Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

POD SYNOWSKIM ARESZTEM

Слово Просвіти, №23 за 2004 рік

SPOJRZENIE „Szanuj ojca swego i matkę swoją, aby długie były twoje dni na ziemi…” (Biblia, Księga Wyjścia, 20:19) Obecnie na Ukrainie najbardziej rozpowszechnione są w istocie trzy języki. Oprócz ukraińskiego i rosyjskiego mamy jeszcze takie zjawisko jak surżyk. Język rosyjski, który był dominujący na terytorium carskiej Rosji, a potem Związku Radzieckiego, nie mógł nie być dominującym także na Ukrainie. Całkowicie logiczne jest, że polityka caratu i imperium radzieckiego była skierowana na wprowadzenie jednego (rosyjskiego) i, odpowiednio, na likwidację języków innych narodów. Zaznaczmy jeszcze raz, że robiono to, być może, nie tylko z powodu niechęci do innych języków, ale w celu usunięcia czynnika (językowego) rozdzielającego Imperium. To samo w stosunku do Ukraińców robili Polacy. Tak samo, jak Szwedzi wobec Norwegów czy Finów. Bez wątpienia ze strony tych narodów, a ze strony Ukraińców w szczególności, wywoływało to różne formy oporu. Znaczna część Ukraińców również w swoisty sposób, najprawdopodobniej nie do końca świadomie, stawiała opór językowej nawałnicy, chociaż, oczywiście, nie zdołała w pełni ochronić go przed zaśmieceniem obcojęzycznymi słowami. W rezultacie pojawił się surżyk, który w istocie stał się trzecim językiem na Ukrainie. Zrozumiałe jest, że językowego surżyka nie można uważać za zjawisko pozytywne. W gruncie rzeczy to ustępstwo wobec językowego nacisku ambitnych i napastliwych sąsiadów podważyło duchową jedność naszego narodu. Ta porażka nie mogła nie mieć ciężkich konsekwencji dla przyszłości Ukrainy. Przecież natura człowieka jest taka, że ustąpiwszy raz, przyzwyczaja się coraz bardziej ustępować i tracić pozycję za pozycją we wszystkich dziedzinach życia. Właśnie w wyniku nierozważnej uległości Ukraińcy dożyli do skrajnej nędzy. Wielu z naszych znanych rodaków nie pozwala sobie nawet na pokaz, przez język, ujawnić swoją przynależność do swojego rodowodu. Autor tych wierszy, jak i mnóstwo Ukraińców, kibicuje znanemu piłkarzowi Andrijowi Szewczence. Trafiwszy do włoskiego Mediolanu, Andrij szybko opanował język Włochów, których pradziadowie umierali za niego, i porozumiewa się nim. Po ukraińsku, być może, będzie rozmawiał po tym, jak sława od niego ucieknie. Ale mimo wszystko chciałoby się dowiedzieć, dlaczego Andrij tak otwarcie wyzbywa się języka swojej Ukrainy, języka Tarasa Szewczenki, tego języka, za który zapewne umierali i jego pradziadowie? Trudno uwierzyć, że nie domyśla się, iż jest Ukraińcem, a dlatego mógłby, choćby przypadkiem, uronić ukraińskie słowo. Nie jest wykluczone, że mogłoby to być podobne do decydującego gola na korzyść Ukrainy. A póki co piłki wpadają przeważnie do naszych bramek. Przykro, że dzieje się to przy wsparciu tych, których na szczyt sławy wyniosło ukraińskie słowo. Wypłukiwanie ukraińskich pieśni z repertuaru naszych śpiewaków nastąpiło właśnie wtedy, kiedy w jednej z popularnych piosenek estradowych początku lat 90. BOLI! Nadzieja na młodego lidera narodu, na wzór Saakaszwilego w Gruzji, ma prawo do istnienia, ale czy znajdzie się on na Ukrainie? Czekać dalej nie ma siły, bo z każdym dniem tracone są skromne zdobycze, osiągnięte w latach gorbaczowowskiej odwilży. Zachwyt nauką języka ukraińskiego minął, ukraińskie drukarstwo książek podupada, a te książki, które są drukowane, są tak drogie, że nie jesteśmy w stanie ich kupić… Ukraińskiego kina faktycznie nie ma, a to, co jest, nie wytrzymuje krytyki i nie może równać się z cudzoziemską produkcją. Młodzież, przyszłość i nadzieja narodu, coraz bardziej się rusyfikuje. Jeśli w Doniecku zamknięto ukraińską szkołę nr 36, to u nas jeszcze wcześniej został zamknięty wzorowy ukraińskie przedszkole nr 6, bazowe przedszkole ukraińskiej szkoły średniej nr 2. „Ojcowie miasta” również zlekceważyli W naszym państwie ukształtowała się dość skomplikowana sytuacja językowa, która w żaden sposób nie sprzyja jednoczeniu narodu. Poszczególne siły polityczne od czasu do czasu wykorzystują ten stan i daleko nie na korzyść języka ukraińskiego oraz, oczywiście, całego kraju. W tym planie szczególną aktywność przejawiają partie „lewicowej” orientacji, które występują za wprowadzeniem na Ukrainie języka rosyjskiego jako oficjalnego. Siły zewnętrzne również budują swoją politykę z uwzględnieniem sytuacji językowej w naszym państwie. Niedawno parlamentarzyści Federacji Rosyjskiej boleśnie zareagowali na decyzję Narodowej Rady Ukrainy ds. Telewizji i Radiofonii, zgodnie z którą nadawanie w ogólnokrajowych kanałach i programach radiowych ma odbywać się wyłącznie w języku ukraińskim. Zrozumiałe jest, że rosyjska elita polityczna nieprzypadkowo dba o utrwalenie rosyjskich pozycji językowych. Tym, zważając na swój potężny potencjał ekonomiczny Rosji, zapewnia ona zwiększenie swojego wpływu na wszystkie dziedziny ukraińskiego życia. Oczywiście, że robi się to nie dla dobrobytu przeciętnych Rosjan. Nie jest zrozumiałe, dlaczego są tym zainteresowani ukraińscy (dziwnie brzmi) „lewicowcy”? Przecież wszystkim wiadomo, że ofensywa języka rosyjskiego nie jest towarzyszona napełnianiem ukraińskiej rzeczywistości ani rosyjską kulturą, ani duchowością. brzmiały słowa: „Ukraino, nie stań się sierotą przy dzieciach!” Ale gdzie tam, nie usłyszeli Ukraińcy i „chochoły” nie usłyszeli tego krzyku rozszarpanego „reformami” rodzinnego kraju. Pospieszyli oścież otworzyć ukraińską przestrzeń nie tylko dla potoku obcych towarów wątpliwej jakości, ale i dla dźwięcznej, przeważnie rosyjskojęzycznej muzyki, często przepełnionej zwykłym wulgaryzmem. Starsi ludzie pamiętają jeszcze te czasy, kiedy w wieczorne niebo naszych wsi wzlatywały długowieczne melodyjne pieśni w wykonaniu wiejskich kawalerów i dziewcząt. Wtedy praktycznie wszyscy wieśniacy od starego do małego umieli śpiewać i nie mogli nie śpiewać. Te pieśni nie były, jak teraz, pustymi, a często i niemoralnymi w treści jednodniowymi motylami. Zrozumiałe, że w tamtych czasach pieśń nie mogła być, jak obecnie, przedmiotem handlu dlatego, że rodziła się w gęstwinie narodu, była jego własnością i duchową tarczą. Tracąc słowo i pieśń, naród tracił pełnię swojej natury, a dlatego stawał się coraz bardziej otwartym na przebiegle ozdobione słowotokiem iluzoryczne idee. Właśnie nierozważna uległość Ukraińców została umiejętnie wykorzystana przez utalentowanych „błędnosłowców” dla zamulenia naszych historycznych osiągnięć. W ostatnich dziesięcioleciach, zaproponowawszy naszej młodzieży inne wartości, prawie odłączyli ją od duchowych skarbów narodu. Ci ideolodzy za nasze własne pieniądze zdołali stworzyć duchową przepaść między dziećmi a rodzicami. W rezultacie naród w ostatnich pokoleniach z twórcy i nosiciela czarującej życiodajnej pieśni przekształcił się w spustoszonego konsumenta prymitywnych szlagierów. I oto na odwiecznie śpiewających przestrzeniach Ukrainy żwawo harcuje i klekocze rozpieszczona pop-muzyka. Najlepsze sale koncertowe, całe stadiony zapełniły szalejące od niespotykanych honorariów bandy wykonawców prymitywnych szlagierów. Prawie każdy z nas przyzwyczaił się do tego, że na rynkach, w sklepach, w mikrobusach, na dyskotekach panuje nieukraińska muzyka. O ukraińskiej kulturze muzycznej można mówić jak o jakiejś bajkowej tęczy, która staje się coraz mniej wyraźna i szybko rozpuszcza się w okupowanej przez szlagiery ukraińskiej przestrzeni. przestrzeni. Zamiast odwiecznych pieśni w na wpół pustych, pokrytych szarą głuszą wsiach można usłyszeć co najwyżej szczekanie psów. Wielu z nas miało nadzieję, że po ogłoszeniu niepodległości na Ukrainie rozpocznie się odrodzenie narodowe. I rzeczywiście, jeszcze przed uzyskaniem i w pierwszych latach niepodległości Ukraina wypełniała się ukraińską treścią. Zauważalną rolę w tym procesie odgrywała telewizja, która przywracała Ukraińców do ojczystego słowa, do zwyczajów i kultury pieśniarskiej. Jednak po tym, jak kanały telewizyjne zostały wykupione przez majętnych „internacjonalistów”, nasza idea narodowa szybko zniknęła z ekranów telewizyjnych. Zamiast tego zaroiły się one od „Gusaków”, „Anszłagu”, „Ukrytej kamery”, „Akademii śmiechu”, „Kałamburu”, Filipa Kirkorowa, Ałły Pugaczowej, Josyfa Kobzona, Wierki Serdiuczki, którzy z całych sił, wraz z obrzydliwą reklamą i potwornymi kreskówkami, zamulają, zagłuszają i zadeptują zalążki odrodzenia Ukrainy. To, co Ukraińcy zobaczyli na ekranach telewizyjnych

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn