Strona · s. 3strona oryginału ↗
Giną kwiaty narodu
Слово Просвіти, №22 за 2014 рік
Nadiya KYRYAN. 22 kwietnia z rzeki Doniec razem z ciałem deputowanego rady miejskiej Gorłówki Wołodymyra Rybaka wyłowiono ciało młodego chłopaka — Jurija Poprawki z Kijowa. O tej tragicznej historii rozmawiamy z mamą, Jarosławą Jurijiwną, której dusza boli zarówno za swojego syna, jak i za inne ofiary wojny: „Młodzież ma w głowie wolną Ukrainę, są tym chorzy i realnie nie oceniają sytuacji. Chcą coś zrobić, ale nie wiedzą jak. Jestem przeciwko wojnie, przeciwko temu, by młode, nieprzeszkolone dzieci wysyłać w gorące punkty. Tam giną kwiaty narodu: przyszli prezydenci, politycy, uczeni, lekarze”. Kiedy już tak się stało z jej synem, chce, aby władze zwróciły uwagę na rodziny poległych, aby zachowała się czysta pamięć o jej synu, aby nie rozpowszechniano nieprawdziwych informacji. Przecież bojownicy, aby skompromitować „Prawy Sektor”, puścili plotkę, że chłopcy w noc z 20 na 21 kwietnia napadli na ich punkt kontrolny w Słowiańsku. — Jarosławo Jurijiwno, jak wszystko było naprawdę? — 15 kwietnia Jura, po zdaniu sesji, powiedział, że pojedzie do przyjaciela, który ma dom pod Hostomlem, żeby świętować dzień jego urodzin (prawdy nie powiedział, najwyraźniej, żebym się nie martwiła). 15-go rozmawiałam z nim przez telefon, wszystko było dobrze. 16-go w odpowiedzi na mój telefon napisał wiadomość: „Jestem zajęty”. Poczułam, że coś jest nie tak. Od wieczora telefon przestał odpowiadać: albo poza zasięgiem, albo przekierowanie na pocztę głosową. Dzwonię do przyjaciela — tam tak samo. 17 kwietnia również nie mogłam skontaktować się z synem, a przyjaciel wymyślił, że po prostu rozeszli się każdy w swoich sprawach. Zaczęłam dzwonić do wszystkich znajomych, do szpitali, kostnic, do milicji Kijowa i obwodu — Jura zniknął. Później dowiedziałam się od przyjaciela, który wrócił, że 17 kwietnia Jurę wzięto do niewoli, potem nad nim znęcano się. Na policzku — oparzenia od niedopałków, tętnica szyjna przebita, całe ciało pokłute nożem, w siniakach. Prąd przez niego przepuszczali. To nieludzie. W noc z 20 na 21 kwietnia wreszcie na mój telefon odebrał nieznany mężczyzna, nazwał mnie banderówką, wyzywał niecenzuralnymi słowami. Jeszcze nie zrozumiałam, co się stało. Słałam SMS-y, dzwoniłam. Wreszcie jakiś mężczyzna odpowiedział: „Dlaczego pani tu dzwoni? Nie rozumie pani — pani dziecko zginęło, on już jest w Niebiańskiej Sotni. A telefon włącza się, żeby złapać wszystkich kolegów”. Mówię: „Jeśli zginął, oddajcie mi chociaż ciało, żeby po ludzku pochować”. Wtedy abonent rzucił słuchawkę. Kiedy poszła plotka o tym, że chłopcy napadli na punkt kontrolny, niektórzy mówili: „Co to za Ukrainiec, jeśli w taki święty dzień (na Wielkanoc) poszedł strzelać?”. Bolało słuchać takich rzeczy, przecież w tamtym czasie już go wśród żywych nie było! Ja w ogóle wątpię, że mógł strzelać. Pewnie chłopcy myśleli: władza nie działa, a my sami coś zmienimy — tacy sobie supermeni! Bojownikiem nie był, za pieniądze też nie mógł pojechać. Możliwe, że pojechał zobaczyć, co tam się dzieje… To tylko moje domysły… Obecnie trwa śledztwo. — Jakim był Twój Jura, czym się interesował? — Interesował się sportem, psychologią, czytał książki filozoficzne, doskonale znał angielski, grał na gitarze, był spokojny, dobry — złote dziecko, ufałam mu. Znał się na technice, sam z części złożył komputer. Maria KOWAL, Lwowska „Proświta”. Właśnie płastuni jako pierwsi powiadomili wszystkie wsie i miasta Zachodniej Ukrainy o utworzeniu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Płastunami byli Stepan Bandera, Roman Szuchewycz, Lew Rebet i tysiące innych. Odrodzenie „Płastu” na Ukrainie zaczęło się w 1990 roku, jeszcze przed ogłoszeniem Niepodległości. Ale organizacje płastowe podczas radzieckiej okupacji działały wszędzie, gdzie mieszkali Ukraińcy: w USA, Kanadzie, Argentynie, Australii itd. Te ośrodki podtrzymywały tradycje, zakazane w Radzieckiej Ukrainie, dawały możliwość ukraińskiej młodzieży diaspory tworzyć i rozwijać ukraińską wspólnotę. Świętowanie 100-lecia „Płastu” — wielkie wydarzenie dla każdego świadomego Ukraińca, wezwanie dla rodziców, by przyprowadzali swoje dzieci do organizacji. Kiedy nadchodzą współczesne „doniesienia z frontów”, powstaje trwałe skojarzenie z Krutami — giną młodzi patrioci, nierzadko przez nieudolne kierownictwo, które nie potrafi przewidzieć działań wojennych, adekwatnie reagować na sytuację, wysyła w gorące punkty niedostatecznie przygotowanych ludzi, bez odpowiedniego uzbrojenia czy umundurowania. Ludzkie tragedie już zamieniają się w statystykę, ofiary liczy się w dziesiątkach i setkach. Czasami młodzi patrioci rwą się w gorące punkty dobrowolnie, jeszcze nie umiejąc spokojnie przeanalizować sytuacji i poddawać się nie chwilowemu porywowi, a chłodnej kalkulacji. O jednym takim młodzieńcu jest nasza opowieść, od dnia śmierci którego właśnie minęło czterdzieści dni.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
