Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

KULTURA

Слово Просвіти, №23 за 2007 рік

Olana RUTA. Kateryna Miszczuk. Takich już chyba niewielu na świecie. Idzie w świat z bezbronną duszą i nie może pogodzić się z niesprawiedliwością tego świata — z triumfem pieniądza nad talentem, obcych nad tubylcami, biznesu nad twórczością. Nie potrafi się przystosowywać, łamać. Inaczej, być może, żyłoby jej się o wiele lepiej, prościej. Kateryna Miszczuk, artystka i poetka, chciałoby się dodać — młodziutka, ale sama Katiusza (ma nieco ponad dwadzieścia lat) uważa się za „starą jak świat”. I rzeczywiście, pod względem głębi światopoglądu, ostrości odczuwania świata i mądrości sądów jest o wiele starsza niż wskazuje na to jej wiek metrykalny. Zresztą nie przywiązuje wielkiej wagi do umownych oznaczeń i zmiennych wielkości, bo przecież, jak powiedział pewien prawie poeta, „ludzie się nie starzeją, ludzie po prostu żyją”. Oto i Katiusza — żyje, tak jakby żyła od wieków, w malowniczym zakątku Ukrainy — we wsi Trebuchów w rejonie browarskim, zakochana w jego krajobrazach: małej wijącej się rzece, jeziorkach z tatarakiem, białymi liliami, żółtymi grzybieniami, pośród których tak pięknie pływa się łodzią. Gra barwami las i gaj, nucą szczere motywy wilgi i słowiki. Katiusza jest tak organiczna na tym tle, ona sama — jakby ta rzeczka,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn