Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Tekst uszkodzony przy rozpoznawaniu — przeczytaj stronę oryginału

I UMARŁYM, I ŻYWYM — JAK UMARŁYM

Слово Просвіти, №23 за 2004 рік

W ostatnim czasie nasi wybrańcy wzięli sobie za modę witać elektorat, czyli swoich wyborców, ze świętami. Wielu naszych współobywateli dostąpiło zaszczytu otrzymania osobistego świątecznego powitania od prezydenta, sprawnie dostarczonego przez merkantylną „Ukrposztę”, najwyraźniej nie za darmo. I rzeczywiście ciekawi, z jakich funduszy wszystko to jest drukowane i rozsyłane? Czyżby z własnych? Tak to niedługo można zbankrutować. Będziemy mieli prezydenta-bankruta. Czy nam to potrzebne? Przed światową społecznością niezręcznie. A wyobraźcie sobie, jak to deputowani muszą się starać, żeby i samemu nie odstawać od zasad dobrego tonu politycznego salonu. Tutaj jeszcze dochodzą urodziny. Deputowany rady obwodowej, na przykład, zasypał mieszkańców Dykanki specjalnie wydrukowanymi kartkami gratulacyjnymi z widokiem łuku triumfalnego Koczubiejów na tle chlewni z czasów radzieckich. Za każdym razem, gdy przyjeżdżam do krewnych, na lodówce leży jakaś nowa drukowana produkcja, mająca poruszyć serce wyborcy, zgorzkniałe w codziennej walce o przetrwanie. Nie pozwala zapomnieć, że wybory już niedługo. Tworzenie wizerunku się to nazywa. Zawsze mnie ciekawiło: jak przygotowują listy tych, na których warto wydawać pieniądze? Według jakiej zasady ich wybierają? W naszej rodzinie, na przykład, coroczne powitanie otrzymywał tylko mąż. Najwyraźniej liczono na wpływ głowy rodziny na kształtowanie opinii publicznej w domu. W maju ubiegłego roku, jak zawsze, nadeszło owo „szczere i serdeczne” powitanie od deputowanego ludowego Kukoby, ale w tamtym czasie mój biedny Pawło już dwa miesiące spoczywał na cmentarzu Rozsoszyńskim. Zmartwiona tak bezceremonialnym przypomnieniem o rodzinnej tragedii, powstrzymałam dziennikarski nawyk reagowania na podobne wybryki na łamach prasy, a skromnie włożyłam kartkę do koperty, dołączyłam tam krótki list i wysłałam szanownemu deputowanemu na adres Rady Najwyższej. W liście — dość, jak na mnie, powściągliwym — poprosiłam Anatolija Tychonowycza, aby polecił swoim urzędnikom, zanim zaczną witać w jego imieniu obywateli, sprawdzać, czy owi potencjalni wyborcy nie odeszli już za wieczną granicę, skąd nie ma powrotu, aby niepotrzebnie nie wydawać pieniędzy i jednocześnie nie traumatyzować pogrążonej w żałobie rodziny. Byłam pewna, że bez zbędnego rozgłosu rozwiążę z panem Kukobą, że tak powiem, tête-à-tête tę kwestię, która dotyczy nie tylko naszej rodziny. Pewne wątpliwości pojawiły się zeszłej jesieni, kiedy powitanie z okazji urodzin nadeszło na nazwisko sąsiada, który zmarł latem. Wtedy dyżurni na klatce schodowej nie odważyli się oddać wdowie tej kartki — kobieta starsza, mogłaby nie wytrzymać takiego bluźnierstwa. A mnie oddano już drugie po śmierci powitanie z okazji urodzin — 14 maja tego roku. I słusznie zrobili. Dla możliwości dialogu z Anatolijem Tychonowyczem. Bo póki co wszystko ograniczyło się do monologu z mojej strony, który stał się potwierdzeniem tego, że na górze nas nie tylko nie uważają za ludzi, ale nawet nie słyszą. Tam jest swój plan rozsyłania kartek i innych środków do „obróbki” mózgów elektoratu, do którego życia i śmierci władza nie ma żadnego interesu, a dlatego i zmarłym życzą „sukcesu i dobrobytu, optymizmu oraz pewności”, spełnienia marzeń i szlachetnych czynów. Już drugi rok próbuję i nie mogę pozbyć się napływu przykrych kartek z życzeniami „bezgranicznego szczęścia i silnego zdrowia” oraz „bezchmurnego nieba” dla tego, kto już nigdy go nie zobaczy. Mam podejrzenie, że cierpię z tego powodu nie tylko ja. Alla ANNENKOWA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn