Strona · s. 11strona oryginału ↗
W WOJSKU ZAPOROSKIM — JEDYNY PUŁKOWNIK Z HOLANDII
Слово Просвіти, №22 за 2011 рік
Do niedawna obywatel Holandii Henri Bierens nawet nie myślał, że los połączy go z Ukrainą. Spotkał piękną, szczerą Ukrainkę i za podszeptem serca postanowił: z nią choćby na koniec świata. A pani Halyna (teraz już Bierens) zaproponowała: „Po co na koniec świata… Lepiej do domu, do rodzinnych Jałowyczów na Rówieńszczyźnie. Tam i przyroda wspaniała, i ludzie szczerzy, i pracy dużo”. Tak oto Holender został ukraińskim zięciem. A także ukraińskim rolnikiem i ukraińskim pułkownikiem kozackim Rówieńskiej Siczy Wojska Zaporoskiego, gdyż tutejsze zwyczaje i tradycje go przyciągnęły i skłoniły do aktywnego ich wyznawania. Jewhen CYMBALUK, obwód rówieński. We wsi Jałowyczi Halyna i Henri Bierensowie stworzyli firmę „Jałowyćki ahrotechnolohiji”, która specjalizuje się w uprawie wysokowydajnych holenderskich odmian ziemniaków. Dla nich ta firma to fundament zapewniający utrzymanie. A duchowym wzlotem ukraińsko-holenderskie małżeństwo nazywa tradycje kozackie, które od dawna były charakterystyczne dla jałowyckich terenów. Choćby dlatego, że kiedyś osada stała się schronieniem dla hetmana Ukrainy Bohdana Chmielnickiego, że z minionych wieków pozostały tu nasypowe kurhany, że do dziś legendy niosą sławę o ziomkach, którzy polegli śmiercią walecznych w walce o wolność. — Choć jestem obywatelem Holandii — mówi Henri Bierens — to z ukraińskimi genami. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znalazłem, studiując historię wojen napoleońskich. Wtedy, w 1813 roku, z francuskiej ziemi wracało do domu trzystu kozaków. Zatrzymali się na odpoczynek w Holandii właśnie tam, gdzie mieszkali moi przodkowie. I tak się stało, że część obozu upodobała sobie tę okolicę i została tam na stałe. Z czasem zamiast obozu powstała duża osada. Potem wieś rozrosła się w miasteczko. Po jednym pokoleniu przyszło następne, więc przekazywano z rodu do rodu ukraińskie geny. One, te geny, są i w naszej rodzinie — Bierensów. Obecnie w Jałowyczach Bierensowie na tyle ożywili ruch kozacki, że, jak wyraził się przywódca Rówieńskiego obwodowego towarzystwa kozaków „Rówieńska Sicz Wojska Zaporoskiego”, ataman koszowy Wołodymyr Nesterczuk, uczynili prowincję prawdziwym centrum duchowego odrodzenia. Tylko nadchodzi jakieś święto — czy to Iwana Kupały, czy Dzień Matki, czy Dzień Niepodległości Ukrainy — w Jałowyczach nieodmiennie ludzie zbierają się w gromadę, przyjeżdża wielu gości z różnych organizacji kozackich obwodów rówieńskiego, wołyńskiego, tarnopolskiego, z Kijowa; rozbrzmiewa ukraińska pieśń, zachwycają swym pięknem wyszywanki, czci się tradycje narodowe. Jałowyczi zmieniają się w wielkie zgromadzenie kozackie i stają się tak ludne, jakimi od zarania dziejów nie były, choć kiedyś uważano je za przysiółek książęcy. I wszystko to dzięki inicjatywie Bierensów i wsparciu materialnemu „Jałowyćkich ahrotechnolohiji”. W szczególności małżeństwo Bierensów pomogło materialnie wyremontować wiejski klub, który po długim „milczeniu” ożył i stał się miejscem uroczystości i koncertów — nawet z udziałem wielu zasłużonych i ludowych artystów Ukrainy. Znamienne, że za swoje szlachetne starania na niwie krzewicielstwa małżeństwo Bierensów dostąpiło zaszczytu wysokich stopni kozackich. Henri został pułkownikiem, a Lubow — generałem-esaulą Wojska Zaporoskiego. Tak więc prowincjonalne Jałowyczi, w których mieszka 171 osób, mają obecnie i swojego pułkownika, i swojego generała. Bierensowie udowodnili, że i ukraińska ziemia jest najurodzajniejsza na świecie. Na niej, stosując najnowsze technologie, zabrali się do uprawy ziemniaków. Materiał siewny przywieźli z Holandii. Co prawda, przez celne udręki mało co nie zrezygnowali ze swojego przedsięwzięcia. Rzecz w tym, że nasion holenderskich wysokowydajnych ziemniaków nie można było w żaden sposób przewieźć przez granicę. Za każdym razem znajdowały się jakieś przeszkody. W końcu 22 tony ziemniaków sadzeniaków przywieziono do Jałowyczów i z roku na rok ich plon jest coraz większy. W ubiegłym roku, na przykład, otrzymali prawie po 50 ton bulw z każdego ze 120 hektarów. Marzą o rekordowych 75—80 tonach — jak w Holandii. Uważają, że taka wydajność jest całkowicie możliwa, gdyż ukraińskie gleby są niezwykle żyzne.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
