Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Nie taka historia naszego narodu!

Слово Просвіти, №23 за 2004 рік

Niedawno w moje ręce trafiła ślicznie wydana książka „Ilustrowana historia Ukrainy”. Ucieszyłam się, pomyślałam: nareszcie znaleźli się ludzie, którzy zostawią przyszłym pokoleniom naszą obecną, prawdziwą, trudną kartę odrodzenia i utwierdzenia Państwa Ukraina — Ukraińskiego Państwa. Cieszyłam się przedwcześnie… Autor — Przewodniczący Rady Najwyższej, akademik W. Łytwyn. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa „Альтернативи” (Альтернативи), Kijów — 2001 r., wydana na zamówienie Państwowego Komitetu Polityki Informacyjnej, Telewizji i Radiofonii Ukrainy w ramach narodowego programu wydawnictw społecznie znaczących. Nie jestem historykiem, ale, jak ta kropla w morzu, jestem cząstką tego narodu, który od pierwszej chwili stał w szeregach twórców współczesnej historii (nie mówię o tych 43 latach pracy pedagogicznej, kiedy broniłam i niosłam do klas ojczyste słowo). Dlatego uważam, że mam prawo powiedzieć swoje słowo o tym „społecznie znaczącym” wydawnictwie. Jednym słowem — jestem rozczarowana. Otwieram rozdział książki „Na drodze do niepodległości” (s. 272), przeglądam ilustracje. Na stronie 276 — o Związku Pisarzy, w którego murach zrodziła się idea utworzenia Ruchu Ludowego, i ani słowa o tych pisarzach, którzy tę ideę wcielali w życie. Ani jednego zdjęcia. Czyżby nie byli wart uwagi, chłopcy?! Tu również (s. 272) wymienione są „Товариство Лева”, „Спадщина”, „Громада” i Ukraiński Klub Kulturologiczny. Daremnie szukam, gdzie zaś o „Proświcie”, „Związku Ukrainek”, innych organizacjach kobiecych? Wreszcie na s. 292 wyczytałam jedno zdanie o tym, że konsolidacji społeczeństwa ukraińskiego sprzyjały deklaracja praw narodowości Ukrainy, działania organizacji społecznych — Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki (z czasem przekształciło się ono w odrodzoną „Proświtę”), Memoriału. O Związku Ukrainek — ani słowa. I o wyżej wymienionych organizacjach dalej w utworze W. Łytwyna nie ma mowy. Może Przewodniczący Rady Najwyższej nie zna Atieny Paszko, Pawła Movczana, Romana Krucyka? Ale Tkaczenko, Fokin, Pustowojtenko i inni — to postacie historyczne! Smutno! Bardzo smutno! Na s. 281 mowa o ustawie o językach. Znowu, dlaczego nie wymieniono osób, które jeszcze na długo przed demokratycznymi zmianami na plenarnych posiedzeniach KC KPU (1987 r.) podnosiły swój głos w obronie ojczystego języka? Na s. 287 pokazano demontaż pomnika Lenina w Czerwonogrodzie na Lwowszczyźnie. A dlaczego nie w innych miastach? A jak na wschodzie, południu, północy Ukrainy? A dlaczego nie wyjaśniono przyszłym pokoleniom, z jakiej przyczyny ten potwór do tej pory szpeci bulwar T. Szewczenki w sercu Ukrainy — Kijowie? Na s. 289 mowa o rozłamie Ruchu (i to zostanie podkreślone w

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn