Strona · s. 7strona oryginału ↗
SAMOTNY Z BIEDĄ…
Слово Просвіти, №22 за 2008 рік
NIE BYĆ OBOJĘTNYM! Adel SKOWRONEK, pisarka, członkini NSJU, laureatka nagrody imienia Wiaczesława Czornowoła Ona wściekle chwyta dziecko za ucho i z całej siły ciągnie do domu, mówiąc: „Widzisz, co narobiłeś?! Co ci mówiłam? Nie rozlej soku z buteleczki! Oto zalałeś spodnie! Teraz trzeba je prać! Ty co-o, nie sły-y-szysz?! Bierz serwetkę i wytrzyj usta! Masz przecież i na wargach sok!…” — i po rękach małego, po rączkach! Chłopczyk wrzasnął z bólu. A ona wyłamała starą gałąź dzikiego winogrona — i po twarzy nią raz, drugi… „Aż, jeszcze płacze — ja cię popłaczę… — i rozglądając się: — Cicho mi — ludzie usłyszą. Ja cię nauczę, jak sok pić! Patrz, co narobiłeś!” — i smaga po rękach gałęzią, wyciąga serwetkę i z nienawiścią wyciera dziecku usta. Nagle odwraca się plecami — je jabłko, odchodzi na bok, kręci głową — robi gimnastykę szyi… Wtedy jakby coś sobie przypomniała, zakręciła się jak bąk, podbiegła i znowu wzięła się za „wychowanie”: „Patrz, co ty, gadzie, narobiłeś! Sok przecież się nie dopierze!” I jakby opętana ta baba — już bije małego ciężkimi pięściami i po ramionkach, i po rękach, trzasnęła też po twarzy, chłopczyk aż się pochylił, a buteleczka wypadła z jego rąk. Krzyknął, jeszcze głośniej zapłakał. Ale to był już nie płacz, nawet nie dziecięcy krzyk, a jakiś przejmujący, rozpaczliwy jęk każdej sekundy katowanego małego człowieka. Lecz kat w spódnicy, jak ten inkwizytor, samowolnie kontynuuje, nie przestając, i wymagająco nakazuje: „Zamilknij-i! Ludzie zobaczą! Cicho! A nie — porzucę cię tutaj albo zaprowadzę i zostawię tam, w wychodku, — pokazuje na wysokie krzaki bzu, za którymi widać jego czerwoną blachę. — I nikt nie znajdzie i szukać cię nie będzie! Nie chlip, sły-y-szałeś?! O tam przecież ludzie patrzą… Wszystko, odchodzę od ciebie, — straszy małego. — Czy ty jesteś człowie-e-kiem?! Milcz, gadzino!” Patrzę z oddali. Cierpliwość moja się wyczerpała: trzeba działać natychmiast! Idę, gorączkowo wyszukując jakieś przekonujące i magiczne słowa, żeby łagodnie uspokoić tę szaloną furiatkę, bo zakatuje dziecko wściekła „niania”. Bo czyż rodzona babcia tak znęcałaby się nad wnuczkiem?! A jeszcze Grafika Walentyny Czornomorczenko tak drobniutkiego? Za co? Ale jak to zrobić ostrożnie, żeby nie spłoszyć jej? Ale malec już zaniósł się gorzkim płaczem — aż wzdycha raz po raz: jak źdźbło, bezbronne, stoi — samotny z biedą! — między wielką ziemią a bezkresnym błękitnym niebem, tylko na miedziano-bursztynowych nogach zielone namioty sosnowych igieł smutno kołyszą głowami w starym partyzanckim parku. Kiedyś tutaj rzekami łez kipiały ludzkie cierpienia, beznadzieja, ale tliła się iskierką nadzieja na życie, wolność, marzenie o szczęściu — pięknym i spokojnym ludzkim bycie. Bo czyste sumienie, szacunek do człowieka, pragnienie ochrony jego i siebie wychowują wysokie cnoty, głęboki wewnętrzny świat piękna, aby tworzyć dobro… Rozwścieczone babsko wtyka buteleczkę chłopcu do ust: „Pi-i-j sok — zamilknij-i! Nie chli-i-paj!..” Łagodnie, ale nieustępliwie przekonuję: „Czy warto tak nalegać? Pani też swoje zdrowie by oszczędziła… Mały uspokoi się i później wypije. Może on chce się bawić?” — „Ścierwo wred-ne! Oto nie chlip, mówię”, — nie przestaje babsko. Żeby jakoś uspokoić i choć trochę pocieszyć dziecko, szukam czułych słów: „Nie płacz, kotku. Spójrz, jaka tęcza z nieba i kwiatuszki wokoło! Z ich kielichów trzmiele już miodek piją, też śniadają. Ptaszki śpiewają. A tam, po korze sosnowej dzięciołek puka, jakby młoteczkiem. Dzieciom małym jedzonka szuka. Oto posłuchaj”. Chłopczyk ostrożnie zerka Jakie ziarno — dobro czy zło — zasieją w duszę malca, takim wyrośnie przyszłe pokolenie. Takie będzie też oblicze Ukrainy, rozkwit czy upadek jej społeczeństwa. Jakiego człowieka wychowają rodzina, pedagodzy — oto gdzie problem! Bo dla państwa najważniejsza — nie tabliczka mnożenia, a pełnowartościowy obywatel. Więc, oprócz jednolitego porządku testowania abiturientów, warto byłoby wprowadzić i test szczególny: zawód z powołania serca. I główny egzamin dla kandydata do pedagogicznej czy medycznej uczelni — nie tylko kompleks bezbłędnej wiedzy, ale i psychologiczna zgodność z wybranym zawodem: pedagog formuje i tworzy wewnętrzny świat człowieka, a lekarz stoi na straży zdrowia i życia. Dlatego do komisji egzaminacyjnej należy włączać też psychologów-analityków, bo nie każdemu dyplomowanemu pedagogowi można powierzać wychowanie dzieci.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
