Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Przypomnijmy ich — dobrodziei i kata

Слово Просвіти, №23 за 2008 рік

…listyczna warstwa wiejskich właścicieli i przemiana wiejskich proletariuszy w pracowitych gospodarzy. Przeciwnikiem Czajanowa był Lew Natanowycz Kricman, wówczas znany kierownik, od 1923 roku członek prezydium Akademii Komunistycznej, organizator jej Sekcji Agrarnej, a od 1928 roku dyrektor Instytutu Agrarnego. W 1926 roku ukazuje się jego książka „Klasowe zróżnicowanie radzieckiej wsi”, w której on m.in. uzasadniał praktyczne stosowanie współczynnika „proletariackości” i „kapitalistyczności” gospodarstwa chłopskiego. L. N. Kricman, W. S. Niemczynow, G. J. Mejerson, J. A. Anisimow i inni radzieccy uczeni-marksiści bronili wniosku o dwubiegunowości gospodarowania na wsi na wszystkich poziomach, w tym także na poziomie organizacyjno-politycznym. I już na początku 1929 roku na tej podstawie wykrystalizowała się klasowa klasyfikacja gospodarstw chłopskich w postaci „kułak–średniak–biedniak”, która legła u podstaw przemówienia J. W. Stalina „O zagadnieniach polityki agrarnej w ZSRR” na Konferencji agrarników-marksistów 27 grudnia 1929 roku. J. W. Stalin od razu przesądził los A. W. Czajanowa: „Tylko nie wiadomo, dlaczego antynaukowe teorie „radzieckich” ekonomistów typu Czajanowów mają swobodny obieg w naszej prasie, a genialne prace Marksa–Engelsa–Lenina o teorii renty gruntowej i absolutnej renty gruntowej nie powinny być popularyzowane i wysuwane na pierwszy plan, powinny leżeć pod kurzem?” A dalej nastąpił wyrok na chłopstwo: „Teraz mamy możliwość przypuszczenia zdecydowanego natarcia na kułactwo, złamania jego oporu, zlikwidowania go jako klasy i zastąpienia jego produkcji produkcją kołchozów i sowchozów”. Drogi realizacji politycznej wytycznej: „Teraz rozkułaczanie w rejonach całkowitej kolektywizacji nie jest już prostym środkiem administracyjnym. Teraz rozkułaczanie stanowi tam składową część tworzenia i rozwoju kołchozów. Dlatego śmieszne i nieporozumieniem jest teraz rozprawianie się o rozkułaczaniu”. Bezpośrednie wskazania kata: „Natarcie na kułactwo — to znaczy przygotować się do sprawy i uderzyć w kułactwo, ale uderzyć tak, żeby ono nie mogło już podnieść się na nogi. To nazywa się u nas, bolszewików, prawdziwym natarciem… Ta walka to walka nie na życie, lecz na śmierć”. I wściekła uciecha nad przyszłymi ofiarami: „Ściętej głowy się za włosy nie płacze”. Tak więc wniosek uczonego-marksisty L. N. Krickmana o trzyczłonowym schemacie różnicowania gospodarstw chłopskich przekształcił się w doktrynę partyjno-ideologiczną WKP(b), którą mieli realizować wszyscy organy partyjne, radzieckie, wojskowe, sądowe i inne organy państwowe. O cenie sprawy już nie mówiono. 6 grudnia 1932 roku przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych Radzieckiej Ukrainy W. J. Czubar i sekretarz KC KP(b)U S. W. Kosior przyjmują wspólną uchwałę o wpisaniu na „czarną tablicę” sześciu dużych wsi Ukrainy za „sabotaż, zorganizowany przez kułackie i kontrrewolucyjne elementy”. Czym jest „czarna tablica”? To obóz śmierci, dotąd niewidziany. Z Wiktor Hontariw. „Rok 33-й. Ukraina” najtańszym kosztorysem. Z niewiarygodnymi przejawami nieludzkości. Horror na dziesięciolecia. Nawet bez dobrej pamięci o ofiarach. Oto te pierwsze obozy śmierci (według podziału administracyjnego z 1932 roku): wieś Werbka w rejonie pawłohradzkim obwodu dniepropetrowskiego; wieś Hawryliwka w rejonie miedżywskim obwodu dniepropetrowskiego; wieś Liutenka w rejonie hajworońskim obwodu charkowskiego; wieś Swiatotroicke w rejonie troickim obwodu charkowskiego; wieś Piski w rejonie basztanskim obwodu odeskiego. Już 8 grudnia 1932 roku S. W. Kosior w liście do J. W. Stalina informował o utworzeniu w obwodach do 400 takich obozów koncentracyjnych — „czarnych tablic”. Na początku 1933 roku takie obozy-wsie powstały w niemal 80 rejonach Ukrainy. Republika radziecka stała się wielkim obozem koncentracyjnym. Co daje podstawy, by tak klasyfikować to zjawisko? Wyraźne działania, zmierzające do zniszczenia wszelkich przejawów życia społecznego i fizycznego wszystkich mieszkańców wsi — „czarnych tablic”. W uchwale z 6 grudnia 1932 roku zapisano: „1. Niezwłoczne zaprzestanie dowozu towarów, całkowite zaprzestanie handlu spółdzielczego i państwowego na miejscu oraz wywóz ze stosownych sklepów spółdzielczych i państwowych wszystkich dostępnych towarów. 2. Całkowity zakaz handlu kołchozowego, zarówno dla kołchozów, kołchoźników, jak i jednoosobowych gospodarzy. 3. Zaprzestanie wszelkiego rodzaju kredytowania, przeprowadzenie przedterminowego ściągania kredytów i innych zobowiązań finansowych. 4. Sprawdzenie i oczyszczenie przez organy RKI aparatów spółdzielczych i państwowych z wszelkiego rodzaju obcych i wrogich elementów. 5. Sprawdzenie i oczyszczenie kołchozów tych wsi, z wyłączeniem elementów kontrrewolucyjnych, organizatorów sabotażu skupu zboża”. Wśród sześciu wielkich ukraińskich wsi była również Liutenka, znana ze swego na zawsze zniszczonego sławnego zabytku architektury — Zaporoskiej Cerkwi Uspienskiej, a także z wolnościowych ludzi. Wychowany tu był Leontij Chrystowyj, który w latach 1920–1922 kierował powstańczym ruchem przeciwko bolszewizacji. Stąd pochodzą Zasiadźkowie — kozacki ród artyleryjski. Każdy naród byłby dumny z takiego organizatora i konstruktora, jak Ołeksandr Dmytrowycz Zasiadźko — generał Cesarstwa Rosyjskiego, fundator edukacji artyleryjskiej, konstruktor rakiet, twórca rakietownictwa i odpowiednich jednostek wojskowych. Zapomniana duma Ukrainy. Tu żył dzielny pułkownik Myhajło Borochowycz, którego odwagą zachwycał się Iwan Mazepa. Wieś wiele razy płonęła, ginęła i zawsze odradzała się dzięki talentowi i wierze swojej gromady. O tym wiedzieli wszyscy, i dlatego stała się pierwszym obozem śmierci. 10 milionów zmarłych z głodu. Wśród nich i kilka tysięcy liutenciaków. Każdy obóz koncentracyjny miał nazwę, miał też twórców: uzasadnienie naukowe — L. N. Krycman, polityczne i ideologiczne utwierdzenie — J. W. Stalin, inicjatywa organizacyjna — W. M. Mołotow i L. M. Kaganowicz, wprowadzenie w życie — S. W. Kosior i W. J. Czubar. Pomódlmy się za wielkiego humanistę i męczennika Ołeksandra Wasylowycza Czajanowa. W Moskwie jest ulica jego imienia. Może czas zrobić tak i w Kijowie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn