Strona · s. 13strona oryginału ↗
«Tajemnice dalekich dróg…» Podróże Wołodymyra Iwasjuka po Polsce
Слово Просвіти, №22 за 2018 рік
22 maja 2018 roku w sali wystawowej Czerniowieckiego Obwodowego Muzeum Pamięci Wołodymyra Iwasjuka, z okazji 39. rocznicy dnia pamięci kompozytora, otwarto wystawę fotograficzną „Podróże Wołodymyra Iwasjuka po Polsce” z cyklu „Tajemnice dalekich dróg…”. Pod tablicą pamiątkową siostra kompozytora Oksana Iwasjuk oraz jego przyjaciele złożyli kwiaty, a w sali zapalono świecę pamięci. Olena HOROBIEWSKA, pracownik naukowy Czerniowieckiego Obwodowego Muzeum Pamięci Wołodymyra Iwasjuka. Na początku wydarzenia wykładowczyni Wyżnickiego Kolegium Sztuki Użytkowej im. W. J. Szkryblaka, utalentowana artystka, której prace były i są eksponowane w muzeum, Oksana Petraszczuk-Hynha podarowała dekoracyjne panneau „Ballada o malwach”, a zasłużona artystka Ukrainy, solistka Czerniowieckiej Filharmonii Obwodowej Switłana Dejbuk wykonała piosenkę Wołodymyra Iwasjuka do wiersza Bohdana Hury „Ballada o malwach”. Wspomnieć autora „Czerwonej ruty” przyszli: pisarz i współautor piosenek Wołodymyr Wozniuk, szczera przyjaciółka, koleżanka z grupy Maria Marczuk-Sokołowska, osoba, która nigdy nie zapomina o swoim przyjacielu, koledze, z którym studiowała w Czerniowieckim Instytucie Medycznym. Nina Zorij, prorektor ds. naukowo-pedagogicznych i wychowawczych BSMU, przybyła wraz ze swoimi studentami i wystąpiła ze słowami szacunku dla ich byłego studenta Wołodymyra Iwasjuka, który studiował w Czerniowieckim Instytucie Medycznym od 1967 do 1972 roku. Zastępczyni przewodniczącego towarzystwa Polski Dom Narodowy Antonina Wołodymyriwna Tarasowa podarowała muzeum tłumaczenie tekstu piosenki „Czerwona ruta” na język polski. Temat „Podróże Wołodymyra Iwasjuka” planowano przedstawić jedną wystawą, obejmującą wszystkie miasta i kraje, w których przebywał. Jednak, biorąc pod uwagę ogromną liczbę fotografii, postanowiono stworzyć cykl i podzielić go na kilka części: podróże po Ukrainie, Polsce, Rosji, krajach nadbałtyckich, Gruzji, Armenii. Dzięki żmudnym staraniom M. Iwasjuka, który zawsze wszystko przechowywał i pozostawił obfite w fotografie archiwa, dzięki także W. Iwasjukowi, który pasjonował się fotografią i był utalentowanym mistrzem fotografii, a także lubił podróżować i podczas wypraw utrwalać te wydarzenia na kliszy fotograficznej, posiadamy prace fotograficzne z końca lat 50., 60. i przede wszystkim 70. Większość z nich jest czarno-biała, gdyż w tamtym czasie kolorowa fotografia była rzadkością, a jej wykonanie było kosztowne. W zbiorach Muzeum Pamięci Wołodymyra Iwasjuka znajduje się ponad 3 tysiące fotografii, połowa z nich to podróże kompozytora i jego rodziny. W ubiegłym roku na wystawie zaprezentowano fotografie z podróży kompozytora po Ukrainie. W tym roku — Polska. Do tego kraju Wołodymyr Iwasjuk pojechał w 1974 roku w składzie grupy przedstawicieli radzieckiej piosenki na Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie (PRL), zabierając ze sobą siostrę Halynę, bo przecież tam, na Festiwalu w Sopocie, Sofija Rotaru miała wykonać jego „Wodohraj”. Z tej okazji Wołodymyr zwrócił się do najlepszych aranżerów o napisanie orkiestracji. Jednak ich niedbałość doprowadziła do tego, że „poszczególne miejsca wyszły zupełnie nieciekawe, pozbawione kolorytu, szczególnie źle zaaranżowane skrzypce”. Więc, aby nie przynieść wstydu przed polskimi muzykami, W. Iwasjuk w zaledwie trzy doby samodzielnie starannie wykonuje orkiestrację. I wszystko mu się udaje. Podczas prób i występu Sofiji kompozytor fotografuje ją. Jest zadowolony z występu piosenkarki i brzmienia orkiestry. Później polski magazyn „Przyjaźń” wydrukował artykuł o dwojgu artystach „Dwoje popularnych” — kompozytorze Wołodymyrze Iwasjuku i piosenkarce Sofiji Rotaru. W dość krótkim czasie kompozytor zdążył odwiedzić wiele ciekawych miejsc historycznych i obejrzeć zabytki kultury takich polskich miast jak Przemyśl, Szczecin, Gdańsk, Sopot, Malbork, Warszawa, Kraków. Zaproszenie Wołodymyr otrzymał od Bohdana Bileckiego ze Szczecina — przyjaciela, którego można zobaczyć na wielu fotografiach. Zapoznaje on Wołodę i Halę ze wszystkimi ważnymi miejscami Polski: Ratusz Głównego Miasta w Gdańsku, imponujący średniowieczny zamek zbudowany ku czci Najświętszej Marii Panny w Malborku, muzeum „Zamek w Malborku”, największy hitlerowski obóz koncentracyjny Auschwitz, centralny plac miasta Krakowa — Rynek Główny, Kościół Mariacki oraz perła Krakowa — Zamek Królewski na Wawelu i jego dziedziniec. Jadąc do Polski, Wołodymyr zachwyca się nowymi krajobrazami, ludźmi, wsiami, miasteczkami. Dobre wrażenia pozostają po Przemyślu, który przypomina mu rodzinne Czerniowce. Z Przemyśla — do Szczecina, który jest ukwiecony słonecznikami, co Wołodii niezwykle się podoba. Tę roślinę można zobaczyć zarówno na polach, jak i przy domach, w miejskich skwerach, a nawet na balkonach. Po Szczecinie Wołodia z Halą jadą do Gdańska — największego miasta portowego Polski, znanego również jako polska stolica bursztynu. Miasto jest bardzo barwne i kolorowe: dachy z czerwonej dachówki, kolorowe wąskie domy, dużo zieleni i Morze Bałtyckie. Bohdan Bilecki, Sofija Rotaru i Wołodymyr Iwasjuk sfotografowali się na pamiątkę przy Ratuszu Głównego Miasta w Gdańsku, zbudowanym w XIV–XV wieku w stylu gotycko-renesansowym. A dalej — Sopot — miasto na północy Polski, położone nad brzegiem Zatoki Gdańskiej. W czasach radzieckich Sopot był znany jako miejsce corocznego festiwalu piosenki, dokąd zjeżdżali wykonawcy z krajów zachodnich i socjalistycznych. Wołodymyr należał do radzieckiej delegacji i wręczono mu dwa zaproszenia — dla niego i dla siostry Halyny. Festiwal rozpoczął się 21 sierpnia 1974 roku w słynnej Operze Leśnej, która mieści prawie 3 tysiące miejsc. Otwarto ją w 1909 roku przez Paula Walthera-Schäffera, kapelmistrza Gdańskiego Teatru Miejskiego, w zagłębieniu otoczonym zalesionymi wzgórzami. Sopot szybko zyskał międzynarodowe uznanie jako centrum życia muzycznego, a w 1961 roku miasto ożyło, gdy otwarto Międzynarodowy Festiwal Piosenki. Teatr zmodernizowano, sceny i widownię przykryto ogromnym syntetycznym zadaszeniem. W drugiej połowie sierpnia na ten festiwal zjeżdżały tysiące gości. Zatem w 1974 roku przebywali tu radzieccy przedstawiciele: W. Dmitrijew (firma „Melodija”), kompozytor M. Skoryk, piosenkarka N. Szukajte z Litwy, a także przedstawiciele kilkudziesięciu firm nagraniowych z różnych krajów świata. Wołodymyr Iwasjuk zwrócił się do kierownika orkiestry Radia i Telewizji w Łodzi Henryka Debicha, aby w „Wodohraju” najbardziej wyeksponował skrzypce, które Wołodymyr rozpisał bardzo dobrze. Kompozytor odwiedza wszystkie próby w ciągu trzech dni. A później niezrównana Sofija Rotaru, ubrana w bukowiński strój ludowy, wykonała „Wodohraj”. Podczas prób i występu Sofiji Rotaru fotografuje ją. Wołodymyr jest zadowolony z występu piosenkarki i brzmienia orkiestry. Później polski magazyn „Przyjaźń” wydrukował artykuł o dwojgu artystach „Dwoje popularnych” — kompozytorze Wołodymyrze Iwasjuku i piosenkarce Sofiji Rotaru. Udzielając wywiadu korespondentowi polskiego magazynu, Wołodia zaznaczył: „Kiedy napiszę piosenkę, to Sofija zawsze wykona ją tak, jak zaplanowałem, jak należy ją wykonywać”. Ogólnym podsumowaniem była druga nagroda i wielka popularność wśród Polaków. Z sukcesem Wołodymyra Iwasjuka pogratulowali Halyna i Wołodymyr Iwasjukowie w zamku w Malborku. Kraków. Zamek Królewski na Wawelu
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
