugą siłę”. Wtedy staną się możliwe jakościowe zmiany społeczne w segmentach socjalnym, kulturalno-oświatowym, informacyjnym, duchowym, politycznym, bezpieczeństwa. Dla garstki obcych klanów, które zawładnęły narodowymi bogactwami, okupowały przestrzeń informacyjną, rozstawiły swoich sługusów-kelnerów w korytarzach władzy, nie istnieją wartości wycierpianego narodowego odrodzenia Ukrainy, znaczenie odnowienia Państwa Ukraińskiego. Wolą oni postrzegać Ukrainę jako „terytorium dla wszystkich”, uparcie narzucając bezsensowny model „wielokulturowości” społeczeństwa obywatelskiego bez ukraińskiej kulturowości. „Ocknijcie się! bądźcie ludźmi / „Bo biada wam będzie”, wszak u Ukraińców „Nie ma na świecie Ukrainy, / nie ma drugiego Dniepru”. Ukraina walczyła nie po to, by rozczłonkować się przed „innymi” i „swoimi” pachołkami, przyglądać się „reformowaniu” ziemi, które czynią „nowe” i „stare” twarze. Tutaj jest ziemia naszych dziadów i pradziadów, duchowe, państwowe, narodowo-kulturowe Centrum. Kijów, a nie cudzoziemskie stolice jest naszym Sercem i Duchem. Dlatego Ukraińcy wiecznie będą bronić i szanować ojczystą Ziemię, która jest im darowana przez Boga.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn