Strona · s. 14strona oryginału ↗
TURYSTYKA WIEJSKA W KRAINIE TALENTÓW
Слово Просвіти, №22 за 2007 рік
przeszkodą jest nie tylko ogólna zacofanie gospodarcze i nierozwinięta infrastruktura społeczna wsi, ale także przeszkody organizacyjne i biurokratyczne. Turystyka wiejska jest podzielona na pół między dwa ministerstwa: Ministerstwo Kultury i Turystyki oraz resort rolnictwa. Przedstawiciele Ministerstwa Polityki Rolnej, nawiasem mówiąc, z jakiegoś powodu w ogóle nie pojawili się na wystawie. Dziennikarze podczas wyjazdu prasowego, zorganizowanego przez Narodowy Klub Prasowy Reform, usłyszeli wiele narzekań na problemy turystyki wiejskiej. Za główną przyczynę uznawano notoryczny „brak bazy legislacyjnej”. A ustawy, po pierwsze, latami „wysiaduje się” w parlamencie, jak na przykład wciąż nieprzyjęty projekt ustawy o wiejskiej turystyce zielonej. A po drugie, jeśli już są przyjmowane, to co z tego? Ustawa o turystyce, nie stricte zielonej, a o turystyce w ogóle, została przyjęta jeszcze 6 lat temu. Ale, jak przyznał na konferencji prasowej jeden z urzędników państwowych, ta ustawa jest „martwa”, ponieważ trzeba do niej jeszcze przyjąć mnóstwo tak zwanych aktów wykonawczych.
Petro ANTONENKO Zdjęcia autora
POKAZAĆ JEST CO, ALE KTO POKAŻE? W Muzeum Architektury Ludowej i Budownictwa w Pyrohowie pod Kijowem 18—19 maja odbyła się V Ogólnoukraińska wystawa-targi wiejskiej turystyki zielonej „Ukraińska wieś zaprasza”. A w jej programie — święto mistrzów sztuki ludowej Ukrainy. Wystawę przeprowadziła organizacja społeczna — Związek Wspierania Rozwoju Wiejskiej Turystyki Zielonej na Ukrainie, a także dwie instytucje państwowe — komitet rolny parlamentu oraz Państwowa Służba Turystyki i Kurortów Ministerstwa Kultury i Turystyki. Wzięli w niej udział właściciele wiejskich gospodarstw z regionów Ukrainy. To gospodarze o statusie prywatnych przedsiębiorców, którzy jako rodzaj swojej działalności wybrali nie rolnictwo czy hodowlę, a taką, póki co, egzotyczną dla wsi działalność, jak turystyka. Na tyle egzotyczną, że ledwo się rozwija. Sprawa ciekawa i perspektywiczna, w Europie dość rozpowszechniona. U nas na
Warwara Tymofijiwna Tataryn — mistrzyni haftu ze wsi Pidzacharyczi w rejonie putylskim obwodu czerniowieckiego. Oczywiście jej piękne hafty, przede wszystkim ręczniki, koszule, trzeba zobaczyć na własne oczy. Dowiedziałem się, że ta żwawa, energiczna kobieta ma wnuki i prawnuki. Co najmniej siedem pokoleń rodziny kocha haft. Pani Warwara pokazała mi wyszywane koszule, które mają 100 lat — to prace jej babci. Haftowała także matka mistrzyni, szyją jej córki, wnuczka. A mistrzyni opowiedziała jeszcze, że w ich okolicy od dawna panuje taki zwyczaj: na każde wielkie święto człowiek powinien mieć osobną koszulę. Jedną zakłada na Boże Narodzenie, drugą — na Wielkanoc, trzecią szyje na Przemienienie Pańskie, czwartą — na Pokrowę
Mykoła Iwanowycz Łucenko — nauczyciel zajęć technicznych w szkole średniej we wsi Kliszczynci w rejonie czornobajewskim na Kijowszczyźnie. Mistrz-rzeźbiarz, uczestnik wystaw. Ma wielu uczniów, bo kieruje szkolnym kółkiem młodych rzeźbiarzy. Chłopcy i dziewczęta z ogromną przyjemnością tworzą wspaniałe dzieła, demonstrują je na wystawach. Jednym z wiodących tematów twórczości nauczyciela jest Szewczenkiana
Pięknie śpiewają młódki ze Smiły na Czerkaszczyźnie
Wszystko to jest bardzo przykre w powiązaniu z tym, że na Ukrainie jest gdzie wypocząć i co pokazać. Również poprzez turystykę wiejską. A póki co te prywatne gospodarstwa turystyczne (czyli hotel z kompleksem usług wycieczkowych, sportowych, rozrywkowych) można policzyć na palcach. Choć pokazywać Ukrainę warto nie tylko obcokrajowcom, ale i samym Ukraińcom. Ukrainiec nie zna Ukrainy! Nawiasem mówiąc, wspominano na wystawie przykład Rosji, gdzie obecnie położono akcent na tak zwanej turystyce wewnętrznej: pokazują Rosjanom Rosję. Nie ma wątpliwości, że oprócz innych aspektów (biznes, zdrowie, wypoczynek), jest to także część kampanii ideologicznej wielbienia „wielkiej Rosji”. W końcu wzmacniania idei narodowej. Czyż to dla nas zbędne? Powróćmy do wspaniałego święta mistrzów ludowych, gdzie jeszcze raz można było się przekonać, jak wielka, piękna i bogata w talenty jest nasza ziemia oraz jak nagła jest potrzeba zielonej turystyki.
Ołeksandra Prenko z Kirowohradu pracuje w dość oryginalnej dziedzinie twórczości ludowej — lalki dywanowe. Wspaniałe wyroby wykonane są ze zwykłych różnobarwnych skrawków tkaniny. Ciekawostką jest, że mistrzyni urodziła się na Północnym Kaukazie, w Dagestanie, gdzie, podobnie jak na Ukrainie, są spore tradycje tkackie, a jej prace właściwie są cząstką tej sztuki. Już ponad półtorej dekady Ołeksandra mieszka na Ukrainie, prowadzi studio tkactwa w obwodowym centrum dziecięco-młodzieżowym, które sama założyła. Prace członkini Narodowego Związku Mistrzów Ludowych Ukrainy także nie raz zdobiły prestiżowe wystawy
A spróbujcie połtawskich klusek. I to nie skądkolwiek, a z samej Gogolowskiej Dykanki
W ekspozycji Krymu swoje wspaniałe prace demonstrowali kowale. Zaprosili oni do paleniska i kowadła ministra kultury i turystyki Ukrainy Jurija Bohuckiego, który wspomniał, że kiedyś jako dziecko trzymał w rękach młot kowalski w kuźni
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
