Strona · s. 2strona oryginału ↗
Z nadzieją w przyszłość, zachowując pamięć o przeszłości
Слово Просвіти, №22 за 2017 рік
Olександра KASJANOWA, centrum prasowe IF
Stało się to rano, o godzinie 5, wiosną, gdy kwitł bez. Pełne samochody ludzi (kobiet, osób starszych i dzieci), pod nadzorem żołnierzy, jechały na wieczne osiedlenie na stepach Azji Środkowej. Był to rozkaz Stalina: deportować ponad 200 tysięcy Tatarów krymskich z rodzinnych ziem na Syberię za współpracę z nazistami. Minęło już wiele lat, ale wydarzeń nocy z 17 na 18 maja 1944 roku nie można wspominać bez łez. W Ukrainie 18 maja jest Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa Narodu Krymskotatarskiego. Obchodzi się go także jako Dzień Walki o Prawa Tatarów krymskich. Już trzeci rok z rzędu tego dnia przy Głównym Budynku KNU im. T. Szewczenki, obok flagi ukraińskiej i uniwersyteckiej, przy dźwiękach dwóch hymnów podnoszą flagę krymskotatarską, a minutą ciszy czczą pamięć ofiar deportacji.
W pamiętnej uroczystości upamiętnienia ofiar ludobójstwa wzięli udział Pełnomocnik Prezydenta Ukrainy do spraw narodu krymskotatarskiego Mustafa Dżemilew, rektor KNU im. T. Szewczenki Leonid Huberski, prorektorzy, kierowniczka katedry turkologii Instytutu Filologii Iryna Pokrowska, wykładowcy i studenci-turkolodzy, przewodnicząca zarządu organizacji pozarządowej „Krymska rodzina” Anife Kurtsejtowa, koordynator komitetu ochrony praw narodu krymskotatarskiego Synawer Kadyrow, pracownicy uniwersytetu.
Mustafa Dżemilew zauważył, że 73 lata temu władza radziecka dokonała zbrodni przeciwko narodowi krymskotatarskiemu w imię rozkwitu „russkiego mira”. W tamtych latach krymskie gazety otwarcie pisały o próbie zniszczenia narodu w imię terytorialnego rozszerzenia „russkiego mira”. Tego się nie wybacza i nie zapomina. Krymscy Tatarzy, którzy przeżyli ludobójstwo 1944 roku, przez ponad pół wieku walczyli o powrót na historyczną ojczyznę i o odrodzenie tego, co utracone.
„Wróciliśmy, nie przelewając niczyjej krwi, w wyniku desperackiej walki, — zauważył Mustafa Dżemilew. — Zaczęliśmy leczyć rany, ale doszło do nowej akcji okupacji ziem krymskotatarskich. W 2014 roku nastąpiła aneksja Krymu, okupowano nasze ziemie i ustanowiono bandycki reżim. Znów byliśmy zmuszeni do deportacji”.
Obecnie większość Krymskich Tatarów mieszka na kontynentalnej Ukrainie, a państwo wszechstronnie wspiera deportowanych. Krymscy Tatarzy i my, Ukraińcy, wierzymy, że okupanci z pewnością opuszczą nasze ziemie i poniosą odpowiedzialność za popełnione zbrodnie.
Również w Dniu Pamięci w Centrum języka i literatury krymskotatarskiej Instytutu Filologii studenci recytowali wiersze znanych krymskotatarskich poetów.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
