Strona · s. 12strona oryginału ↗
LIST DO NIEOBOJĘTNYCH!
Слово Просвіти, №22 за 2007 рік
Ludmyła Taran
Jakiś czas nie odwiedzałam mojego ukochanego Kamieńca Podolskiego. I oto wreszcie kolejne spotkanie. Nie wszystko w rezerwacie wygląda tak, jak powinno, jednak widać zmiany na lepsze. Rzucił mi się w oczy odbudowany w centrum miasta sobór św. Aleksandra Newskiego Patriarchatu Moskiewskiego (zapewne przy tak rozległych pracach nie obyło się bez środków z budżetu). Zaraz po przejściu przez most na Smotryczu, w Starym Mieście, zobaczyłam niedokończoną świątynię z kamienia, która powstaje w miejscu dawno zniszczonego kościoła św. Trójcy. Kilka lat temu dobrzy ludzie postawili tam krzyż na znak dawnej budowli sakralnej. A teraz trwa odbudowa. Na ogrodzeniu wokół budowy znajduje się niewielka tablica z apelem do tych, którzy chcieliby dołożyć swój wkład w odnowienie świątyni. Proboszczowi kościoła św. Trójcy, ojcom bazylianom Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, można zadzwonić pod numer (03849)2—32—42. Gdy odwiedziłam miejsce odbudowy, aby złożyć swoją ofiarę, dowiedziałam się o numerze konta. Jestem przekonana, że warto poinformować wszystkich chętnych do pomocy w odbudowie tego zabytku sakralnego o odpowiednich danych bankowych. Zatem można przelać pieniądze na r/r 26006890034301, FAKB „Ukrsocbank”, MFO 315018, kod EDRPOU 93831554, m. Kamieniec Podolski 32300
Mykoła Petrenko
KILKA OSTRYCH MYŚLI — W JĘZYKOWY WIANEK
Od dziesięciu lat nie rozstaję się ze „Słowem Proświty”. Gazeta przypadła mi do gustu przede wszystkim materiałami o ojczystym języku. Przesyłam nową wiązankę wierszy zatytułowaną „Kilka ostrych myśli — w językowy wianek”.
JĘZYK I WŁADZA
Gdzie ratunek? Gdzie pociecha?
Czemu nasza władza bierna?
Mowę naszą zwierz szarpie,
a ona ani drgnie!
KOMU TO OPŁACALNE?
Władza mówi o gotowości
wprowadzić wkrótce u nas dwujęzyczność.
A o tym, że nasz język zginie,
władza ani słowa.
Wołodymyr Wdowyczenko, nauczyciel-emeryt, laureat nagrody literackiej im. Stepana Olijnyka, osiedle typu miejskiego Sawrań, obwód odeski
Przechowuje ją do dziś wśród rzeczy kierownika Lwowskiego Narodowego Teatru im. Marii Zankowieckiej, znanego aktora i reżysera Fiodora Stryhuna. A ubierał się w nią już bardzo dawno. Nie dziwne: jakoś tak wyszło, że obaj nie jesteśmy wielkimi miłośnikami krawatów, wszystko jakoś do starości szpacerujemy po kawalersku, nierozpięci. A wtedy, to już czterdzieści lat temu, odwiedziłem sławny Kosmacz, u wielkiego entuzjasty wszystkiego, co huculskie, miejscowego nauczyciela Łuki Wardzaruka. Oprowadzał mnie już on — od miejsca śmierci Oleksy Dowbusza do cerkwi, gdzie kręcono niektóre epizody „Cieni zapomnianych przodków”, a po okolicznych górach to prawie codziennie. Gościliśmy też u lwowskiego malarza Hryhorija Smolskiego, który przyjeżdżał do Kosmacza praktycznie co roku, jeszcze od czasów Oleksy Nowakiwskiego. Albo u miejscowego księdza Wasyla Romanjuka — późniejszego patriarchy Ukrainy. Poprosiłem Łukę, żeby znalazł mi dobrą hafciarkę — chciałem mieć
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
