Strona · s. 9strona oryginału ↗
Mamusiu, czy mogę mówić do Ciebie „Wy”?
Слово Просвіти, №22 за 2014 рік
po prostu czwartego prezydenta, a „trzecich sowietów…, dwugłowej sowiecko-komunistycznej hydry”. Ukraina przejdzie próbę despotycznego i grabieżczego reżimu — teraz wiemy, że to Janukowycz z bandą. Ludzie powstaną i zmiotą go, co też stało się na Majdanie w latach 2013—2014. Życie poprawi się po tym, jak minie 100 lat od bolszewickiego przewrotu w Imperium Rosyjskim w 1917 roku. Rozwój Ukrainy przyspieszy. Moskiewszczyzna poniesie karę za 350-letnie ciemiężenie Ukrainy i innych narodów. „Od dzisiaj (1991 r.), za 35 lat, Ukraina stanie się jednym z najsilniejszych państw świata” — zakończył swoją przepowiednię ksiądz. Będzie to rok 2026 — data wymowna i zbieżna z innymi świadectwami. Dane przewodniczącego rady koordynacyjnej Ogólnoukraińskiego Stowarzyszenia Astrologów Ołeha Horbania (Lwów) opierają się na ruchu ciał niebieskich, obliczeniach astronomicznych. Gwiazdy pokazują, że wydarzenia na Ukrainie w listopadzie 2013 roku nie były przypadkowe. Zaćmienie Słońca miało miejsce w znaku Byka, a to wydarzenie jest znaczące i jego skutki będą trwały prawie rok. Najpierw podnieśli się studenci. Aktywność ludzi rosła, wydarzenia się rozwijały. Wzmocniła je putinowska terrorystyczna agresja Rosji najpierw na Krym, a potem na wschód i południe Ukrainy. Odegrała ona rolę akceleratora procesów. Ukraińcy różnych poglądów stali się bardziej monolityczni i poczuli, że Ukraina, jako matka, jest dla nich jedna. Wreszcie zobaczyli zaborcze oblicze tego, kto udawał „brata”. Astrolog uważa, że „kosmiczne energie, które za 3—4 lata będzie otrzymywać nasza planeta, nie staną się niszczycielskie dla Ukrainy”. Czas zadziałał wyprzedzająco i ogólnoukraiński Majdan przekreślił plan Putina dotyczący zagarnięcia Ukrainy w 2015 roku „pokojową drogą” przy wsparciu… Janukowycza. Do końca 2014 roku ma nastąpić reforma organów władzy, obwodom zostaną nadane większe uprawnienia. Krym za jakieś dwa lata może powrócić w skład Ukrainy, a ona znów stanie się „jednolitym krajem”. Dla wyborów prezydenta wybrano sprzyjającą datę — 25 maja i one się odbyły. Od drugiej połowy roku Janukowycz straci naturalną ochronę i może stać się z nim wszystko. W 2015 roku sytuacja będzie się poprawiać. Następne 12 lat, jak uważa O. Horbań, staną się czasem „duchowego odrodzenia: formowania idei narodowej, co wpłynie nie tylko na nasz kraj, ale i na rozwój sąsiednich państw. Ukraina będzie wypełniać swoją misję. Właśnie w naszym kraju uformuje się nowy społeczny ustrój życia, który będzie działał przez przyszłe tysiąclecia… Począwszy od 2015-go i do 2020 roku będzie poważny rozwój nowych idei. Znaczące wydarzenia nastąpią w 2027-ym, a zwłaszcza w 2028 roku”. Będziemy żyć, będziemy widzieć, jak to będzie. Jednak dane astronomiczne, fakty historyczne, wnioski astrologiczne i przepowiednie wskazują na te same wydarzenia, dają wspólne daty: zakończenie cykli w 2015 oraz jakościowe zmiany w 2026, 2027 i 2028 roku. Zatem życie narodu jest związane z Kosmosem, świadectwa o tym są nie tylko w mitach, danych naukowych, ale i w sztukach plastycznych. W dawnym zabytku piśmiennictwa narodu ukraińskiego „Księdze Welesa” ogłoszono optymistycznie: „Nie ma śmierci dla nas, tylko życie wieczne”. Na niebiosach, w ogrodach Swaroga, dla dusz sprawiedliwych nastąpi oświecenie. Dawne źródła twierdzą, że nieśmiertelność na niebie otrzymają ci, którzy rozumieją różne przejawy uniwersalnego prawa kosmicznego, uświadamiają sobie zasady Ładu Świata, posiadają wiedzę astronomiczną, w tym także o początku i końcu świata. W „Księdze Welesa” przodkowie postawili nam zadanie na dzień dzisiejszy: Dlatego nasze powstają testamenty i bitwy, I powstała nasza siła, Abyśmy ujrzeli także i odcięli Stare nasze życie od nowego… Ukraina jest początkiem państwa przyszłej epoki. W tym najważniejszy warunek naszego następnego życia. Cykliczność ruchu kosmicznego, wiedza historyczna, obliczenia naukowe i przepowiednie odsłaniają państwową perspektywę rozwoju narodu ukraińskiego. W tym sensie nasze Majdany mają kosmiczne zaprogramowanie. Zawsze odbywają się w potrzebnym czasie i mają wolnościowe dążenia. Na nich hartuje się i utwierdza duch narodu, mnoży się potęga narodowa. Dlatego też nie gaśnie gwiazda wolności nad Ukrainą. A po każdym Majdanie świeci jaśniej i potężniej. Pod jej blaskiem wychodzimy na drogę państwowej samodzielności i narodowej samowystarczalności. Walentyna SEMENIAK
Zawsze zwracałam się do swojej mamy per „Wy”. Nikt mnie nigdy tego nie uczył. A wszystko przez to, że jeszcze jako mała dziewczynka słyszałam, jak mama z szacunkiem zwracała się do swojej mamy, a mojej babci Marfy, per „Wy”. I cóż tu dużo mówić! W mojej rodzinnej wsi Moszurów na Czerkaszczyźnie wszyscy do starszych zwracali się per „Wy”. Rozumiało się to samo przez się. Dla mnie było zwyczajne i naturalne zwracać się tak do najbliższych osób. I oto pewnego razu latem przyjechał na urlop mój kuzyn, wujek Stepan z Moskwy z córkami. Każdego lata przyjeżdżali do wsi do dziadka Jakowa. Kiedy wracali do domu, ich przedział w pociągu dosłownie „pękał” od ukraińskich podarunków: wiader z miodem, smalcem, porzeczkami, agrestem, cebulą, czosnkiem, ziemniakami i tak dalej. Bardzo uderzały mnie gabaryty tego, co wywozili… Kuzynka (o rok starsza ode mnie) Oksana zawsze traktowała mnie z wyższością i dlatego, szczerze mówiąc, nie lubiłam tych przyjazdów. Ale mijał rok, znów nadchodziło lato, urazy trochę się zacierały. Znów przyjeżdżali moskwianie i wszystko zaczynało się od nowa. Pewnego razu siostra usłyszała, że zwracam się do matki per „Wy” i od razu zaczęła drwiąco się czepiać: — A co, masz dwie mamuśki? Toż to trzeba! Kury cię wyśmieją! Nikt tak nie mówi, tylko w zabitej dechami wsi. Oto ja mam matkę jedną i ty też mów jak ja, słyszysz? Słyszeć słyszałam, ale od razu ogarniał mnie taki żal i takie oburzenie, że uciekałam w zarośla bzu i płakałam tam. Bo Oksana była okrutną dziewczynką, jeśli coś było nie tak, to mogła nawet uderzyć. Pewnego razu nie wytrzymałam i poskarżyłam się ojcu. Powiedział po prostu: „To nie przyjaźnij się więcej z nią”. Trzy dni nie chodziłam do dziadka, aż dopóki stamtąd nie przysłali „delegacji”, bo siostra nie miała z kim się bawić. I oto pewnego razu usłyszałam coś takiego, że aż uszy mi „zwiędły”! Ciotka Masza, matka Oksany, zrobiła jej uwagę w grubiański sposób: „Ty świnio!” — powiedziała do niej. Powiedziane to zostało bardzo głośno, chyba pół zakątka usłyszało. Wiecie, co było dalej? Oksana tak samo głośno krzyknęła: „A ty głupia i od głupiej to słyszę!”. Po tym zaczęła się „ręczna walka”. Wujek Stepan wyskoczył na to z chaty, zgarnął je „w objęcia” i zaciągnął do sieni. Dobrze pamiętam, jak pouczał „krewnych”: „U nas tak nie przyjęto, to wy możecie pozwolić sobie robić w domu, a u nas — nie”. Trzeba było słyszeć, z jaką intonacją, z jakim naciskiem wypowiedział tę frazę: wyważenie, wyraźnie, lakonicznie i, co najważniejsze, spokojnie. Było coś tak ostrzegawczego, szczególnego i pouczającego w jego głosie, że zapamiętałam to na zawsze. Zwłaszcza to „Nie przyjęto”. Teraz rozumiem, że w osobie wujka zobaczyłam wtedy (jeszcze nieświadomie) obrońcę tradycji i zwyczajów rodzinnego kraju. To była pierwsza patriotyczna lekcja w moim życiu, tylko wtedy nic o tym nie wiedziałam i nawet się nie domyślałam. I dzisiaj, kiedy słyszę od ludzi słowa-potworki, albo jeszcze gorzej — przyniesione do naszego ukraińskiego życia wstrętne przekleństwa, to od razu przypominam sobie to twarde i przekonujące wujkowe: „Nie przyjęto!”. A to oznacza dla mnie — obce, nie nasze. Od tamtej pory upłynęło wiele czasu. Podrastali moi mali synkowie i zwracali się do mnie… per „Ty”. (Mieszkaliśmy od moich rodziców 500 kilometrów). Ja zaś nie zwracałam na to uwagi, aż pewnego razu… Przychodzi jakoś ze szkoły „Kiedy jako mały potknął się o próg, Mama ucieszyła się: — Dzięki Bogu, już wyrósł… A kiedy pierwszy raz wyrżnął czołem o ościeżnicę, Mama przestraszyła się: — Nie daj, Boże, chatę rozwali… Teraz, kiedy wbiegają wnuki, Mama żegna się: — Daj, Boże, jeszcze i wesele odbyć… A ja patrzę na mamę I w myślach modlę się: — Daj, Boże, jej jeszcze pożyć…”. Wołodymyr ZEMŁANYJ, „Daj, Boże!” (z tomu poezji „Święto świątynne”) nasz młodszy syn, trzecioklasista Jewhenko, i mówi: — Mamusiu, a można, będę mówił do ciebie „Wy”? Wierzycie, od usłyszanego zrobiło mi się tak ciepło na sercu! — Oczywiście, można. A dlaczego nagle zachciałeś to robić? — zainteresowałam się synem. — Dzisiaj do Mykołki do klasy przychodziła mama. I słyszałem, jak mówił do niej „Wy, mamo”. Tak mi się spodobało! Ja też tak chcę. Objęłam synka, wycałowałam. Oczywiście, że pozwoliłam. Jaką szczęśliwą byłam w tamtej chwili! Jeden Bóg wie. Ale na tym historia się nie skończyła. Po kilku dniach przychodzi do mnie starszy synek Sasza i tłumaczy się: — Mamusiu, ja też chcę mówić do ciebie „Wy”, ale nic mi nie wychodzi. Już próbowałem kilka razy… Można, jeszcze się pouczę? — mówi i prawie płacze. Objęłam synka, wycałowałam: — No, oczywiście, można! Mów jak ci dobrze, nikt cię do niczego nie zmusza. Starszy syn patrzył na młodszego i „kopiował” go. I całkiem niedługo obaj zaczęli zwracać się do nas per „Wy”. My z mężem od razu przywykliśmy. Przyznam, kiedy mamy gości z daleka, czasem z innego kraju, to bardzo dziwią się, słysząc takie zwracanie się do nas dorosłych synów. Za to ja się nie dziwię, bo od razu przypominam sobie to ostrzegawcze wujkowe słowo, tylko mówię na odwrót: „U nas, w Ukrainie, przyjęto tak mówić, taki u nas zwyczaj, od dawna: szanować ojca i matkę. Bo kiedy tak się robi, to wtedy dzieci twoich dzieci szanować będą ich i ciebie samego”. Plecionkarstwo ze słomy — prastara sztuka w naszym kraju. Zwinogródka, maj 2014 roku
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
