Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Im dłużej na Ukrainie będzie panował nieład, tym łatwiej będzie ją ponownie wciągnąć do Rosji

Слово Просвіти, №22 за 2018 рік

Mykoła Rożyk, kandydat nauk historycznych, docent W ukraińskim społeczeństwie w obecnym czasie ciężkich prób rośnie liczba tych, dla których imperatyw „Jeśli nie ja, to kto?” staje się przewodnim. Tysiące wolontariuszy, kierując się taką zasadą, stały się potężnym wsparciem dla Sił Zbrojnych Ukrainy i wpływają na obecną władzę. Dla zwycięstwa sprawy ukraińskiej bezinteresownie pracują odpowiedzialni humanitaryści, dziennikarze, działacze kultury i sztuki, pisarze i publicyści, patriotycznie nastawieni obywatele. Kierownik Katedry Radiofonii i Telewizji Wydziału Dziennikarstwa Lwowskiego Narodowego Uniwersytetu im. I. Franki Wasyl Łyzanczuk jest autorytatywnym przykładem pracy dla wspólnego dobra. Jest doktorem nauk filologicznych, profesorem, nie tylko przygotowuje przyszłych dziennikarzy do trudnej działalności społecznej, ale też stale występuje w mediach jako głęboki badacz i ostry publicysta. Niedawno opublikował wyniki swoich naukowo-pedagogicznych studiów, poświęconych aktualnemu problemowi współczesnej rzeczywistości ukraińskiej.1 Od dawna wiadomo, że to, co pożyteczne, może zaczynać się od prawdy, która staje się dostępna każdemu pokoleniu. Dopiero opanowawszy wiedzę kursu akademickiego, można szczegółowo zrozumieć systemowe założenia i składniki bezpieczeństwa informacyjnego. Stanowi ono niezbędną podstawę walki o prawną, demokratyczną, socjalną, soborną Ukrainę ukraińską. Podręcznik powstał przede wszystkim w tym celu. Jego idee i zasadnicze praktyczne założenia opierają się na wszechstronnej analizie doświadczeń i wartości ukraińskiej i zagranicznej nauki oraz praktyki pedagogicznej, a także na osobistych twórczych osiągnięciach. Autor starał się dokładnie przekazać studentom ważną wiedzę o informacyjno-telekomunikacyjnych i sieciowych technologiach oraz prawidłowym wzroście ich wpływu na świadomość ludzką, a przyszłym dziennikarzom dać wysoce profesjonalne rozumienie różnorodnych procesów w tej sferze. Profesjonalista mediów ma wyraźnie orientować się w rzeczywistych wydarzeniach, głęboko je analizować i dawać wyważone, obiektywne oceny. Cyniczna wojna Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie sprawiła, że znane określenie „Kto posiada informację, ten posiada świat” stało się nie tylko ostro działającym w nowych warunkach, ale w odniesieniu do Ukrainy informacja stała się jednym z najważniejszych składników bezpieczeństwa narodowego, strategii globalnej ochrony niepodległości państwa i jego godnej pozycji w cywilizowanym świecie. W podręczniku w sposób argumentowany pokazano, jak działają te siły Federacji Rosyjskiej, które, rozpętawszy wojnę zaborczą przeciwko Ukrainie, wszelkimi sposobami stymulują okupację pod hasłem „russkogo mira”, niszczycielski kolaboracjonizm wewnątrz kraju i dyskredytację na arenie międzynarodowej. Przytoczone fakty i ważne dowody dokumentalne pomogą czytelnikom zrozumieć podstawy i prawidłowości najnowszej agresywnej polityki Kremla. Jest to – przez wieki – narastanie zajadłości i tłamszenie ukraińskości, bezlitosne jej niszczenie i sprowadzanie do „błota Moskwy”. W. W. Łyzanczuk określił to jako zlewanie jadowitych zewnętrznych i wewnętrznych ukrainofobskich strumyczków w pełnowodną antyukraińską rzekę, „której nurt jest skierowany na to, aby nie dopuścić do wszechstronnego kształtowania się i utwierdzania ukraińskiej narodowo-obywatelskiej tożsamości”, co w istocie jest fundamentem soborną ukraińskiej Ukrainy. Podsycanie najprymitywniejszych, barbarzyńskich fantomów i mitów dla kontynuowania rusyfikacji, rozpowszechnianie dwujęzycznej „schizofrenii” jako środka denacjonalizacji – to odwieczne tradycje rosyjskiego wrogiego stosunku do Ukrainy, którą moskiewscy władcy, i nie tylko oni, uważali co najwyżej za „Małorosję”. Już na początku XX wieku rosyjski działacz państwowy P. Milukow radził: „Im dłużej na Ukrainie będzie panował nieład, tym łatwiej będzie ją ponownie przyłączyć do Rosji”. W podręczniku podkreśla się, że „krwawy matiukalny internacjonalizm”, wyhodowany w Rosji, realizuje swoje zamysły w najbrutalniejszy sposób. Im więcej w jego szeregach zdeklasowanego elementu, zdrajców, kolaborantów, „watników”, tym agresywniejsze stają się jego działania. Dla poparcia zwodniczych wielkomocarstwowych celów i imperialnych ambicji dotyczących podziału świata wciągane są miliony ludzi. Intensywna manipulacyjna wojna propagandowa jako składnik rosyjskiej agresji zniekształca i okalecza świadomość, rozpowszechnia fałszywe stereotypy i kłamstwa. Produkt informacyjny, jak podkreśla się w rozważaniach nad kwestią ochrony kultury narodowej w warunkach neoimperialnej agresji, cieszy się popularnością wśród bardzo wielu ludzi, którzy „mają widzimisię” na Ukrainę. Głupie seriale, dekoracyjny glamour i „rżaczka”, a także „subtelnie bezczelna” i agresywno-brutalna propaganda manipulacyjna skutecznie i tanio debilizują ludność i, jak broń masowego rażenia, zadają masowe moralne okaleczenie, niszczą świadomość i narzucają szczególną rosyjską mentalność. Kłamstwo, jak wiadomo, słodko wchodzi, ale gorzko wychodzi. Dla dobra studentów i wszystkich, którzy interesują się historią i współczesnym dziennikarstwem, w tekście podręcznika przedstawiono wydarzenia walk o wyzwolenie, opór świadomego ukraińskości wobec okrutnego i śmiertelnie niebezpiecznego wyniszczania nawet najmniejszych znamion wolnego ducha ukraińskiego, głębokich tradycji, energii i woli narodu. Moskiewskie władze różnych szczebli, moskiewscy najeźdźcy, którzy tworzyli w Ukrainie „panującą warstwę urzędniczą”, z moskiewskiego polecenia mnożyli kolaborantów, obrzydliwych cwaniaków, którzy wiernie i z oddaniem za „kawałek zgniłej kiełbasy” służyli „wyzwolicielom”, zamiast zniszczonej ukraińskiej narzucając rosyjską lub tak zwaną „južnorusskuju” kulturę i język okupanta. Cały ten zbiór Moskwa nazywała Ukraińcami. W niebezpiecznym dla narodu i państwa czasie, gdy miliony obywateli Ukrainy przeciwstawiły się imperialnej agresji Rosji, były szef Administracji Prezydenta Borys Łoszkin, za sprawą odeskiego dziennikarza Wołodymyra Fedoryna, publikuje swoje dzieło „Czwarta Republika”, w którym bezczelnie kłamie, że ogólnie rzecz biorąc Ukraińcy nie tylko ciążą ku kulturze rosyjskiej, lecz także są jej nosicielami. Trzeba zrobić na Ukrainie wszystko, aby oni „nie czuli się obcymi wewnątrz projektu politycznego”. Publikacja ukazała się w 2016 roku i przekonująco potwierdziła, że od byłych oraz niektórych obecnych polityków i urzędników, kupionych za kremlowskie srebrniki, w żaden sposób nie należy oczekiwać pozytywnych zmian ani tego, że opamiętają się. Dawna mądrość poucza: „Wszystko się zmienia, ale nic nie znika”. Ukraińcy powinni zawsze pamiętać, kto sprzedawał i niszczył sprawę narodową. Przyswojenie w procesie nauki teoretycznych założeń oraz krytyczne осмysłenie obszernej, jakościowej bazy informacyjnej, zawartej w podręczniku, pozwoli wnikać w istotę życiowych realiów, obiektywnie i kompetentnie je oceniać w kontekście przemian społecznych. Jest to niezwykle ważne, aby przekazać szerokiemu ogółowi zrozumienie tendencji postępu i prawdziwie informować ludzi o rzeczywistych problemach oraz perspektywach ich rozwiązania na Ukrainie. Profesor W. Łyzanczuk zebrał i usystematyzował dla studentów wymowne fakty, które odsłaniają anatomię i spekulacyjne ruchy najnowszej ukraińskiej władzy wokół przeznaczeniowych problemów narodu i państwa, a także przypomniał, wciąż aktualne od czasów I. Franki, znaczenie tworzenia społeczeństwa zdolnego do samodzielnego życia kulturalnego i politycznego, do wytrwałego rozwijania narodu ukraińskiego. W podręczniku proponuje się problematykę, która ukształtuje przyszłych dziennikarzy gotowych przystępnie, ze znajomością rzeczy, naświetlać rzeczywistość społeczną i pomagać społeczności znajdować wyjście z trudnych sytuacji. Nieść ludziom prawdę i jej zrozumienie — to ważne powołanie mediów narodowych. W osobnym rozdziale mowa o składowej bezpieczeństwa Państwa Ukraińskiego w związku z długotrwałymi atakami moskiewskiego „upaństwowionego prawosławia” na sprawy ukraińskie i religijne Wasyl Łyzanczuk, żyjąc w pełnym poparciu reżimu Putina. Ukraińcom ponownie narzuca się przegniłą imperialną ideologię „ruskiego miru”, fałszywe stereotypy jedności z Rosją. Patriarchat Moskiewski kieruje obsadzaniem duchownych i tym, jakie kazania mają głosić w cerkwiach na terytorium Ukrainy. Według doniesień mediów kilkaset z nich pozowało z automatami na tle zabitych ukraińskich żołnierzy. Głosili kazania, wzywając do oderwania ukraińskich terytoriów i przyłączenia ich do Rosji. Cerkiew moskiewska jest potężnym narzędziem w hybrydowej wojnie rosyjskiego agresora przeciwko Ukrainie. Profesor W. W. Łyzanczuk jasno wyjaśnia, że w celu powrotu do imperialnej stajni pod omoforionem „ruskiego miru” i ponownej „rusyfikacji” na ludzi oddziałuje się środkami informacyjno-psychologicznymi, psychogennymi, psychoanalitycznymi, neurolingwistycznymi i psychotropowymi. W ten sposób ma się utwierdzać neoimperialny raszyzm jako nowa „cywilizacja światowa” i odpowiednio niszczyć ukraińska świadomość narodowa. Aneksja Autonomicznej Republiki Krymu, zagarnięcie części ukraińskiego Donbasu – uderzający przykład kolejnego moskiewskiego „uszczęśliwiania” ludzkości. Otwarcie, okrutnie i cynicznie wszystko to dzieje się na oczach cywilizowanego świata w XXI wieku. Na kartach podręcznika w przystępny sposób omawia się spuściznę I. Franki, M. Michnowskiego, W. Łypyńskiego, D. Doncowa, J. Łypy, J. Stećki, M. Szlemkiewicza i innych znanych osobistości, którzy poświęcili wiele uwagi badaniu sił i możliwości tożsamości ukraińskiej w walce o niepodległość, a co ważne, wypracowaniu programowych podstaw tej walki. Ukraińscy pisarze, publicyści, literaturoznawcy i językoznawcy, zazwyczaj ludzie o wysokiej europejskiej edukacji, zdołali dać wyraźne określenia tendencjom i prawidłowościom społecznego, politycznego i kulturalnego postępu Ukraińców w kontekście rozwoju europejskiego i światowego. Rosyjska manipulacyjna propaganda, która wykorzystuje sprawdzone środki, od Josefa Goebbelsa do jego współczesnych naśladowców: Kisielowów, Żyrinowskich, Sołowjowów, Duginów i innych, nie tylko fanatycznie poprzez sieć szeroko rozgałęzionych struktur i organów wypacza i zniekształca postrzeganie świata przez wielu ludzi, ale także brutalnie nadużywa czarnosecinnych, imperialistycznych, neoimperialnych metod agresji psychologicznej. Dla Ukrainy wielkie niebezpieczeństwo tkwi w tym, że nosiciele manipulacyjnej propagandy znajdują się także w jej organach ustawodawczych i państwowych. W trakcie czytania kursu „Psychologia mass mediów” autor podręcznika zaproponował studentom drugiego roku napisanie swoich rozważań i komentarzy do utworu S. Wasylczenki „Oto i Aś”, który ideami i artystycznym ujęciem życia w dużej mierze „przenosi się na dzisiejsze realia”. Niektóre ze studenckich prac twórczych jako celowe ilustracje i poznawczo przydatne zamieszczono w rozdziale VIII. 17 studentów wyraziło swoje rozumienie ostrych problemów, które stanęły przed społeczeństwem i narodową publicystyką w nowych czasach. Wykazali wyważone podejście do analizy i oceny zbiegu wydarzeń przeszłości i teraźniejszości, poczucie upływu życia. Bogaty, różnorodny materiał wykorzystany w wydaniu, liczne badania dotyczące tematu podręcznika wyrabiają u studentów umiejętność docierania do źródeł pierwotnych, należytego studiowania i przyswajania tego, co zostało pogrzebane pod nagromadzeniem kłamstw i fałszerstw, celowo zaniedbane i wyczyszczone. Aparat metodyczny, w tym dobór tematyki do pracy samodzielnej, wyodrębnienie pytań do samokontroli, wyznaczają jasne wskazówki do przyswajania wiedzy i nabywania kompetencji zawodowych. Dla W. Łyzanczuka ważne jest, aby zorientować studentów w kwestiach przyszłej działalności zawodowej i wysokiej jakości przygotowania naukowo-teoretycznego. Jego wydanie z pewnością jest pożyteczne dla wszystkich, którzy interesują się dziennikarstwem narodowym, historią rozwoju duchowego narodu ukraińskiego, jego walką o niezależną, samodzielną, soborną Ukrainę. Profesor W. W. Łyzanczuk przestrzega zasady, że prawda i przekonanie o niezmienności zasadniczych założeń, wypracowanych na podstawie praktyki narodowej, skłaniają do przyjęcia odpowiedzialności za przyszłość Ukrainy. Myśliciel II wieku Lukian przekonywał o konieczności „pozostawienia następnym pokoleniom otwartej prawdy, aby opierając się na niej, ludzie określali swoją praktykę i znajdowali właściwe wyjście z sytuacji”. „Bezpieczeństwo informacyjne Ukrainy: teoria i praktyka” W. W. Łyzanczuka z pewnością przyczyni się do uchwycenia prawdy, która stanie się przewodnikiem do działania, do trudnej praktycznej pracy w obecnych warunkach informacyjno-psychologicznej i wojskowej agresji Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie oraz procesów globalizacyjnych. ——————————— 1 Lizanczuk Wasyl. Bezpieczeństwo informacyjne Ukrainy: teoria i praktyka: podręcznik / Wasyl Lizanczuk. — Lwów: Lwowski Uniwersytet Narodowy im. Iwana Franki, 2017. — 728 s.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn