Strona · s. 12strona oryginału ↗
„Wieś na naszej Ukrainie” dziś brzmi niemal tragicznie. Zwłaszcza gdy mowa o młodzieży — na wsiach praktycznie jej nie ma. Dlatego Dmytriwka to przypadek szczególny.
Слово Просвіти, №23 за 2004 рік
Być może Dmytriwka zyskała na znaczeniu także dzięki bliskości stolicy (zaledwie 25 km), jednak główną przyczyną twórczego sukcesu jej młodzieży są miejscowe osobistości. Wieś liczącą 10 tysięcy mieszkańców wyróżnia zarówno „lokalny minister kultury” (w interpretacji „stuletniego” karpackiego chłopaka Iwana Popowycza), Wołodymyr Bubyr, jak i władza wiejska, bliska ludziom, w osobie Tarasa Didycza, a także dziesiątki całkiem poważnych przedsiębiorstw, którymi w miejscowej radzie przedsiębiorców opiekuje się autorytetna postać — Anatolij Kapustin. Realizowane są projekty ONZ dotyczące samoorganizacji społeczności, a dmytriwska społeczność na czele z tym samym Wołodymyrem Bubyrem już od kilku lat je wcielają w życie. Istnieje własne centrum wydawnicze, własny biuletyn informacyjny (rozprowadzany także w sąsiednich wsiach — Mylej i Kapitaniwce), solidny Dom Kultury, a woda wodociągowa pochodzi z studni artezyjskich. Ponadto jedna komercyjna struktura rozpoczęła w pobliżu Dmytriwki budowę grandiozatnego kompleksu rozrywkowo-sportowego z etnicznymi akcentami w postaci osobliwych muzeów-siedlisk dawnej ukraińskiej wsi. Tu są i tradycje, i korzyści dla budżetu lokalnego, sport i rozrywka dla młodzieży. Jednak najważniejsze dla
Pod koniec maja w Dmytriwce powstał „Auroville” — festiwal, almanach i twórcze zrzeszenie dzieci i młodzieży. Zrzeszenie narodziło się 8 lat temu, w maju 1996 roku, w dość prozaicznych, a nawet katastrofalnych okolicznościach: dzieci, ich rodzice i nauczyciele ratowali przed całkowitym zniszczeniem wiejski Dom Kultury. Na szczęście go uratowali, zjednoczyli się i zaczęli tworzyć: poezję, prozę, malarstwo.
Piosenki zaczęły się pojawiać już w latach 80. XX wieku, od muzycznych improwizacji nauczyciela Leonida Knyżnikowa. To on zmusił młodego nauczyciela Wołodymyra Bubyra do napisania piosenki „Zelen dub” do swojej melodii. To również on wprowadził na scenę dziś miejscową gwiazdę, piosenkarkę Żannę Buszynską. I choć Wołodymyr od tamtego czasu napisał muzykę i słowa wielu piosenek, nie uważa się za kompozytora, a jedynie pomaga młodym wokalistom znaleźć swój repertuar, nagrywać się w studiach nagraniowych i przygotowywać podkłady muzyczne.
Niedawno, jako dodatek do almanachu „Auroville”, zaprezentowano płytę kompaktową i kasetę audio z piosenkami tego twórczego zrzeszenia młodzieży o tej samej nazwie. Piosenki Kateryny Wowczuk, Chrystyny Muratowej, Żanny Buszynskiej, Oleny Udowyczenko i innych zabrzmiały także na majowym 5. Dmytriwskim Festiwalu Twórczej Młodzieży, który odbył się wraz z prezentacją jej dorobku literackiego, almanachu „Auroville”. Nawiasem mówiąc, almanach przygotowywano przez lata 2000–2004 i stał się już drugą książką „Auroville”.
Nowe wiersze Tetiany Narczynskiej, Olesi Mamczycz, Iryny Wenżyk, Oleny Stelmach i innych tworzą liryczno-filozoficzną falę; dziecięcą czułość i prostotę niosą wiersze Iryny Kindras, Daryny Hordijko, Ołeksandry Szewczenko, Mykoły Myhy… Są też nowele, piosenki, wspaniałe dziecięce rysunki, przykłady twórczości nauczycieli.
— Poziom almanachu, podobnie jak lokalnego festiwalu, w ciągu tych lat jednoznacznie wzrósł — zauważyła Natalia MACZKO, przewodnicząca sekretariatu Ukraińskiego Światowego Związku Zawodowych Nauczycieli. — Zwłaszcza gdy mówimy o rozwoju kultury narodowej. Jeśli wcześniej było dużo utworów rosyjskojęzycznych, w tym piosenek, to dziś twórczość jest w stu procentach ukraińska.
Przewodniczący literackiego zrzeszenia „Radosyń” Dmytro CZEREDNYCZENKO, co prawda, nie aprobuje „obcej” nazwy twórczego zrzeszenia: „Najświętsze są te nazwy, które dali nam ojciec i matka.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
