Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

SPOJRZYJMY W LUSTRO albo O MENTALNOŚCI I JEJ LOGICZNYM NASTĘPSTWIE Naród nasz ukraiński jest zdumiewający. Naród-marzyciel. Marzy o świetlanej przyszłości, dla nadejścia której nie za bardzo się wysila, nie chce niczym ryzykować, a zwłaszcza — poświęcać.

Слово Просвіти, №23 за 2008 рік

Witalij KORŻ, deputowany ludowy Ukrainy (frakcja BJuT) Na co już mieszkańcy Kijowa — w intelektualnym sensie daleko nie ostatni na Ukrainie — to i ci przeważnie nie chcieli poświęcić kilku godzin ponurego niedzielnego dnia, aby oddać swoje głosy za zaprzestaniem chamskiego rozkradania w stolicy. Faktem jest to, że prawie połowa wyborców-kijowian nie przyszła do lokali wyborczych i nie wzięła udziału w głosowaniu. Klasyczny marzyciel — to osoba bardzo gadatliwa, „kompetentna” we wszystkich sprawach, a nawet gorąco paplająca, ale obojętna. Typowy ukraiński marzyciel jest bardzo aktywny w wypowiedziach na każdy temat, natomiast zbyt ostrożny, niezdarny i niezdecydowany, kiedy należy działać, kiedy trzeba wykonać konkretną sprawę. Właśnie o takich mówi Pismo Święte: „Nie po ich słowach, a po czynach poznacie ich”. Jak z boku się przyjrzeć — niby dzieci czy nastolatki. Chłopakom tylko by piwo pić, paplać z przekleństwami na pół o niczym i o dziewczynach. A dziewczyny, choć wszystkie niby różne, ale stale starają się być jednakowe. Jak na komendę, ssą papierosy, absolutnie nie zastanawiając się nad swoim przyszłym obowiązkiem macierzyńskim. Marzą Ukraińcy o szczęśliwej przyszłości, w którą w większości nie za bardzo wierzą. Gdyby ktoś przyszedł i zorganizował, a jeszcze lepiej — za machnięciem czarodziejskiej różdżki — w jednej chwili uczynił szczęśliwe życie, o wtedy byśmy już dali sobie radę! Tak uważają Ukraińcy-marzyciele. Uważają przez ponad trzy i pół wieku, odkąd z Rosją się „zbratali”. I odtąd stale uczą się na własnych błędach. Widocznie, żeby lepiej w tę „naukę” wchodzić i jeszcze więcej się uczyć, oni coraz bardziej te błędy popełniają, za każdym razem pewniej na te same grabie nastąpując, a potem rodzinne guzy na czole całemu światu wesoło demonstrując. Żeby zrozumieć typowego Ukraińca-marzyciela, nie trzeba daleko sięgać historycznych korzeni i aż na 350 lat zagłębiać się. Wystarczy obejrzeć się choćby na jeden miniony czy obecny rok. Bo ten rok (tak samo, jak i wiele innych), z niezmienną prawidłowością matematycznych formuł odbija nam bodaj główną cechę Ukraińca, która mieści się w znanej tezie: „Moja chata z kraja; nie dotykajcie mnie, ja nic nie wiem”. Zatem, nie można z pewnością twierdzić, że wszyscy Ukraińcy — to wielcy śmiałkowie i patrioci w czynie, a nie tylko w słowach. „Ale jak zachować niepodległość Ojczyzny?” — zapytacie. A tak, jak Ukraińcy „zachowują” przez ponad 350 lat. Tak samo, jak w tym roku i w zeszłym, czyli — jak zawsze. Pomarańczowa rewolucja była raczej wyjątkiem, niż regułą w ukraińskiej historii. Wśród takich wyjątków możemy wspomnieć dość dwuznaczne zwycięstwo wojska kozackiego pod dowództwem hetmana I. Wyhowskiego nad wojskiem państwa moskiewskiego pod Konotopem (1659), a także takie bezprecedensowe zjawisko prawdziwego ukraińskiego narodowego patriotyzmu, masowego heroizmu i poświęcenia, jak OUN-UPA (1941—1947). Dwuznaczność zwycięstwa pod Konotopem polega na tym, że po stronie hetmana Iwana Wyhowskiego w tej bitwie brały udział oddziały niemieckich, węgierskich i serbskich najemników, a co najważniejsze — tatarska horda Mehmeda Gireja. Po stronie Moskali, którymi kierował O. Trubecki, oprócz strzeleckich rosyjskich pułków, brali udział żołnierze niedawno sformowanego w Biełgorodzie 30-tysięcznego ukraińskiego pułku kozackiego pod dowództwem I. Bezpałego — kolejnego pretendenta do hetmańskiej buławy. Bitwa pod Konotopem pogłębiła polityczny rozłam Ukrainy i położyła początek wojnie domowej, która trwała do końca lat 70. XVII w. Natomiast masowy heroizm na zachodnioukraińskich ziemiach w okresie II wojny światowej i po jej zakończeniu — wydawałoby się, całkiem oczywisty, ale do tej pory nie doczekał się jednoznacznej oceny nie tylko we współczesnym ukraińskim społeczeństwie, ale i wśród historyków oraz możnowładców. Bojowników OUN-UPA, którzy z bronią w ręku walczyli, przelewali krew i oddawali życie za niepodległość Ukrainy w trudnych warunkach faszystowsko-komunistycznego totalitaryzmu, jeszcze do tej pory nie uznano za walczącą stronę w II wojnie światowej. I to także przekonujący wskaźnik ukraińskiej chronicznej choroby — nieodpowiedzialności za los własnej Ojczyzny. Niestety, w ukraińskiej historii znajdziemy nie za wiele osobowości, które wiarą i prawdą, konsekwentnie i do końca oddały swoje życie służbie ukraińskiej sprawie: od Jarosława Mądrego do Stepana Bandery, Sławy Stećko i Łewka Łukjanenki. Nie zdziwię się, jeśli niektórzy z czytelników, doczytawszy do tego miejsca, oburzyli się moimi słowami i obrazili. I to zrozumiałe: obecnie, po rusyfikacji, głodomorach i innych podobnych „eksperymentach” bolszewików-komunistów nad ukraińskim narodem, kiedy naród wyrąbano do korzenia, likwidując najlepszych, już trzeba stawiać pytanie o to, żeby wstać z kolan, o formowaniu narodowo-patriotycznej młodzieży, o odrodzeniu z popiołów. Ale obywatele Ukrainy przebywają w stanie permanentnej niezgody i sporu w kardynalnych kwestiach organizacji życia państwa: władzy, języka, kultury, bezpieczeństwa narodowego i obrony. Czego można oczekiwać od nas samych, jeśli już siedemnaście lat toczą się debaty wokół „problemu” formułowania idei narodowej! Naród, który nie ma jasno sformułowanej i popartej przez wszystkich obywateli idei narodowej, nie może stworzyć pełnowartościowego państwa — na radość wrogom. Całkiem oczywiste, że naród najpierw trzeba stworzyć, jednocząc ukraiński naród. Dla zjednoczenia należy zorganizować ogólnonarodowy patriotyczny ruch na czele z ogólnie uznanym liderem. Spróbujcie teraz, rzuciwszy okiem na najlepszych przedstawicieli współczesności, nazwać choćby kilka imion narodowej skali, przeciwko którym nie ma zastrzeżeń. Więc kogo widzimy, szanowni obywatele niepodległej Ukrainy? Jeśli nawet wyznaczycie taką osobowość, od razu z lewej i prawej usłyszycie oburzające wypowiedzi niezgody i sprzeciwu. W końcu, oburzenie i sprzeciw usłyszymy zawsze, kiedy pojawia się jasny i zrozumiały punkt widzenia dotyczący osoby, faktu, wydarzenia. Zbierzcie na stadionie 100 000 obywateli i zapytajcie, co trzeba zrobić dla normalizacji życia na Ukrainie. Jestem przekonany, że otrzymacie 100 000 wariantów odpowiedzi-propozycji. Czy jest na świecie kraj, gdzie obywatele byliby tak podzieleni we własnych wyobrażeniach i postawach? Obywatele Ukrainy podzieleni są według narodowej, językowej cechy, wyznań religijnych, według patriotycznych upodobań, według ideologicznych przekonań, przynależności do partii politycznych i bloków, podzieleni na mieszczan i wieśniaków według nierównych warunków życia, podzieleni nawet w licznych organizacjach społecznych tego samego kierunku itd. Jako przykład nazwijmy „kozactwo” w jego licznych różnicach, z których każda aktywnie imituje „działalność” w mundurach wojskowego wzoru, z oficerskimi pagonami, odznakami i inną atrybutyką, co ma mało wspól-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn