Strona · s. 3strona oryginału ↗
WYDARZENIA, FAKTY, KOMENTARZE
Слово Просвіти, №23 за 2008 рік
więcej mówiono o sprawach ogólnych, starannie omijając konkretne, ponieważ idee, które można łatwo zrealizować w Europie, nie zawsze są przystosowane do ukraińskich realiów. Nie powinniśmy brać sobie za wzór Szwajcarii czy Włoch. Ukraińcy mają inną mentalność, możliwości i upodobania. Współpraca międzynarodowa to niezwykle ważny krok ku integracji europejskiej i rozkwitowi kulturalnemu, ale skuteczniej byłoby stworzyć własny model rozwoju kulturalnego, przedstawić go szerokiej publiczności, finansować i zapewniać wszystko, co niezbędne. Należy szanować własną historię i dorobek kulturowy, zaangażować w tę sprawę urzędników, polityków, artystów. Wtedy kultura Ukrainy wzniesie się na jakościowo nowy poziom, a wraz z nią rozwijać się będą inne, nie mniej ważne elementy naszego życia. Prelegent z Hiszpanii Jordi Balta dzieli się doświadczeniem w kwestii celowości i użyteczności ich wpływu na opinię publiczną we współczesnej Ukrainie. Przez siedemnaście lat istnienia niepodległej Ukrainy wiele słyszeliśmy w radiu i widzieliśmy w telewizji o aktywnej działalności nie ukraińskich, a rosyjskich kozaków. Bez tych aktywnych uczestników (przeważnie są to obywatele Rosji) nie odbywa się żadna antypaństwowa, antyukraińska akcja na Krymie i na południu Ukrainy — czy chodzi o NATO, czy o kwestię językową, czy o Sewastopol („duma rosyjskich marynarzy”), czy o przebywanie Floty Czarnomorskiej Rosji. A gdzie byli ukraińscy „kozacy” (wśród nich organizacja o pretensjonalnej nazwie „Kozactwo Rejestrowe”)? A kilka organizacji weteranów? Wydawałoby się, że walka o wolność Ukrainy powinna ich połączyć. Ale nie — każda z organizacji weteranów zrzesza „swoich” weteranów, bo członkowie różnych organizacji walczyli za różne Ukrainy, a niektórzy nawet za inne państwo. Rozbicie i dwoistość stały się na tyle normą życia na Ukrainie, że w tę „grę” aktywnie i nie bez zadowolenia grają nawet w najwyższych strukturach rządowych. Ostatecznie takie zachowanie jest charakterystyczne dla wielu obywateli i ich organizacji. Zamiast odpowiedzialności za Ojczyznę — obojętność, jeśli nie wrogość. I wśród młodego pokolenia ukraińskich obywateli nie brakuje takich, którzy jeszcze nie określili się co do pojęcia „moja Ojczyzna”. Kiedy pytasz o przyczynę tak szeroko zakrojonego bezsensu, w odpowiedzi można usłyszeć, że taka jest mentalność (to zadziwiająco często używane na Ukrainie słowo tłumaczy się z łaciny jako sposób myślenia). Trzeba coś zrobić z naszym myśleniem, szanowni, drodzy, bliscy moi Ukraińcy! Powracając do wyborów w stolicy w 2008 roku, zadajmy sobie tylko trzy pytania. Jakiego rezultatu warto było oczekiwać Ukraińcom-marzycielom, jeśli w wyborach brało udział 40 partii i bloków oraz 70 kandydatów na stanowisko mera Kijowa? Czy celowe było (a przede wszystkim — komu korzystne) przeprowadzanie tych wyborów w jednej turze, kiedy długość kart do głosowania wynosiła ponad półtora metra? Czy obecny poziom świadomości mieszkańców Kijowa jest wystarczający do tego, aby mieli moralne prawo nie tylko marzyć i wymagać, ale i rzeczywiście żyć lepiej, bez przestępczości i oszustw władzy? BJuT, który zaproponował wybory-przedterminowe wybory mera Kijowa L. Czernowieckiego i jego ekipy, którzy skompromitowali się licznymi aferami, pokładał nadzieję w świadomości mieszkańców stolicy oraz w zdrowym rozsądku Prezydenta Ukrainy. Ale mentalność zwyciężyła. Ekipa prezydencka zrobiła wszystko, aby wybory odbyły się tylko w jednej turze, a zdecydowana większość obywateli nie chciała wziąć na siebie żadnej odpowiedzialności za naprawienie absurdalnej sytuacji, którą ekipa Czernowieckiego stworzyła w stolicy, co już dawno stało się powodem do ironii i pogardy szanowanych osób na Ukrainie i poza jej granicami.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
