Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

SPOŁECZEŃSTWO I MY

Слово Просвіти, №22 за 2007 рік

„Kilka lat temu jeździłyśmy z nią do Kijowa, do Domu Ukraińskiego — opowiada Ola — braliśmy udział w konkursie »Ja i moje prawa«. Praca twórcza Marijki zajęła pierwsze miejsce — był to rysunek »Ukraina — ukochana matuszka, a nasza ziemia — tęcza«. Kiedy do nas przyszli studenci na praktykę, powiedzieli: »Żeby namalować taki rysunek, trzeba gorąco kochać Ukrainę«. A kiedy zapytali, kto ją tego nauczył, Masza za nas obie pewnie odpowiedziała: »Nasza wychowawczyni Kateryna Iwaniwna Budiak«. Kateryna Iwaniwna z zawodu jest nauczycielką języka ukraińskiego. Rozpoczynała karierę pedagogiczną we wiejskiej szkole, a kiedy los przywiódł ją do Sum, by skontrolować internat, została tutaj. »Przez rok się wahałam — wspomina Kateryna Iwaniwna. — Nie jest łatwo wykwalifikowanemu pedagogowi przyzwyczaić się do sierot, internatowych warunków, sytuacji pedagogicznych, a przede wszystkim nie wyrządzić krzywdy dzieciom o sierocym losie, które nie czują matczynej troski, których dawno nie głaskały ciepłe matczyne dłonie«. Mama Kasia zaczęła od tego, że stworzyła ukraińską świetlicę, która z czasem przekształciła się w muzeum etnografii. »Kiedy naszemu muzeum nadano zaszczytne miano ludowego, odwiedzali nas nauczyciele i uczniowie z całego obwodu — mówi Kateryna Iwaniwna. — A same dzieci stały się nie tylko artystami, lecz prawdziwymi miłośnikami tego, co rodzime i piękne: opowiedzą, pokażą, jednym słowem, z duszy i serca przekażą najjaśniejsze uczucia. A potem stworzyliśmy zespół folklorystyczny »Kalina«. Zdarza się, że bardzo brakuje nam muzyka, bo mamy jednego na cały internat«. Kateryna Iwaniwna uczy nie tylko rodzimej pieśni, lecz także miłości do rodzinnego kraju. Często sama układa wiersze, które dzieci chętnie przyjmują i same starają się rymować, jak nauczyła je nauczycielka. »Mama Kasia opowiedziała nam o kalinie, a następnego dnia już ją posadziliśmy, ktoś narysował, a jeszcze nauczyliśmy się piosenki o kalinie, wierszy, opowiadań — mówi Ola Iwanowa. — A jak wszyscy się cieszyli, kiedy Mama Kasia nauczyła nas gotować pierogi i piec pirożki z kaliną! Częstowaliśmy nimi przyjaciół i krewnych. Przyswoiliśmy ludowe przepisy na to, jak kalina leczy. Nauczycielka pisze scenariusze, a my pomagamy jej przygotować dekoracje, nauczyć się ubierać ze smakiem najmniejsze dzieci, które właśnie weszły w naszą rodzinę. Kiedy przygotowywaliśmy przedstawienie na podstawie opowiadania Stepana Wasylczenki »W chwastach«, Kateryna Iwaniwna sama uszyła dla Tarasika koszulinę, obrzeżoną kwieciem kaliny«. Najukochańszą domową piosenką w internacie stała się ukraińska ludowa »A mój miły chce pierogów«. A kiedy wychowankowie zbierają się gromadą, sami układają piosenki.” Hanna DENYSKO, m. Połtawa Te słowa Lwa Tołstoja stały się leitmotivem spotkania w Połtawskiej Obwodowej Bibliotece Dziecięcej im. Panasa Myrnego oraz zorganizowanej tam wystawy książek, podarowanych przez dobrych ludzi tej dziecięcej księgozbiorni, która w ostatnich latach doświadczyła i wysiedlenia, i celowego podpalenia, i niepewności co do przyszłości, która znów zawisła nad tą książkową świetlicą, drogą zarówno maluchom, jak i dorosłym połtawczanom. Tego dnia mowa była o wyjeździe do Kijowa dzieci-czytelników bibliotek Połtawszczyzny, które zwyciężyły w ogólnoukraińskich konkursach twórczych w obwodzie. Młodzież z Połtawszczyzny w stolicy serdecznie witali pisarze, przedstawiciele Ukraińskiego Funduszu Kultury oraz Międzynarodowego Fundacji Charytatywnej „Ukraina 3000”, którą kieruje żona Prezydenta. Na długo zapadło w pamięci Święto Książki w Domu Pisarzy: goście z Połtawy czytali swoje utwory, a znani pisarze oceniali je i udzielali rad. Wtedy członkowie literackiego zrzeszenia „Radosiń” podarowali połtawskiej bibliotece ponad 300 książek, zebranych specjalnie dla niej. Podczas posiedzenia studia „Radosiń” komplet książek dla biblioteki przekazał fundusz „Ukraina 3000”. Każde dziecko otrzymało również w prezencie wydanie „Eneidy” Iwana Kotlarewskiego. — Spotkać ludzi twórczych — to zawsze ciekawe — mówi uczennica Połtawskiego Liceum nr 1 Ołeksandra Czorna. — Dlatego chcemy kontynuować tę znajomość z kijowskimi pisarzami. A naszemu studiu literackiemu „Perewesło” przyda się doświadczenie „Radosini”, którym kierują pisarze Dmytro Czerednyczenko i Lidia Nowikowa. Młoda artystka Ołeksana Serdiuk opowiedziała, że kijowianie byli zdumieni i wzruszeni tym, jak połtawscy uczniowie w rysunkach przekazali swoje rozumienie straszliwej tragedii Hołodomoru-33. Dlatego po spotkaniu z zastępcą przewodniczącego Ukraińskiego Funduszu Kultury Dmytrem Janką, ludowym artystą Leonidem Andrijewskim postanowili we wrześniu w Funduszu zorganizować wystawę rysunków połtawskich dzieci „Pamiętaj swój ród. Pamięci ofiar Hołodomoru na Ukrainie”. Atmosferę kijowskich spotkań przekazał także licealista Bohdan Matwijczuk, siódmoklasista Połtawskiej Szkoły Muzycznej nr 1: tak jak w Kijowie, wykonał na fortepianie własny utwór — „Natchnienie”. Kiedy bywa się na takich spotkaniach, chce się dotrzeć do tych pustogłowych nieudaczników-deputowanych i nieudaczników-urzędników, którzy nic nie czytają poza brukowymi gazetkami i sprawozdaniami o rozkwicie swojego cienistego biznesu: rozejrzyjcie się wokół! Dzieci piszą wiersze, malują ukraińskie niebo i śpiewają pieśni swojego narodu. Czemu więc tliecie się w złości?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn