Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Wierność słowu

Слово Просвіти, №22 за 2012 рік

mam zamiar zorganizować zebranie utalentowanych ludzi, aby prowadzić warsztaty mistrzowskie dla młodych. W rejonie jest wielu patriotycznie nastawionych utalentowanych młodych ludzi, tylko nikt ich nie zauważa. Odrodzenie Ukrainy stanie się możliwe jedynie wraz z odrodzeniem kultury i literatury. A prawdziwą elitą narodu są pisarze, artyści, malarze, architekci, muzycy, śpiewacy, naukowcy. Jednym z takich prawdziwych pisarzy jest Anatolij Andrijowycz Dimarow. Jak słusznie napisał Michaił Słabosz­pyćkyj, wiele rodzin na Ukrainie uważa go za pisarza rodzinnego, bo jego utwory czytali rodzice, potem dzieci, wnuki w swoim czasie i prawnuki. Najpierw jego książki: „I będą ludzie”, „Ból i gniew” czytała moja mama Hanna Petriwna, a ja czytałem jego „Na koniu i pod koniem”, „Błękitne dziecko”. Mama czytała „Wiejskie historie”, „Miasteczkowe historie”, „Bogowie na sprzedaż”, „Idol”, „Jego rodzina”, „Poemat o Kamieniu”, „Syn kapitana”. Ja – „Przez mostek”, „Po co człowiekowi serce”, „O chłopcu, który nie chciał jeść”. Potem razem czytaliśmy jego książki „Przeżyć i opowiedzieć”, wznowioną książkę z nowymi rozdziałami „I będą ludzie”, „Ból i gniew”, publikacje w „Literaturnej Ukrainie”, czasopiśmie „Kijów”, książkę „Boża kara”, gdzie zebrano także jego krótkie nowele. Z biegiem lat Anatolij Andrijowycz zaczął pisać jeszcze lepiej. Książki „Zblaski” nie udało się znaleźć, chociaż bardzo chcielibyśmy ją przeczytać. Byłoby dobrze wydać jego książki dla wiejskich bibliotek, bo poza „Ból i gniew” oraz „Historiami” ich tam nie ma. A czytelnicy stale pytają o książki A. Dimarowa. Czym urzeka twórczość A. Dimarowa? To soczysty język, humor z posmakiem smutku, autoironia, niegasnący opti-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn