Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Geografia podróży

Слово Просвіти, №22 за 2014 рік

Daryna RYŻENKO, absolwentka gimnazjum im. M. Drahomanowa, Kijów O sobie Od dzieciństwa miałam szczęście do ciekawych ludzi. Pierwszym znaczącym sukcesem w moim życiu była rola Antaresa w szkolnym przedstawieniu „Rusałeczka” według H. Ch. Andersena (sztukę napisał mój dziadek). Myślę, że złą morską Czarownicę zagrałam dobrze, bo przez długi czas uczniowie klas początkowych bali się spotkać ze mną. A później zostałam przyjęta do dziecięcej grupy uczestników przedstawienia w Kijowskim Teatrze Dramatycznym im. I. Franki „Rodzina Kajdaszów” (według Nechuja-Lewyckiego, reżyser zasłużony działacz sztuki Ukrainy Petro Ilczenko). Spektakl do dziś gra przy pełnej widowni. A zdjęcie reklamowe z wybitną ukraińską aktorką Natalią Sumską i nami, małymi dziećmi, trafiło do szkolnego podręcznika. To oczywiście bezgranicznie cieszyło młodych aktorów. Udział w „Rodzinie Kajdaszów” pozwolił mi poznać wielu wybitnych aktorów. B. M. Benjuk przed każdym spektaklem podchodził do mnie i prosił: „Pozwól mi trochę nadgryźć swoje jabłko”, i zawsze kosztowało to tylko całe jabłko! Pewnego razu nazbierałam pełną kieszeń drobnych jabłuszek z japońskich drzewek przy teatrze. I eksperyment zachował w moim menu kolejne, nienadgryzione jabłka… Mała rola w Wielkim przedstawieniu pozwoliła mi znacznie poszerzyć geografię poznań: ja odwiedziłam z teatrem gościnne występy w ciekawych ukraińskich miastach — w Chersoniu, Mikołajowie; dwukrotnie — w Sewastopolu, gdzie zwiedziłam delfinarium i byłam na słynnym „Hetmanie Sahajdacznym”. A na kapitańskim kutrze wypłynęłam na otwarte morze, z falami dwukrotnie wyższymi niż sam kuter! Być aktorką… Jednak nigdy nie miałam tego całkowicie dziewczęcego marzenia. Bo genetycznie jestem dziennikarką. Ostatnie lata mojej nauki w szkole to ważny etap przygotowań do egzaminów wstępnych do Instytutu Dziennikarstwa. Błogosławiony ojczysty kraj. Kijów powstał na żyznym miejscu. Wokół Dniepru (wtedy może Borysthenesa) — splot drobnych rzeczek i strumyków. A dookoła hojne czarnoziemy i majestatyczne lasy z baśniową fauną i florą. Wiele wieków — wiele zmian. Ale i dziś jest możliwość przejść boso po letniej ojczystej ziemi. A natrafiwszy na złote kłosy zboża, dotknąć ich. I wsłuchać się w nieustającą wielogłosową śpiewność ptactwa. Ciepły wiatr zagrywa na strunach liści i trawy, a was witają szerokim cienistym konarowiem dostojne, wiekowe dęby, wiele z których pamiętają książąt i hetmanów. Zjazd Andrijiwski to skrawki rodzimej ziemi, które naprawdę stały się świętymi. Wspaniała stolica, zbudowana na wysokich wzgórzach nad Dnieprem, patrzyła z góry na Podol — nizinne miasto rzemieślników, którzy umieli tworzyć pociągające rzeczy, a z góry zawsze chciało się zejść do Dniepru. A jacy sławni ludzie tu żyli! Tak narodził się Zjazd Andrijiwski. Na górze złotem płonęły książęce dwory, a na placach stały wspaniałe postacie Peruna, Daždboga, Striboga i innych przedchrześcijańskich bogów, aż potem ze Wschodu... ze Zachodu nadeszła wiara Chrystusowa i nagle odmieniło się oblicze miasta i na górze, i pod górą. Na miejsce drewnianych książęcych pałaców wyrosły kamienne budowle, Podol stał się przemysłowy. Wierch i Niż jakby współzawodniczyły w budowie wspaniałych świątyń, stołeczne miasto zapłonęło złotymi kopułkami cerkwi. Nauka, która zawsze chowała się w klasztorach, wyszła za ich bramy. Kto tylko nie uczył się na Podolu, nabierając rozumu na odwiecznej ukraińskiej ziemi! Tu chodzili ukraińscy hetmani i pułkownicy, monarsze goście z całej Europy. A cóż dopiero monarchowie! Bywali tu Skoworoda, Łomonosow, Szewczenko, Gogol, Balzac, Winniczenko. Tu mieszkał autor książki „Mistrz i Małgorzata”. Zjazd Andrijiwski rósł razem z całym krajem, ale w swojej wieczności nie starzał się, lecz stawał się coraz młodszy i piękniejszy. Gdy zaś tu jak bajka wzniosła się cerkiew Andrijiwska, a stroma droga do Dniepru pokryła się kamieniem, nie da się po prostu nie przejść tą drogą do ziemskiego raju! Nie na darmo Dni Kijowa organizuje się na Zjeździe Andrijiwskim. I wtedy zbierają się tu rzemieślnicy, ludowi rzemieślnicy, artyści, muzycy, jakby schodzili się kijowianie wszystkich wieków, by bawić się na świętach i razem spojrzeć z Wysokiego Miasta Książęcego na wieczny niespokojny Podol! (Z cyklu „Geografia poetycka Kijowa”) Czasy smutku Życie kraju, jak każde ludzkie życie, bywa czasem wciągane w kryzys. Waśnie i niezgoda doprowadziły do tego, że chmurą konnicy po Rusi Kijowskiej przemknęła horda. Pole bitwy oczyściło się z obcych, lecz odwieczny rolnik, pracując na roli, musiał nie rozstawać się z bronią. A dążenie do braterstwa z jednowierną Moskwą doprowadziło do pojawienia się poddaństwa, którego Ukraińcy nigdy nie znali. O Ukrainо! Prawdziwą wolność naród podarowuje sobie sam! Wolność. Ponad wolność i droższego od niej nie ma dla Ukraińca nic na świecie! Naród przetrwał Niszczycielskie Wojny Światowe, przeszedł przez piekło Hołodomorów i katastrofę czarnobylską. Wszystkie te wydarzenia przyniosły niezmierzoną rozpacz, której nie da się zagoić ani zapomnieć. Ale nauczyły nas jeszcze bardziej kochać swoją ziemię, zrodziły legiony patriotów, niezliczonych Bohaterów. Dlatego i w czasach mojego pokolenia Ukraina śmiało i mężnie podniosła się do walki o Wolność. I modlitewnie, i z pokłonem, Ty każdego dnia zaczynaj: O moja ojczyzno Ukrainо, Błogosławiony Boży Kraju!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn