Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Socjum

Слово Просвіти, №22 за 2008 рік

mając swoją kochaną dziatwę, życzyła, by dziecko nigdy nie było sierotą. Kadr tymczasem wyszedł symbolicznie, jak kwiat: mama pośrodku, a synek i córeczki, niby jasne płatki — nadzieja i wsparcie: Tetianka, gwiaździsty chłopczyk Wasylko, rozumniutka Marijka, piękniutka Mychajlynka i gwiazdeczka Andrianoczka. Patrzy mądrymi oczkami, uspokaja się, chowa się za spódnicę babci i cienkim głosikiem prosi: „Babciu, pocałuj mnie…” — „Widzicie, jak dziecko chce pieszczoty i ciepła? Powinniście go przytulić”. Ale ona swoje: „Całować ciebie, takiego bydlaka! Czyż ty jesteś człowiekiem?!” Mówię na to: „Denerwuje się pani na darmo. Z niego wyrośnie taki kozak!” — „Tego nie dożyję”. — „Dlaczego? Jest pani młodzieńcza, z modną fryzurą. Pewnie jest pani nauczycielką?” — „Skąd pani wie? — rzuca ostrym okiem. — Czy to na mnie napisane? Rzeczywiście, kiedyś uczyłam młodsze klasy, teraz jestem na emeryturze. Wtedy uczniowie działali mi na nerwy, teraz zjada mnie wnuk… Uparty, jak kamień, byle nie po jego myśli, — nerwowo wybucha gniewem, krzywi się, jak środa na piątek, gestykuluje. — Więc jak się z nim dogadać?! Co wbijesz, to wejdzie…” — „Otóż to, właśnie nie wolno z nim walczyć”, — pocieszam. „A jak żyć?! Córka pielęgniarką, do nocy w pracy; mąż odszedł — daje 120 hrywien, chociaż jest kandydatem nauk; a moja emerytura?.. I żyj tu?!” Chłopczyk podbiega do dzikiej gruszy: „Nie patrz w górę, bo coś z gałęzi wpadnie do oka”; biega po zielonym trawniku: „Niczego nie dotykaj, pobrudzisz się. Siedź obok mnie”. …Celowo nie zmieniam jej słów, może usłyszą tato i mama chłopca?.. I zrozumieją, że ich synek jest w wielkiej biedzie! Kto zatem, jeśli nie oni, uratuje maleństwo przed nieszczęściem?! Kto sercem dotknie jego duszy? Ochroni? Bo dzikie metody nauczycielki — rodzonej babci! — zniszczą jego delikatną duszę. Czy tylko ona jest „takim wychowawcą”?.. Ile razy obraziła czteroletniego malucha niezrozumiałym dla niego słowem „debil”?! A „nauczycielka” nie jest wcale taka nierozgarnięta: dobrze rozumie, że znęca się nad dzieckiem: bez końca ogląda się — „ludzie patrzą”… Może trochę się wstydzi i boi się za swoje czyny, ale korzysta z tego, że nikogo tu nie ma. Że wnukowi nie opowie mamie o „wyczynach babci”, która sieje w jego duszy szalony strach, jakieś bezsensowne oskarżenia, a z czasem może to „wykiełkować” nienawiścią do otaczającego świata. Ale to tylko chwila zaobserwowana: jeden z wielu tysięcy lub milionów dziecięcych losów, które znoszą takie lub jeszcze gorsze rzeczy. Ilu jest tych pokrzywdzonych dzieci, które tak „wychowują” rodzice, babcie, niańki?! Może dlatego setki tysięcy dzieciaków uciekają z rodzinnych domów, z internatów. I są gotowe mieszkać w kanałach kanalizacyjnych, na strychach, w piwnicach, gdziekolwiek — na mrozie i w deszczu, bez jedzenia, w łachmanach — byle tylko nie znosić poniżania ze strony tych, których nazywali rodziną… Szczerze mam nadzieję, że podobny „los” nie spotka mojego małego znajomego — przy żyjących i wykształconych tacie i mamie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn