Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Wspomnienie kładzie się jak przezroczysty cień

Слово Просвіти, №22 за 2021 рік

W 42. rocznicę śmierci kompozytora, genialnego uczestnika, Bohatera Ukrainy Wołodymyra Mychajłowycza Iwasjuka, w Czerniowieckim Obwodowym Muzeum Pamięci uczczono pamięć wybitnego syna Ukrainy dobrym i jasnym wspomnieniem, szczerą modlitwą oraz wiosennymi, pełnymi smutku kwiatami. Olena ŁOHINOWA, młodsza pracownica naukowa Czerniowieckiego Obwodowego Muzeum Pamięci Wołodymyra Iwasjuka. Kiedy zginął Wołodia, ta tragedia bardzo podłamała jego ojca, Mychajła Hryhorowycza Iwasjuka. Poświęcił on wiele wzruszających i przejmujących wierszy, które z czasem weszły do zbioru poetyckiego „Elegie dla syna”. Poemat „Zjawy”, napisany przez poetę w czerwcu-lipcu 1979 roku, wzruszająco wyrecytował młody wielbiciel i skrupulatny badacz twórczości Wołodymyra i Mychajła Iwasjuków, Andrijko Kowalow, uczeń klasy 7-A Gimnazjum nr 2 w Czerniowcach. W Czerniowieckim Obwodowym Muzeum Pamięci Wołodymyra Iwasjuka znajdują się cztery sale muzealne. Każdy, kto choć raz tu był, z pewnością zechce tu wrócić, ponieważ oprócz przedmiotów rodzinnych w muzeum zaprezentowano wiele dzieł sztuki poświęconych nie tylko Kompozytorowi, ale i jego życiodajnym, wiecznym pieśniom. Wśród takich artystów są: Iwan Onufrejiw, Iwan Salewycz, Ludmyła Bohdan, Artem Prysiażniuk, Oksana Petraszczuk-Hynga, Olha Makarewycz, Julija Poliszczuk, Mychajło Jełysawetij, Jarosław Pasiczanski, Mykoła Horda, Wołodymyr Łuciw, Ołeksandr Łucenko, Orest Kryworuczko. Uwagę zwiedzających przyciąga również praca znanego ukraińskiego artysty, pochodzącego z obwodu czernihowskiego, laureata nagrody im. Łesi Ukrainki Mykoły Petrowycza Hordy (1948–2018) – obraz-tryptyk „Portret Wołodymyra Iwasjuka. Czerwona ruta” (1998). To nie tylko płótno malarskie, to żywy obraz, który artysta przepuścił przez swoje serce i duszę, dlatego nie dziwi fakt, że stał się on wizytówką twórcy. Pomysł stworzenia takiego projektu należał do poety Ołeha Wasiukowa, z którego lekkiej ręki wydano kalendarz ścienny, pocztówki, kalendarzyki z reprodukcją obrazu oraz fragmentem poematu O. Wasiukowa „Ostatnie spotkanie z Orfeuszem”, zamieszczonego w wielu popularnych wydaniach. 4 marca 2005 roku autorską kopię pracy artysta podarował Czerniowieckiemu Obwodowemu Muzeum Pamięci Wołodymyra Iwasjuka, co potwierdzają pamiątkowe fotografie. Mykoła Petrowycz zauważył kiedyś: „Nie myślałem o twórczości, po prostu malowałem… Kiedy maluję portret, muszę rozmawiać z tą osobą, aby pełniej i dokładniej ją przedstawić. Mogę po raz pierwszy zobaczyć człowieka, ale to nie oznacza, że wyjdzie godny portret na zamówienie. Kiedy rozstaję się z portretem, rozstaję się z człowiekiem. Portret to magia”. Wśród pejzaży i prac o tematyce historycznej na wystawie zaprezentowano niesamowite, prawdziwie magiczne portrety: portret rodziców, Łewka Łukjanenki, Iwana Bohuna, poetki Hałyny Hordasewycz, kilka autoportretów i oczywiście „Portret Wołodymyra Iwasjuka. Czerwona ruta”. W sali wystawowej muzeum otwarto wystawę „W niewoli twórczości artysty Mykoły Hordy”, na której zaprezentowano 23 obrazy, publikacje prasowe i czasopiśmiennicze, książki, kalendarze oraz nagrody M. P. Hordy. Wzruszyła gości naszego wydarzenia swoimi skrywanymi wspomnieniami Olha Mykołajiwna Cybko, córka artysty, która wraz z rodziną przybyła na otwarcie ze Lwowa: „Nie ma sensu mówić wiele o artyście, bo najlepiej za artystę powiedzą jego prace. Każda praca, a zwłaszcza portret, to odzwierciedlenie duszy samego artysty. W oczach wszystkich portretowanych możecie zobaczyć oczy mojego taty, który pochodzi z Czernihowszczyzny, z małej wsi Krupyczpole. Przepracowawszy kilka lat jako medyk, zrozumiał, że to nie jest jego powołanie. Kiedy chcemy zmienić zawód, boimy się. Ale tata się nie bał. Zrozumiał, że chce zostać artystą. Za czwartym razem dostał się do Akademii Sztuk Pięknych, ukończył ją i został wspaniałym artystą. Jego biografia nie jest zbyt długa, ale jest niesamowita, nasycona znajomościami, nagraniami i jego charakterem. Był charyzmatycznym cholerykiem z natury. Ale wszystkim, którzy go znali, zapamiętał się jako niesamowicie dobry i sprawiedliwy, człowiek, który nie miał dwóch twarzy. Kochał dawać prezenty, bardzo kochał uczciwych ludzi. W jego życiu było wiele błysków, a takim błyskiem był Wołodymyr Iwasjuk, który przyszedł nie tylko do życia mojego taty, ale do życia całej naszej rodziny. Od tego momentu zaczął się przełom w twórczości, w naszym domu rozbrzmiewały pieśni Wołodymyra Iwasjuka, żyliśmy Iwasjukiem. Tak samo w życie taty przyszła Łesia Ukrainka. Jeździliśmy po muzeach… Każdy człowiek, wierzę, ma talent, powołanie. Ale często boimy się podążać za tym powołaniem. Tata zaświadczył, że nie trzeba się bać. Przeżył trudne lata dziewięćdziesiąte, pozostał artystą, robił wystawy, choć nie było mu łatwo, ale nie zdradził talentu. Nie ma go już trzy lata, dawno nie ma Wołodymyra Iwasjuka... Oni nie zdradzili swojego powołania. Mam nadzieję, że wystawa wywrze na wszystkich niezapomniane wrażenie”. O dwóch artystach szczerze i z bólem serca w imieniu rodziny Iwasjuków-Pawluków mówił Wiktor Pawluk. Zasłużony działacz sztuki Ukrainy Mykoła Szkryblak oraz Olena Hużwa, historyczka sztuki Czerniowieckiego Obwodowego Muzeum Sztuki, ciekawie scharakteryzowali twórczość artysty Mykoły Hordy, wspominając przy tym talent Wołodymyra Iwasjuka. Brzmiały pieśni, zrodzone we współpracy dwóch gigantów sztuki – poety Rostysława Bratunia i kompozytora Wołodymyra Iwasjuka – „Światła Lwowa” oraz „A ty pomyśl” w wykonaniu naszych dobrych przyjaciół – solistów Czerniowieckiej Filharmonii Obwodowej im. D. Hnatiuka, laureatów ogólnoukraińskich i międzynarodowych konkursów Witalija Sobolewa oraz Switłany Dejbuk. Mykoła Horda. Tryptyk „Czerwona ruta”. Autorska kopia. 2004 rok. Mykoła Horda podczas wręczania swojej pracy Muzeum. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2021 Koszt prenumeraty (z dostawą i kosztami pocztowymi): TYGODNIK OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROŚWITA”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn