Strona · s. 14strona oryginału ↗
W setną rocznicę – młody
Слово Просвіти, №22 за 2018 рік
Z okazji stulecia Młodego Teatru Lesia Kurbasa zaplanowano wieczory twórcze, performanse, działalność historyczno-badawczą oraz otwarcie muzeum Młodego Teatru z lat 1917–1919. Pierwszym takim wydarzeniem stał się wieczór w Kijowskim Akademickim Młodym Teatrze, poprzedzony spotkaniem kierownika artystycznego teatru Andrija Biłousa z przedstawicielami mediów.
„Sto lat temu, 21 maja 1918 roku, opublikowano „Statut Młodego Teatru”. To oficjalny dokument, którego nie posiadał wcześniej żaden ukraiński teatr. Od tej daty Młody Teatr rozpoczął swoje oficjalne, prawnie zabezpieczone istnienie. Chociaż faktycznie teatr istniał już od dwóch lat. Ta data ma charakter ogólnonarodowy i, moim zdaniem, stulecie Młodego Teatru Lesia Kurbasa powinien obchodzić każdy teatr Ukrainy. Jeśli prześledzić historię, można zobaczyć, że właśnie od aktorów i reżyserów tamtego Młodego Teatru rozpoczęła się historia wielu radzieckich teatrów. Wielu wybitnych działaczy teatralnych rozpoczynało swoją działalność właśnie w tym teatrze. Dlatego wkład Młodego Teatru, który wówczas istniał bardzo krótko, jest niezwykle duży. Można wiele mówić o Lesiu Kurbasie, który kierował tym teatrem, o aktorach, którzy w nim pracowali. Będziemy o nich mówić podczas wieczoru poświęconego tej jubileuszowej dacie. Spróbujemy pokazać nie tylko historię, ale także to, w jaki sposób drzewo tamtego Młodego Teatru wyrosło w teraźniejszość. Zdradzę tylko małą tajemnicę: ponad 50 aktorów i reżyserów obecnego Młodego Teatru ma związek z tamtym Młodym Teatrem. Dzieje się tak, ponieważ wybitni artyści, którzy tu wówczas pracowali, zostali nauczycielami i przekazywali tę szkołę i system młodoteatrowców swoim uczniom. To będzie przedstawienie-wspomnienie o tamtych czasach. Spróbujemy oddać ducha teatru z lat 1917–1919, którego szukaliśmy w dokumentach archiwalnych i wspomnieniach współczesnych. W ten sposób pokażemy, jak wtedy żyli ludzie, jak tworzyli żywy ukraiński teatr, jakie mieli priorytety. A sto lat temu ich głównym zadaniem była budowa teatru narodowego, ale zarazem właśnie europejskiego. Starali się walczyć z rutyną i schematami, mieszczaństwem — wszystkim tym, co przeszkadza prawdziwej sztuce. Mamy pomysł, by jeszcze kilka razy pokazać ten wieczór publiczności teatralnej, wielu widzom, którzy śledzą wszystkie nasze premiery. Myślę, że od niego rozpoczniemy nasz nowy, 40. sezon teatralny. Na dziś przygotowaliśmy niewielką ekspozycję, która trafi do muzeum, nad którego powstaniem pracujemy. Studiowaliśmy archiwa, zbiory muzealne. Odkryliśmy bardzo wiele interesujących materiałów. Niewiele współczesnych teatrów może się pochwalić tym, że po dwóch latach pozostawi po sobie tak bogatą spuściznę, jaką pozostawił Młody Teatr Lesia Kurbasa. Wśród eksponatów znajdą się rozpiski pracy teatru, zapiski Lesia Kurbasa, momenty z prób, wiele fotografii i inne materiały. Kijowska Rada Miejska w osobie dyrektora Departamentu Kultury i mera miasta podniosła kwestię nadania naszemu teatrowi statusu Narodowego. Ta sprawa znajduje się obecnie w rozpatrywaniu w Gabinecie Ministrów Ukrainy. Jeśli otrzyma pozytywną decyzję Gabinetu, trafi do rozpatrzenia przez Prezydenta. Wtedy to pierwsza osoba w państwie będzie rozstrzygać, czy Młody Teatr ma prawo nosić ten wysoki tytuł. Ale jesteśmy przekonani, że nasza dzisiejsza praca i nasza historia mają znaczenie ogólnonarodowe. Dlatego możemy ubiegać się o status Narodowego. Obecny Młody Teatr ma z czego być dumny. Wychował plejadę wyjątkowych aktorskich talentów. Każdy okres Młody Teatr wychowywał swoje „gwiazdy”. Ktoś odchodził do innych teatrów, a ktoś pracuje tu już prawie czterdzieści lat. W historii teatru były różne okresy. Przez długi czas kierował nim Stanisław Mojsejew, wcześniej — Wiktor Szulakow. Byli też Les Tanjuk, Wołodymyr Ohłoblin i Mykoła Merzlikin. To różni reżyserzy, którzy inaczej postrzegali kierunki i zadania Młodego Teatru. Dziś mamy stuprocentowe zapełnienie naszych sal. Przedstawienie „Swatanie na Honczarówce” w reżyserii W. Szulakowa jest w repertuarze od ponad 30 lat, w tym czasie zagrano je ponad 600 razy. Mamy inne spektakle, które wpisały się złotymi zgłoskami w historię ukraińskiego teatru. Mamy z czego być dumni. Od kilku lat jesteśmy jedynym państwowym teatrem Ukrainy, który jest członkiem Międzynarodowej Konwencji Teatralnej. Współpracujemy z naszymi zagranicznymi kolegami. Bierzemy udział w festiwalach, jeździmy na gościnne występy po Ukrainie. Gdy tylko poprawi się sytuacja gospodarcza w państwie, będziemy mogli zorganizować występy za granicą” — powiedział Andrij Fedorowycz.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
