Strona · s. 8strona oryginału ↗
JESTEŚMY OTWARCI DLA CZYTELNIKÓW NATALIA ANTONIUK: «NIEZNAJKOWIE NA WYSPIE GŁUPCÓW»
Слово Просвіти, №23 за 2011 рік
Przełączając kanały telewizyjne i wyszukując w stogu siana ziarno czegoś ciekawego i pożytecznego, nagle ze zdziwieniem się zatrzymałam: na kanale STB w programie „Kawaler do wzięcia” zobaczyłam swoją koleżankę z roku, Nadię, z wydziału dziennikarstwa Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki. Dziwnie było obserwować, jak ona, z wyższym wykształceniem i wielkimi ambicjami dziennikarskimi, wraz z 24 dziewczynami znalazła się w haremie. W tym programie kawaler z Ameryki wybiera sobie tak zwaną narzeczoną z Ukrainy. I nie po prostu wybiera, a urządza każdej egzaminy psychologiczne — niech wiedzą, że oczarować zagranicznego przystojniaka nie jest tak łatwo. I w tej haremowej gromadzie Nadia z Czerniowiec. Ona „zaświeciła się”, a mnie z jakiegoś powodu zrobiło się smutno: i za wydział dziennikarstwa Uniwersytetu Szewczenki, i za Ukrainki, i za Ukrainę. Dziennikarz to restaurator, który powinien odnawiać barwy świata, zeskrobywać pleśń z sfery duchowej człowieka, zdmuchiwać kurz z intelektu widzów. Ale obecnie dziennikarze w telewizji nie restaurują obrazu świata — tworzą tak niskie programy i sami bez wstydu biorą w nich udział. A w zapowiedziach dla widzów, jako wielkie szczęście, podają informację: „Jako pierwsi na świecie kupiliśmy prawa od Amerykanów do ukraińskiej wersji programu”. Nie ma się z czego cieszyć — dziennikarzom brakuje jeszcze fantazji, by stworzyć coś własnego, unikalnego. Przestrzeń telewizyjna aż roi się od takich programów, które nie przynoszą nic ani pięknego, ani pożytecznego. Co więcej, nie trzeba być specjalistą od tematyki genderowej, aby zauważyć, że jest w nich zbyt wiele stereotypów: „kobieta-towar”, „kobieta-lalka”, „kobieta-blondynka”, „kobieta-obiekt seksualny”. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że dziennikarstwo ma kobiecą twarz, to mamy przykry fakt: dziennikarki nie szanują samych siebie. Przypominam sobie, że w dzieciństwie lubiłam bajkę Nikołaja Nosowa „Nieznajko na Księżycu”. Wryło mi się w pamięć, jak główni bohaterowie, Nieznajko i Kozlik, trafili na wyspę Głupców, gdzie nie było żadnych zajęć poza rozrywką i zabawą. A poza tym krasnoludkom bez przerwy pokazywano filmy. Bohaterowie godzinami siedzieli przed ekranami i stopniowo zamieniali się w… barany. W porę zrozumiawszy, że rozrywka ma takie skutki, Nieznajko i Kozlik wzięli nogi za pas i uciekli z wyspy. Zdjęcie Mykoły Cymbaliuka. Wtedy, w dzieciństwie, nie rozumiałam, dlaczego oglądanie telewizji ma takie „cudowne” skutki. Uważałam, że telewizja to czarujący świat, do którego trafiają tylko wyjątkowo uzdolnieni, wykształceni i utalentowani. Prowadzący byli dla mnie niezwykłymi szamanami, a reporterzy — degustatorami świata. Z czasem zrozumiałam, że współczesne dziennikarstwo telewizyjne to w większości wyspa Głupców. Zmienić sytuację w telewizji będą mogli dziennikarze telewizyjni — dumni, uczciwi wobec siebie i odważni. A póki sytuacja się nie poprawi, trzeba odpływać z wyspy Głupców, bo inaczej zamienimy się w barany — posłuszne i ograniczone.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
