Strona · s. 6strona oryginału ↗
Historia pewnego Łocha
Слово Просвіти, №22 за 2012 рік
Zynowij HAJECKIJ, przewodniczący Pustomyckiego oddziału rejonowego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, Pustomyty, obwód lwowski. Był to już nie młody, choć doświadczony przez życie Łoch. Ufność w ogóle nie jest wadą, ale on ufał wszystkim i wszystkiemu: od małego wierzył w bajki; wierzył, bezkrytycznie, wszystkim ludziom… I teraz w tym grzesznym i wyrachowanym świecie nadal ufa i dziwi się. Jego naiwność jest bezgraniczna. Takim nie rewolucję robić, a iść na mnichów-kaznodziejów. Ale los tak pokierował, że w tym kłamliwym, grzesznym świecie postanowił walczyć o sprawiedliwość, bronić Prawdy. Przejąwszy się do głębi swojej naiwnej duszy czynami Don Kichota z La Manchy, szczerze oburzał się, jak codziennie drobni złodziejaszkowie czy wielcy biznesowi watażkowie, poczynając od „trzykartkowiczów”, a kończąc na właścicielach różnych „…energo”, „…stali”, wyłudzali, wyciągali od Łochów ich ciężko zdobyty, skromny majątek, i święcie wierzył, że wszystko to jest tymczasowe, że minie, że wszystko się przemieli i prawda oraz sprawiedliwość w końcu zatriumfują. Czas mijał, zmieniała się władza i rządy, ale nic nie zmieniało się na lepsze w życiu. Nadzieje, oczekiwania, które pokładał w tych, za którymi agitował na różnych zebraniach, organizował fora i wiece na ich poparcie — ponosiły sromotną klęskę. Tylko dostaną się do parlamentu, zajmą odpowiednie stanowiska, a tych ludzi nagle dopada amnezja — kompletnie zapominają wszystkie swoje niedawne obietnice. — Może oni jeszcze nie wszystko rozumieją, nie wiedzą, jeszcze się nie oswoili — naiwnie rozmyślał Łoch, — może im też potrzebna jest pomoc, nasze wsparcie? Lecz choćby nie wiem ile się zbierali, podpowiadali, radzili, uchwalali — rezultat wychodził dokładnie „na odwrót”. Skądś pojawiali się „doradcy” — tych dawnych, byłych — mistrzów intryg. Patrz — znowu w łaskach, a wydawało się, że już odrzuceni przez społeczeństwo na margines… Wieczorami w zacienionych gabinetach odbywały się spotkania biznesowe, załatwiano sprawy… My, przedstawiciele placówek naukowych Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, uświadamiamy sobie znaczenie ukraińskich rodzin w dziele zachowania ukraińskiego etnosu, którego decydującą cechą jest język ukraiński. Wiadomo o tym, że Cyganie, Ormianie, Gruzini, Azerowie, Uzbecy, Tadżycy, Rosjanie i inni, mieszkając na Ukrainie lub w innych państwach, porozumiewają się między sobą swoim ojczystym językiem. Jest to tradycja ich narodów i gwarancja ich samozachowania. Wierzymy w to, że mimo trudnych warunków, niesprzyjających codziennemu wzbogacaniu swojego zasobu słownictwa we wszystkich dziedzinach życia społecznego, Ukraińcy są zdolni w swoim Państwie porozumiewać się zarówno w domu, jak i w pracy po ukraińsku. Tym samym możemy wszyscy razem zachować nasz pradawny ukraiński etnos. Pamiętajmy: „Bez języka ukraińskiego w rodzinie — nie będzie Ukrainy!” Zdjęcie Mykoły Cymbaliuka Dyrektor Instytutu Literatury im. T. G. Szewczenki NAN Ukrainy, akademik NAN Ukrainy M. G. Żułynskyj, — Pracują do późna, a nawet bez dni wolnych — naiwnie współczuł im Łoch, — co za poświęcenie, co za oddanie. Jednak nie na darmo wywalczyliśmy na wiecach tę władzę — za każdym razem zachwycał się. A tymczasem jakoś niby żywiołowo bankrutowały przedsiębiorstwa, rozpadały się fermy, wywłaszczano budynki, działki ziemi i całe masywy wraz z jeziorami, lasami. W strefach wypoczynkowych, na placach zabaw wyrastały domki letniskowe, bary i restauracje… A naród biedniał. — Co to się dzieje, dokąd ma się podziać naród? — ufnie wypytywał Łoch przy okazji swoich deputowanych. — Rozumiesz — wyjaśniali — trzeba znaleźć solidnego właściciela, aby mądrze gospodarował na tych porzuconych gruntach, podniósł z ruiny zakłady, wznowił działalność przedsiębiorstw; trzeba przyciągnąć inwestorów. A wtedy będą miejsca pracy, zasili się budżet i będzie można zwiększyć pensje, a nawet emerytury… — Rzeczywiście mądrze — rozmyślał, rozczulony i nieco winny, mrugając oczami. — A co najważniejsze — pracować, zakasawszy rękawy — kontynuowała snucie projektów zwierzchność. — Ale gdzie pracować, skoro wszystko stoi. A zatrudnić się wykształconemu człowiekowi nie ma gdzie, chociaż prowadzą nas już pod innymi sztandarami i pod skrzydłem innej, ale kierującej i wiecznie przewodzącej — w myślach oburzał się, bojąc się na głos obrazić zwierzchność. Lecz póki zwierzchność malowała różowe obrazy niedalekiej przyszłości, sprytni biznesmeni „prywatyzowali” wszystko po kolei: zakłady, fabryki, małe i duże przedsiębiorstwa, banki; przywłaszczali strefy chronione, a naród cieszył się ładnie wydrukowanymi, na dobrym papierze, certyfikatami. Życie zmieniało się w przyspieszonym tempie. Rzeczywiście, nowi gospodarze ostro wzięli się do roboty. Naród zazdrośnie obserwował, jak rosną luksusowe domki, dacze-pałace, eleganckie restauracje na ludzkich ogrodach, gruntach społecznych, gdzie niedawno uprawiano zboże, wypasano bydło; jak ulicami śmigają „maybachy” i wszelkie inne „dżipy”, a w kolejkach stoją spuszczeni z tonu ludzie, albo na „giełdach pracy”, albo pod różnymi biurami, konsulatami i ambasadorami w poszukiwaniu pracy. Absolwenci uniwersytetów, instytutów, kolegiów gotowi są iść do każdej czarnej roboty u niezbyt wykształconych i niezbyt piśmiennych „inwestorów”, którzy przecież mieli, zgodnie z zamysłem rządzących, „zasilać budżet, tworząc miejsca pracy”. Miejsce pracy kosztowało niemałe pieniądze — wszystko postawiono na komercyjnej stopie. Młodsi i mądrzejsi zaczęli niepatriotycznie, za to masowo wyjeżdżać za granicę. Zostawali Łochy, naiwnie oczekując obiecanego polepszenia życia „już jutro”. Lecz teraz już nikt nikomu niczego nie obiecywał. Zwierzchność, jak i nowi Ukraińcy, zesztywniała, roztyła się, a i drobniejszy naród jakby zgłupiał. Otoczyli się „ochroniarzami”. W poczekalniach jak nie morda-ochroniarz, to milicjant w mundurze: bez specjalnej przepustki czy zaproszenia nikogo nie przepuszczą, nawet byłych aktywistów Ruchu czy różnych tam weteranów… A do prokuratora czy sędziego, albo do milicji można trafić chyba tylko w kajdankach. — O Boże, co to się dzieje — po raz kolejny rozpaczliwie pytał samego siebie naiwny i nieco przejrzewający Łoch, który z urazą wspominał te czasy, kiedy wzywał, by wybrać, poprzeć, wyznaczyć na stanowiska właśnie tych „porządnych, uczciwych, kompetentnych…, naj…, naj…, bo władza kompletnie się skłamała, obiecując Jasną Przyszłość, a ci nie są tacy: „Jak nam będzie źle, to i im będzie niedobrze, a jak im będzie dobrze, to i nam będzie nieźle”. Jakby wyczuwając te dysonujące, niemal antypaństwowe myśli naiwnego Łocha, zwierzchność najpierw przestała zapraszać na różne narady, wprowadzać do wszelkich komisji i komitetów społecznych, a potem zwolniła z pracy. A i ruchy społeczne, towarzystwa obywatelskie zaczęły reorganizować
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
