Strona · s. 12strona oryginału ↗
Walentyna ZAPOROŻEC Walentyna ZAPOROŻEC Impresje
Слово Просвіти, №22 за 2014 рік
Początek trzeciego tysiąclecia Po czarnym policzku Ziemi łzą toczy się Dzień. Zmywając wszechświatowy brud, ominął niechcący czyjś niewybaczalny grzech, który pierwszy przekroczył próg tysiąclecia. Dzisiaj Słońce rąbnęło promieniem w Ziemię i, niczym pszczeli rój ze zniszczonego ula, wzbił się dzień. On szalejąc, szarpał się w poszukiwaniu schronienia, dopóki zegar nie zmęczył się czasem. Dziedziczność My w bród przeszliśmy dwudziesty wiek. W bród pokonujemy i wiek dwudziesty pierwszy. Niebo Boże wojny, czy widać Ci Tobie przez czarny dym wrogości małego chłopca. W jego cieniutkiej dłoni — zabawkowa szabla, wzniesiona nad Tobą. Nasza planeta Źdźbło wciąż przerasta trawą. Niebo pieści rzekę. Słońce pulsuje promieniami. Miodem miodzą pszczoły. Księżyc marzy snami. Wiatr oddycha wiatrem. Lecz dzisiaj boję się, by ludzkość nie oddychała Herostratesem, i Faetonem nie zadławiła się Ziemia. Dziwaczne paralele Nie dziwcie się! kiedy po boskim pięknie przyrody zdziwi was zuchwała i nędzna natura człowieka. Ojcze, Ty stworzyłeś ją na obraz swój i podobieństwo… Pozwól zapytać: kto glinę miesił, kiedy Ty odwróciłeś się, by spojrzeć na Ziemię? Łódź W niebo podnosił się księżyc, malując cienie na jasnej przejrzystości powietrza. Objęta czarami księżycowej poświaty rzeka, lekko, ledwo zauważalną falą, kołysała łódź wieczności. Wieczność Na rękach u sennej Wieczności bawią się planety-niemowlęta. Pomarańczowy moll Z wysokich szczytów nadziei powoli zsuwa się lawina iluzji… Błądząc labiryntami kolorowych ścieżek, zmierzamy do Europy. Już zbliżyliśmy się do mostu, który mgłą rozpostarł się nad przepaścią czasu. Wołanie Ukraino! Pod melodie smutne na głos nie śpij. Rozbudź się. Skrzydła rozpostrzyj. Hazard młodych myśli obejmij życiem, zielone słowa usłysz. I, wznosząc wysoką duchem Ukraińską Świątynię — świętuj początek. Sądzone Czekaliśmy wiatru wilgotnego na zieleń młodą… A gdzie tam! Zuchwały wichrowy wiatr przewrócił nie tę stronę w księdze przemian. Aksjomat Obecnie oszuści stali się dość rozumni, chociaż szarlatanerii u nich nie ubyło. Nieuki stały się wykształcone, chociaż swojego nieuctwa one nie pozbyły się. A to dlatego, że rozum nie obdarowuje człowieka talentem, jak i wykształcenie jego duszy wrażliwością. Iluzja My Ukraińcy wciąż pokornie czekamy na wodzów — oświecicieli mądrych i… manny niebieskiej, bo my naród taki. My — samo dziwo! Likwidacja analfabetyzmu Zaczęliśmy studiować swoją historię i zrozumieliśmy, że w niej są Wielcy dostojnicy. Ale lekcji ich zwycięstw i porażek nie przyswajamy, — tylko udajemy pragnienie wiedzy. Interfaza Patrz, Europo, jak pod wskrzeszonym tryzubem Ukrainę cynicznie szarpie orzeł dwugłowy… Rozpęd Lawinowy świst bezduchowości niesie się Ukrainą. Rozwiewając się, on kruszy gwiezdne szczyty starej historii i uparcie próbuje, przez ciemność, w otchłań rzucić Ją. Żeby dawny rozpęd nasz kontynuować światem, nigdy nie jest za późno strzały kuć z zwęglonych dusz i wyjść naprzeciw Pragnieniu… Sentencja Kiedy kraj pokrywa gromem ciemność, kozaku, jedwab skruchy — późno tkać. Wdychaj ogień wysokości, poczuj ziemskie przyciąganie i twórz z ognia i woli dar — wczuwać się w przejrzenie. Duchem wolności kraj napój, krokwie wznoś z wiary i miłości, drogą odrodzenia idź — ze światem utrzymując łączność. Kozak — starodrzew Zmęczony od piekielnych wypraw, wściekłości i miłości kozak podobny jest do rozłupanego przez burzę drzewa. On ręce ciężkie rozszczepione w górę wyrzuca i… po raz kolejny, odgoniwszy imperialnego ptaka, nagle wierzy, że w nieskończoności… jednak zbrata Ukraińców i wolę. Poznanie celu Iść na oślep — pusta zachcianka. Gorące pragnienie Ukraińca — wysokości i wolności słoneczna przestrzeń. Jak osiągnąć wysokości takie? Za kim iść? Kto poprowadzi? — Halo-o-o-o! Odpowiedzcie! — w odpowiedzi obojętność i wrzenie Nocy. Lecz oto niespodziewanie głos rozbrzmiał Światem i wyszedł obcy, otulony Słońcem. On usiadł sam przy okrągłym stole Ziemi, rozproszył myśli wiekowe wiatrami i znów zwinął w jeden kłębek testamentu, w jeden cel. I zręcznie, naraz skręcił w nitkę siódmy zmysł i w myśl nawlekł tę nitkę. Następnie powiedział: kiedy celu nie ma — droga marna, aby poznać — jak cel, drogę — do celu, wam trzeba, przez życie, wrócić z powrotem i drogą oczyszczenia i miłości do samoodrodzenia wznieść się… Wielkie wznoszenie — czeka! Gotowy kto?! Zrealizować ten cel. Budziświat Jaki dziwak wymyślił twoją pieśń, gardłowy Budziświecie? I jaka niebieska tajemnica w twoim kuku-ry-ku! — co rozdziera całun nocy? Zwyciężył kto ciebie, wojaku z ostrogami w grzebieniu-hełmie?.. Irpień. 2013 Tam błądzą sosny złotokwiatowymi słupami, tam zaczarowana olcha całuje Słońce, wabiąc wiatr. Tam wieczność patrzy w zamulony Irpień i na świat, który dla życia rzeki jest nieznośny. Łodzią po kole tam krąży Noc, a nad łąkami, które stały się śmietnikiem, roi się zapach beznadziei. Tam tęsknota rozpalona błądzi skrajem lasu… i rudym kotkiem, ludzi — gospodarzy szuka. Przyszłość Kiedy pokonamy barbarzyńską sztafetę rozkrawania ziemi, i szew bytu jeszcze nie rozejdzie się na styku wszechświata i naszego życia, radujmy się znalezioną ścieżką, którą chodzili i tworzyli nasi przodkowie. Zew Żegnajże, Nocy! My długo szliśmy twoim szlakiem i w śmiertelnej sile zdobyliśmy oparcie. Teraz nasz zew — życia ziemskiego Światło! Czerpmy z niego sól i miód Ziemi, gorycz ziół i chmiel czarownego napoju, i pijmy czaszę tę do dna! Aby podnieść innych, co myślą płoną i duchem silni. Los Wy przyszliście na świat, by siać dobro i darować kwitnienie! Żeby na zielonej łodydze rozwinął się pąk świtu — żywego światła Syn. Kobiety! Zwracam się do znakomitych i mądrych, obdarzonych wiedzą, wolą i miłością — dzisiaj jak żyje się Wam?.. Z odłamków wspomnień i uczuć Wy tworzycie sobie ratunkowe koło i troski wieczne Wasze — wszystkiemu radę dać i… nie spóźnić się. Tak i żyje się… Fatalistka Ostrzyżonej owieczce Stryboh nie uciszył wiatru… I słomka, za którą chwytamy się, pragnie ratunku. Słomka zawsze błyszczała nadzieją. Jakoś zmęczoną Ją znienacka Wiatr podchwycił. Złocista i nie spostrzegła się, jak znalazła się w wirze rwącej rzeki. Uratuje kto? Wysokie niebo? Ogłuchły Wiatr?. Stronią oba brzegi… Wybiło południe. I cisza głośna. Ratunkowe koło rzuca Postronny. Echo Zamarznięta chmura płacze nad starą studnią. Studnia umierała. Niepokoił się i cierpiał siwy kamień. Chociaż i mówił, że woda nigdy nie była mu potrzebna. Rzeka Irpień Słoneczny promień pomógł rzece zrzucić lodową koszulę. Zawstydzona uciekła ona w jar. Tam, w jarze, przywdziała falistą przejrzystość. Wyszła na suchutkie, wyprała brzegi i wysuszyła na słońcu. A opuściwszy się w koryto, niczym w błękitne łoże, — pozwoliła wiatrowi siebie falować. Burza Nad Karadagiem zagotował się mgła. Zważona chmura objętościowo dojrzewała w wysokości i po środku, przeniknąwszy dzień, runęła burzą. Z pod niebios po błyskawicach rozgałęzionych spuszczały się krople… i w usta całowały Morze. Kropla Deszcz był ślepy. I kropli łatwo było od niego schować się. Na parapecie, lśniąc, ona tęczowo załamywała słoneczny promień. Odbijając się, promień stawał się jeszcze silniejszy. I kropla ledwo nie zginęła od jego ognistego blasku. Lecz przyszła chmura i zabrała ich oboje. Umiarkowanie Gdzie niema tajemnica toczy po kole szał, jak fortunę, Wietrze!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
