Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

1 CZERWCA — MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ DZIECKA ABY UWIERZYĆ W DOBRO, TRZEBA ZACZĄĆ JE CZYNIĆ MAMA KATIA, KTÓRA MA PONAD PIĘĆSET DZIECI

Слово Просвіти, №22 за 2007 рік

Święto ustanowiono w listopadzie 1949 roku w Paryżu decyzją specjalnej sesji Międzynarodowej Demokratycznej Federacji Kobiet, a w 1950 roku obchodzono je po raz pierwszy. Inicjatywa znalazła poparcie ONZ. Od tego czasu dzień ten ma na celu zwrócenie uwagi społeczności międzynarodowej i każdego z osobna na problemy ochrony praw dzieci. 95% absolwentów szkół z internatem nie jest gotowych do samodzielnego życia, przekonani są socjologowie. Opuszczenie państwowych murów to trudny egzamin. Sukienka lub garnitur na zakończenie szkoły, buty, komplet pościeli i 100 hrywien na wydatki — to wszystko. Nie każdemu udaje się dostać na studia lub do college'u. Na przykład nauczyciele kijowskiej szkoły z internatem nr 3 mówią: niedawno nawet prymusów i dobrych uczniów trzeba było wysyłać do pracy. Fryzjerów po ukończeniu kursów nie przyjmują — nie ma za co kupić profesjonalnych narzędzi, ponieważ na drobne wydatki w internacie dzieci otrzymują grosze, a i z nich, jak przyznają uczniowie starszych klas, połowę odkładają. Niektórzy na kosmetyki, a inni — na naukę. Wyszedłeś za mury internatu — i jesteś już sam przeciwko całemu światu, bez rodziny. Przełamać strach przed przyszłością i pomóc zaadaptować się do samodzielnego życia ma program społeczny, w ramach którego starszoklasistów na 2—3 miesiące oddaje się do rodzin, gdzie poznają nowe życie, uczą się rozwiązywać problemy domowe. Niektórym udaje się opanować komputer, ponieważ w internacie klawiatury dotyka się chyba tylko na lekcjach informatyki. Jak żyje się dzieciom osieroconym w jednym z internatów — o tym nasza opowieść. Ałła HŁEMBOCKA, obwód sumski. Zdjęcie autorki. W obwodzie sumskim jest tylko jeden internat dla dzieci osieroconych i dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej. Wychowuje się tu 500 sierot, a dzieci z każdym rokiem przybywa. „Musimy odciążać szkołę: wielu utalentowanych wychowanków umieszczamy w gimnazjum w Głuchowie — opowiada wychowawczyni Kateryna Budiak. — Stamtąd jest bliżej do rodziców, którzy niektórym zostali w sąsiednich wsiach. A może ktoś z rodziny opamięta się i w czymś pomoże”. Każde dziecko z internatu ma swój los. Trzecioklasistce Oleńce ojciec na oczach zabił mamusię. Ola trafiła do internatu, jej dwóch braciszków i siostrzyczkę zabrano do innych rodzin, a młodszy braciszek wychowuje się w rodzinnym domu dziecka. A jak przyzwyczaić się Saszkowi: jego matka zabiła ojca na oczach chłopca. Mądrą i pilną Marijkę martwi los dwojga młodszych, którzy też są w internacie. Teraz we wsi w rejonie głuchowskim dom rodzinny stoi pusty: po rozwodzie tata poszedł do innej kobiety. Starsze siostry Marijki, Katia i Wala, będą musiały bez wsparcia rodziców układać sobie życie, a opiekować się dwojgiem młodszych — Oksaną i Iwanem — będzie Marijka. Dzieci nie chcą wspominać, że mama za kradzież z powodu pijaństwa trafiła za kraty. Ola Mychajłowa jest w internacie od siedmiu lat. Kiedy rodzice zaczęli pić, Olę z młodszą o półtora roku Olenką z rodzinnej Szostki, w rejonie sumskim, zabrano do internatu. W grupie dziewczynki się zaaklimatyzowały, obie dobrze się uczą. Ola pasjonuje się rysowaniem. Dlatego na wystawę w Ukraińskim Domu, dokąd sumscy wychowankowie internatu wieźli 15 obrazów, przygotowała akwarelę „Kwiaty Ziemi Sumskiej”: „Podobają mi się kolory i tony, które dobrałam — opowiada dziewczynka — a jeszcze sama namalowałam ikonę Matki Boskiej Poczajowskiej”. Ola zobaczyła ikonę w soborze. Wydawała jej się tak doskonała, że dziewczynce zachciało się wyhaftować podobną. „Radość ogarnęła duszę, kiedy haftowałam ją kolorowymi nićmi muliny — mówi Ola. — To uduchowienie nie opuszcza mnie ani wtedy, gdy obramowywałam wzór koralikami, ani teraz”. Ola nie wstydzi się mówić o swoim sekrecie, a także o tym, że marzy o byciu szczęśliwą: „Jaka to radość, Mama Katia z Olą Mychajłową. Z tyłu — prace plastyczne dziewczynki gdyby w moim życiu wszystko dobrze się ułożyło, żebym mogła opanować potrzebną w życiu naukę pedagogikę”. Dziewczynka postanowiła, że zostanie nauczycielką, jak mama Katia, tak wychowankowie nazywają Katerynę Budiak. A siostrzyczka Olenka lgnie do dorosłych. Jako prawdziwa wolontariuszka odwiedza i pomaga weteranom wojny i uczestnikom działań wojennych. A jeszcze ma piękny głos, śpiewa i chętnie gra na bandurze. Często siostrzyczki razem na dwa głosy wyśpiewują ukraińskie pieśni. Ola ma też ulubioną koleżankę i koleżankę z klasy, Mariczkę Jałowenko.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn