Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

W WASZYCH LISTACH — RÓŻNORODNOŚĆ ŻYCIA

Слово Просвіти, №22 за 2008 рік

Poczta to ozdoba każdego wydawnictwa drukowanego. Przecież list do gazety świadczy o tym, że człowiek nie tylko ją czyta, ale też pragnie coś opowiedzieć innym, podzielić się tym, co go boli. W końcu to główne przeznaczenie prasy — być środkiem komunikacji. Chcemy, aby „Słowo Proświty” było przytulnym domem, miejscem intelektualnej komunikacji tysięcy naszych czytelników. Petro ANTONENKO. Wasze listy, szanowni czytelnicy, otrzymujemy codziennie. Nie chodzi tylko o tradycyjne przesyłki w kopertach pocztowych. Materiały do gazety napływają pocztą elektroniczną, przynoszą je na dyskietkach i płytach. Wszystko to — poczta gazety. Więc list otrzymano, a co dalej? Oczywiście, piszecie, żeby to opublikowano w gazecie. My publikujemy. Widzicie w „Słowie Proświty” całe kolumny „Wiecu Czytelniczego”, złożone z waszych listów. Na innych kolumnach drukowane są nie tylko materiały dziennikarzy redakcji czy naukowców, pisarzy, artystów, ale także publikacje naszych czytelników. Jednak niemożliwe jest wydrukowanie wszystkiego, co nadesłano. Możemy zagwarantować wam, że wszystkie listy przeczytają dziennikarze redakcji i uwzględnią je podczas wydawania gazety. Ale materiałów napływa kilka razy więcej, niż można zmieścić w gazecie. Liczba listów do redakcji niezwykle cieszy. Świadczy to o tym, że drukowanie się w gazecie jest prestiżowe, ale jednocześnie o braku ukraińskich narodowych patriotycznych wydawnictw. Wzruszająco i smutno, gdy mówią: „Tylko w was nadzieja, że wydrukujecie”. Zatem pojawia się problem doboru materiałów do druku. Ukraińskie ustawodawstwo o prasie daje pełne prawo samej gazecie, czyli jej redakcji, wydawcom, decydować, co drukować. Co więc podpisywać do druku? Główne kryteria są proste i zrozumiałe. Po pierwsze, publikacje muszą odpowiadać koncepcji i kierunkowi gazety. Dziwnie byłoby wymagać od wydawnictwa drukowania tego, co sprzeczne z jego ideami. Na przykład propagowania idei skierowanych przeciwko niepodległości Ukrainy, państwowości języka ukraińskiego, narodowemu i duchowemu rozwojowi. Po drugie, znaczenie społeczne materiału. Gazeta potrzebuje tematów, które interesują i poruszają miliony ludzi. Pożądane są konkretne relacje z miejsc o wszystkim, co ciekawego się dzieje, o bolesnych problemach. Mniej „chodliwy”, ale dość popularny jest taki gatunek jak rozważania na tematy społeczno-polityczne. Przyjemnie, że ludzie nie są obojętni, myślą, wnoszą swoje propozycje. Jednak tych listów jest tak dużo, a tematyka ich tak bliska, że nie ma możliwości wydrukowania wszystkich. Po trzecie, wysoki poziom materiałów, który odpowiada randze ogólnoukraińskiej gazety proświty. Wychodząc z tego, dobieramy materiały do publikacji. Jednak jest niemało listów, które nie trafiają na kolumny, ale nie chce się ich oddawać do archiwum. Zawierają jakieś ciekawe myśli, propozycje. Dlatego przedstawimy i tę część naszej poczty. „Szanowne „Słowo Proświty”! Dziękujemy w imieniu całej rodziny za waszą tak potrzebną pracę. Przecież drukujecie informacje, które kształtują świadomego Ukraińca. Dzięki tygodnikowi, który prenumerujemy już wiele lat, wszyscy członkowie rodziny stali się prośwityjczykami”. To wersy z listu naszej czytelniczki T. Martynenko z obwodu czerkaskiego. Dziękujemy za dobre słowa o gazecie, życzymy sukcesów twórczych synowi autorki, Dmytrowi, o którym opowiada w liście. Chłopak kończy Państwową Szkołę Artystyczną im. T. Szewczenki w klasie rzeźby, był laureatem ogólnoukraińskich konkursów, w szczególności zorganizowanego przez „Proświtę” festiwalu „Szewczenko w moim sercu”. Nasz stały autor Stepan Bojko z Iwano-Frankiwska, którego notatki często czytacie w gazecie, opowiada o misji parafialnej i akcji „Dzień miłosierdzia i miłości”, które odbyły się w cerkwi Narodzenia Chrystusowego w Iwano-Frankiwsku. Warto powiedzieć dobre słowo i o samym naszym autorze. Jeszcze w pierwszych powojennych latach za udział w ukraińskich zmaganiach wyzwoleńczych spalono dom Bojków i zabito ojca Stepana. Za plecami Stepana Hryhorowycza — długa droga życiowa, nauka, służba wojskowa, praca w przedsiębiorstwach Galicji. Prawie dwie dekady konał dla szerokiego kręgu słuchaczy swoje najlepsze utwory organowe „Fantazja” oraz „Poemat na organy”, nad którymi pracował półtora roku. Moderatorem i asystentem koncertu wystąpiła wspaniała organistka, zasłużona artystka Ukrainy Olha Dmytrenko. Tutaj, na Obołoń, do szkoły sztuk nr 5, przyjechali powitać Bohdana miłośnicy muzyki organowej, nauczyciele, przyjaciele, koledzy-muzycy. Zamysł utworów koncertowych na organy powstał u autora z głębokiego zainteresowania instrumentem podczas wyjazdu do Niemiec. Chciało się zmusić organy do śpiewania. Tak pojawiła się wykwintna „Fantazja”. Znaczną uwagę w „Poemacie na organy” — centralnym utworze koncertu — poświęcono tworzeniu wyrazistych obrazów poprzez wykorzystanie bogatej faktury organowej. Twórczość młodego kompozytora słuchacze przyjęli z zachwytem, otrzymał kwiaty od Związku Więźniów Politycznych i Represjonowanych, wydawnictwa „Smołoskyp”, fundacji twórczej im. O. F. Sajenki, galerii obrazów NTUU „KPI”. Autor ma jeszcze wiele projektów i zamysłów, a na nowe premiery czekają ci, którzy już usłyszeli utwory Bohdana Demjanenki. Dlatego zaczął aktywnie pracować w odnowionej „Proświcie”, obecnie śpiewa w kapeli „Czerwona kalina” obwodowej „Proświty” oraz w chórze cerkiewnym „Błahowist”. Laureat kilku nagród dziennikarskich jako aktywny autor patriotycznych wydawnictw. W naszej poczcie niemało jest listów o entuzjastach-prośwityjczykach. Przewodniczący Dniepropetrowskiej obwodowej „Proświty” Mykoła Zaremba prosi o uczczenie w gazecie pamięci byłego przewodniczącego Pawłohradzkiego zjednoczenia miejskiego WUT „Proświta” Mykoły Ponomarenki. Patriota, prośwityjczyk, członek Ruchu z pierwszej kohorty, poeta — takim pozostał Mykoła Fedorowycz w pamięci przyjaciół, ludzi o podobnych poglądach, rodaków. Członkini zarządu Krolewieckiego zjednoczenia miejskiego „Proświty” Nina Wituszko przesłała do redakcji opowieść o swoim utalentowanym rodaku, lekarzu Wiktorze Fedorowyczu Zełenskim. 30 lat temu odszedł z życia, ale wdzięczna pamięć krajan o nim nie zgasła. Pani Nina wyraża propozycję nazwania jednej z ulic miasta imieniem lekarza. Pisze: „Wyobcowanie od własnej historii, od wszystkiego najczystszego, co było wśród naszych ludzi, nieuchronnie obróci się przeciwko nam”. Nieco społeczność prośwityjczyków miasta już osiągnęła. Sama Nina Wituszko wydała w Centrum Wydawniczym „Proświty” książkę „Proświta” — nasz los”, gdzie kilkanaście stron poświęciła jeszcze jednemu rodakowi — Ołeksie Hryszczence. W kwietniu z inicjatywy prośwityjczyków, na 125. rocznicę urodzin Hryszczenki, poczta w Sumach zainicjowała wydanie koperty z jego portretem. Czytelnik Wasyl Moszurenko ze wsi Wełyka Czechelijiwka w obwodzie kirowohradzkim dzieli się rozważaniami o naszej historii, o milionach zmarłych z głodu: „Trudno wyobrazić sobie stosy, pryzmy, sterty, hałdy ludzkich ciał. Wyobrazić sobie tam kogoś ze swoich bliskich, krewnych”. Zdjęcie S. Mizerniuka Zapalcie świecę! Pokłońcie się niewinnie zamordowanym. Niech zawrze w duszy nie tylko ból, ale i gniew. Przyłączcie się do potępienia komunistycznego reżimu, a obok tego postawcie tamę władzy obłudników. Nie bójcie się nazywać po imieniu tych, którzy chodzili po domach z tymi „szpikulcami”, przebijając nimi nie warstwę gleby w poszukiwaniu woreczka ziarna, a serca Ukraińców”. Nasz stały autor D. Tkaczuk z miasta Dunajowce w obwodzie chmielnickim pyta w liście-apelu do przywódców państwa: „Dlaczego siły demokratyczne nie składają alternatywnych projektów ustaw dotyczących działań rosyjskiego nacjonal-szowinizmu?”. Proponuje on przyjęcie kilku takich ustaw: o zwrocie skradzionych oszczędności ukraińskich obywateli, o przyznaniu Ukraińcom w Rosji prawa do nauki w języku ojczystym, o zwrocie na Ukrainę materiałów archiwalnych, zwłaszcza tych, które dotyczą Hołodomoru, działalności KGB, o pilnym wycofaniu z naszego terytorium Floty Czarnomorskiej Rosji, uporządkowaniu granic, ściągnięciu rekompensaty za zanieczyszczenie przez Rosję Morza Czarnego i Azowskiego. Czytelnik Iwan Nazarenko ze wsi Kaznaczejewka w obwodzie dniepropietrowskim przesłał swoje pieśni. Niestety, nasza gazeta z braku miejsca nie ma możliwości ich publikowania, istnieją specjalistyczne wydawnictwa, do których autorzy mogą przesyłać swoje utwory muzyczne. Szereg propozycji dotyczących naświetlania historii Ukrainy przesłała Raisa Owadenko z Czerniowiec. Dziękujemy, z pewnością je uwzględnimy. Bardzo interesują nas wasze przemyślenia, propozycje dotyczące treści gazety „Słowo Proświty”, naszego wspólnego wydania, szanowni czytelnicy. Piszcie, proponujcie. * * * Kilka krótkich porad dla naszych autorów. Obowiązkowo podawajcie w listach dane o sobie, przynajmniej podstawowe: nazwisko, imię, adres, telefon lub adres poczty elektronicznej — jest to ważne, jeśli zajdzie potrzeba doprecyzowania czegoś u autora w odniesieniu do tekstu. Wszystkie te dane nie są do druku, a dla redakcji. Autor ma prawo wydrukować swoją publikację pod pseudonimem, ale redakcja musi wiedzieć, kto jest autorem materiału. Bądźcie uważni i dokładni podczas pisania nazwisk, imion, nazw własnych, cyfr. Zresztą ogólnie dokładność i obiektywizm informacji to rzecz obowiązkowa. Przesyłajcie materiały należycie sformatowane, tym wykażecie szacunek do gazety, przez którą chcecie przekazać swoje myśli dziesiątkom tysięcy czytelników. Wskazane jest przesyłanie materiałów w formie elektronicznej (pocztą elektroniczną lub na dysku, dyskietce). Oczywiście nie wszyscy czytelnicy mają taką możliwość, dlatego można przesyłać wydruk komputerowy lub maszynopis. Przyjmujemy również schludne, czytelne teksty odręczne. Piszcie o wszystkim, co ciekawe, o wszystkim, co niepokoi, co boli, czym chcecie podzielić się z ludźmi. Czekamy na wasze nowe listy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn