Strona · s. 10strona oryginału ↗
«NIE BÓJ SIĘ MOJEJ MIŁOŚCI»
Слово Просвіти, №23 за 2004 рік
Hanna Zabijaka-Bohuńska. Spowiedź na rozstaju tysiącleci. Utwory. — Kijów: Stylos, 2003. Wiersze Hanny Zabijaki-Bohuńskiej (Natalii Sawczenko) są nieoczekiwane. Są jak oddech. Pragnienie czystości i światła, nieosiągalnego żurawia na niebie. A także — głos pamięci. Autorka pisze wiersze pod literackim pseudonimem Hanny Zabijaki-Bohuńskiej. Jej babcia, Hanna Zabijaka, z kozackiego rodu z Połtawszczyzny, ze wsi Weremiwka koło dnieprzańskich pławni. Pośrodku Dniepru naprzeciw wsi — owiana legendami wyspa Bohun. Ta ziemia wykarmiła atamanów Chołodnego Jaru Iwana Sawczenkę (Nahirnego), Pyłypa Keleberdę oraz buntowniczego komandarma Iwana Szarego (Bohuńskiego). Wszystko — w przeszłości. Błogosławiony ten kraj — pod rękoma stworzonym morzem Krzemieńczuckim. Czy na wieki?.. W posłowiu do zbioru poseł do Rady Najwyższej Ukrainy Pawło Mowczan mówi o współbrzmieniu poezji i pyłku na kwiatach, o zdziwieniu jako pierwopoczątku odkrycia: “W duszy, nawet “zamortyzowanej”, zawsze jest miejsce na zdziwienie. Zawsze dusza, jeśli nie jest wyszczerbiona i nie jest wyskrobana z istoty, rezonuje na rzeczy naprawdę wzruszające, piękne, autentyczne, na szczere, spowiednicze…” W książce zaprezentowano również zbiór rysunków — prostych, szczerych, spowiedniczych. Ich poetycka tonalność nie podlega wątpliwości. “Droga, która jest darowana początkiem”, trwa dalej… Halyna HARMASZ
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
