Strona · s. 5strona oryginału ↗
HOŁODOMOR
Слово Просвіти, №23 за 2008 рік
Tam zaczęli bić. Biją, potem wiadro wody na głowę wyleją i jeszcze biją. Na czworakach pełzł do swojej chaty. A wieczorem przybiegła do nas ciotka Fedorka, płacze: „Harasym zamknął się w chacie i nie otwiera…”. Poszedł nasz ojciec, zdjęli drzwi, a on podgiął kolana, skulił się z bólu na zapiecku i zastygł. A o wuju Iwanie Rybałce opowiadali… Zebrali wszystkich tych, którzy nie chcieli iść do kołchozu, w radzie wiejskiej. Wychodzi przysłany i wykrzykuje: „Rybalcow!”. A wuj Iwan był człowiekiem wesołego usposobienia: „Pozwólcie was poprawić: pradziad mój — Rybałka, dziad mój — Rybałka, i ja też — Rybałka”. — „Widzę, ty, parień, gord, kak orieł, wiesieł, kak sołowiej”, — złośliwie powiedział pełnomocnik. Po pół godzinie wyszedł z gabinetu zgięty wuj Iwan, wytarł krew na wargach i mówi: „Nie Rybałka ja już, a Rybalcow, pójdę do kołchozu się zapisywać”. Coraz bardziej wierzę w to, że głodówka była zaplanowana, i kolektywizacja przed nią też. W kołchozie łatwiej zabrać ludziom wszystko, a głodem i pracą wymorzyć. Przywieźli prosto z pola martwych kołchoźników, a wśród nich Iwan Meżenski, ojciec Marii Hawryliwskiej, jeszcze żywy, prosi się: „Nie wrzucajcie mnie do dołu, ja jeszcze żywy”. Teść Hordij Makarowycz Meżenski z pola do domu doszedł, przysiadł na progu i umarł. A dzieci — Mełanka i Wira — w kołchoźnych żłobkach z głodu umarły… Zapisała W. Annusowa 2000 r.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
