Strona · s. 5strona oryginału ↗
Co z oskarżeniami o faszyzm?
Слово Просвіти, №22 за 2013 рік
Władza nie potrafi już wymyślić, co powiedzieć narodowi w kwestii licznych porażek w gospodarce, problemów w sferze humanitarnej i pogorszenia poziomu życia ludności. W takich przypadkach wymyślają jakieś „straszaki”, byle tylko odwrócić uwagę obywateli. Tym razem sięgnięto po „zagrożenie faszyzmem”, przeprowadzają jakieś „antyfaszystowskie marsze”. Ale kiedy regionaliści wyzywają patriotów Ukrainy od faszystów, to nie jest po prostu hipokryzja, to brutalna fałszerstwo. Przecież to właśnie totalitarny, komunistyczny reżim ZSRR był pierwszym sojusznikiem faszystów jeszcze w latach przedwojennych. A obecna władza w kraju jest z natury postkomunistyczna, na dodatek w ścisłym sojuszu z obecnymi komunistami — ideowymi spadkobiercami sojuszników nazizmu. Ochrona rady miejskiej polewa pikietujących z węży strażackich. Serhij HORYCWIT, m. Odessa. Zdjęcie z portali społecznościowych. 29 maja 2013 roku sąd rejonowy w Odessie zaspokoił pozew aktywistów partii UDAR i zobowiązał mera miasta Ołeksija Kostusiewa oraz 88 radnych rady miejskiej do przeproszenia mieszkańców Odessy za rozporządzenie pod nazwą „Faszyzm nie przejdzie”. W pozwie udarowców zaznaczono, że 21 grudnia 2012 roku, kiedy mieszkańcy miasta „szturmowali merostwo”, Kostusiew rozporządzeniem nie wpuścił na sesję deputowanego ludowego Ukrainy, przewodniczącego odeskiej organizacji obwodowej WS „Swoboda” Pawła Kyryłenkę, choć deputowani regionaliści Ihor Markow, Switłana Fabrykant oraz Hennadij Truchanow weszli tam bez przeszkód. Więc aby pomóc swojemu liderowi dostać się na sesję, swobodowcy uciekli się do szturmu. Szturmujących przywitał wzmocniony oddział ochroniarzy prywatnej firmy, których rada miejska wynajęła za środki wspólnoty. Kiedy kilku protestującym udało się jednak dostać do foyer, ochroniarze użyli gazu pieprzowego, gaśnic i strumieni wody z węży strażackich. Tego dnia radni ulicę jednak przemianowali. Według słów Kostusiewa, taką decyzję podjęto na przekór uczestnikom akcji protestacyjnej, których nazwał „kupą łajdaków” i „faszystami”. Ten incydent miejscowi ukrainofobowie wykorzystali jako pretekst do nowej antyukraińskiej histerii. Obwodowa organizacja Partii Regionów natychmiast ogłosiła utworzenie w mieście „antyfaszystowskiego komitetu”. A deputowany regionalista Ihor Markow obiecał, że odpór swobodowcom dawać będą jakieś „drużyny ludowe”. I poszło-pojechało… Na te wyzwania miejscowe komórki partii „Swoboda”, „Batkiwszczyna” oraz UDAR tylko wzmocniły swoją aktywność, dając odpór dalszej rusyfikacji Odessy. Obecna decyzja sądu, który zakwalifikował wyzywanie ludzi od faszystów jako działanie bezprawne, jest jednym ze zwycięstw opozycjonistów. Swoim hałasem o „zagrożeniu faszyzmem” władzy nie uda się odwrócić uwagi opinii publicznej od licznych porażek we wszystkich sferach życia. Wnioski o zdolności opozycji do mobilizacji ludności na protest i realne nastroje protestacyjne w społeczeństwie. Po trzecie, władza przy okazji ujawniła radykałów i myślących oraz będzie szukać sposobu na zneutralizowanie ich przed wyborami prezydenckimi. Oprócz tego władza otrzymała cenną informację o niegotowości opozycji do natychmiastowego wskazania wspólnego kandydata na prezydenta. Nie na darmo zaraz po 18 maja wiele mediów zaczęło mówić o zrównaniu szans Janukowycza i Kliczki. Ale o tym osobno. Najważniejszy wniosek — na Ukrainie decydującym czynnikiem eskalacji tak zwanej „walki z faszyzmem” jest wpływ światowy. Jeśli bez żadnego poważnego przygotowania informacyjnego i przy braku oficjalnego rejestru organizacji faszystowskich na Ukrainie odbywa się antyfaszystowski marsz, oznacza to, że jest to komuś na świecie potrzebne. I nie tylko Rosji. To powinno nas zaniepokoić. Społeczeństwo nie jest na to gotowe, nie zna dokładnie nawet dokładnej, nieupolitycznionej definicji terminu „faszyzm”. Ktokolwiek może przekształcić nasze powierzchowne, czysto emocjonalne postrzeganie nieuświadomionego zjawiska w potężną broń informacyjną przeciwko nam, nazywając faszystą i wrogiem ludzkości ludzi, na których możemy liczyć. Bez wątpienia światowa kampania antyfaszystowska ma ukryte motywy, bo wzywają do szukania faszyzmu właśnie tam, gdzie go nigdy nie było. Całkiem możliwe, że zglobalizowane struktury nie mogą już kontrolować własnych apetytów i na świecie prognozuje się masowy, szybki wzrost nacjonalizmu obronnego narodów, doprowadzonych do rozpaczy masowym bezrobociem i biedą. Nikt nie wie, czy to niezadowolenie dojdzie do skrajnej formy — narodowej solidaryzacji pod wodzą totalitarnej elity. Zjawisko, które przywykliśmy nazywać faszyzmem, powstało nie w jednym kraju, ale dokładnie w odpowiedzi na skomplikowaną sytuację kryzysową. Trudno powiedzieć, czy współczesny kryzys światowy, który przede wszystkim niszczy tożsamość ludzką, jest realnym prowokacyjnym czynnikiem pojawienia się czegoś podobnego do neofaszyzmu. Jednak powinniśmy się nad tym zastanowić, porównać warunki i przyczyny minione oraz współczesne, próbować zrozumieć, czym jest faszyzm naprawdę nie ze słów współczesnych agitatorów, a z prac myślicieli tamtego czasu. W szczególności traktat filozoficzno-społeczny Mykoły Sciborskiego „Nacjokracja”. To bardzo ważne, bo właśnie teraz Europa przeżywa potężny wzrost nacjonalistyczny. Prawda, tam nacjonaliści przewodzą obronie tożsamości oraz obronie interesów narodowych i coraz bardziej przenikają do struktur władzy demokratycznej. A na Ukrainie Ukraińców zastrasza się ukraińskim nacjonalizmem, a kiedy to nie pomaga — ogłasza się walkę z faszyzmem, mając na myśli nacjonalizm. Walką kierują ci sami sowieccy ideolodzy pracy komsomolskiej, którym w Wyższej Szkole Partyjnej mówiono prawdę o tym, że po tym, co stało się i stanie się z Ukraińcami, każdy Ukrainiec, nawet rosyjskojęzyczny i nawet sprawiedliwy etniczny Rosjanin czy przedstawiciel innego etnosu, stanie się ukraińskim nacjonalistą.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
