Strona · s. 12strona oryginału ↗
Czytelnicze wiece. Twórca ukraińskiej duchowości
Слово Просвіти, №22 за 2007 рік
Stepan BOJKO, m. Iwano-Frankiwsk
Ukrainо! Ty moja modlytwo. Ty moja rozpuka wikowa! W. Symonenko
Nierідко можна почути: „Я людина маленька, то що можу зробити для України? Інша річ ті, хто має заощадження, посади…”
Запереченням цього може служити життя просвітянина Володимира Войцюка, уродженця селища Єзуполя, який нині живе в Нью-Йорку.
Щось tu jest nie tak, poprawiam:
Zaprzeczeniem tego może być życie członka Proświty Włodzimierza Wojcjuka, rodem z osiedla Jezupol, który obecnie mieszka w Nowym Jorku. 9 czerwca obchodzi 76. urodziny. Uczył się w jezupolskiej szkole ludowej, przez kilka lat w Stanisławowskim gimnazjum ukraińskim, gdzie przeszedł patriotyczną hartownię. Młodzieniec wraz z ojcem Semenem Fedorowyczem i matką Marią Mykytiwną uczestniczył w imprezach Proświty, gdyż w osiedlu mieszkała jedna trzecia Polaków, którzy na wszelkie sposoby przeciwdziałali władzy w przeprowadzaniu ukraińskich wychowawczych imprez. Był młodzieżowym członkiem OUN, wielu jego przyjaciół zginęło od niemieckich i sowieckich służb specjalnych. Podczas nauki w instytucie nauczycielskim skonfiskowano mu wiele zakazanych książek i nawet groziło wydalenie za przejawy nacjonalizmu. Od 1949 roku nauczał w szkołach powiatu tyśmienickiego, wychowywał u dzieci miłość do ojczystego języka i kultury, odwiedzając muzea Lwowa i Kijowa. W wolnym czasie Wojcjuk zajmował się pszczelarstwem; jego pasieka była największa w okolicy. W osiedlu działał już sanatorium dziecięce, które odwiedzał w chrześcijańskie święta, by poczęstować chore dzieci miodem i obdarować je literaturą dziecięcą. Pod koniec lat 80. ubiegłego wieku na Galicji rozpoczął się ruch narodowo-patriotyczny i w kwietniu 1990 roku wstąpił do Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki, które później przekształciło się w „Proświtę”. Chór kapela „Czerwona kalina” przy OO WUT „Proświta” otrzymała od Włodzimierza Semenowycza umiarkowaną ofiarę finansową na wyjazd w regiony wschodniej Ukrainy. „Stał się aktywnym członkiem Proświty w najsilniejszym tamtejszym ośrodku w osiedlu”, — wspomina przewodniczący ośrodka B. Salij. Przeszedłszy na emeryturę, pojechał do chorej matki, która wówczas przebywała w USA. Tam, w sędziwym wieku, zaczął pracować jako dozorca. Zdecydowanie postanowił, że będzie żył skromnie, odkładając centy i dolary, by zrobić dar dla swojej Ojczyzny, i z zarobionych pieniędzy najpierw w całości sfinansował budowę w rodzinnej wsi brązowego pomnika Tarasa Szewczenki. Kilka lat później osiedle ozdobił kolejny pomnik jego ufundowania — Iwana Franki. Wielkiemu uczonemu pszczelarzowi Petrowi Prokopowyczowi pan Włodzimierz oddał hołd, odsłaniając pomnik na jednym z placów miasta Iwano-Frankiwska, a w 85. rocznicę ZUNR — sfinansował postawienie pomnika strzelcom siczowym, również w centrum wsi. Ponadto nowojorski dozorca przekazał pieniądze na pomnik bojowników o wolność Ukrainy na terenie sanatorium „Howerla” w Morszynie. W Jezupolskiej szkole średniej za jego środki odnowiono ogrzewanie i sale-laboratoria. Z okazji rocznicy Niepodległości Ukrainy w osiedlu otwarto muzeum wsi, a część budowlaną wykonano za pieniądze Wojcjuka. Zasłużony działacz sztuk Ukrainy Ołeś Janczuk długo nie mógł znaleźć środków na stworzenie ukraińskich patriotycznych filmów dokumentalno-fabularnych „Głód-33”, „Atentat”, „Nieskoreniony”, „Żelazna setka”. Materialnie i finansowo pan Włodzimierz wsparł te projekty, a dziesiątki tysięcy rodaków obejrzało je już kilkakrotnie. Filmy te były pokazywane w Kanadzie i USA. Dzięki niemu mieszkanka wsi Hanna Kusznir wydała książkę „Jezupol w latach niepodległości”. Każdy mieszkaniec wsi otrzymał prezent — książkę. Pan Włodzimierz jest honorowym obywatelem Jezupola, członkiem Związku Prawników Prykarpacia. Deputowani rady osiedlowej podjęli uchwałę, aby na
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
