Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Petro Antonenko: „To ludzka komunikacja”

Слово Просвіти, №23 за 2011 рік

6 maja 2011 roku, w Dniu Dziennikarza, my, zespół redakcyjny tygodnika „Słowo Proświty”, zwracamy się do Was, nasi drodzy czytelnicy, z najbardziej szczerymi i skrywanymi myślami. Jak każdy z nas doszedł do wyboru zawodu dziennikarza? Jak rozumie służbę słowem i służbę słowu? Dlaczego pracuje właśnie w „Słowie Proświty”? Mamy nadzieję, że zainteresują Was nasze myśli, uczucia, zamiary i że odpowiecie na pytanie: jakimi nas widzicie? Jakie powinno być nasze wydanie? Czy zostaniecie z nami na drugie półrocze i dalej? Słowem — czekamy na Wasze przemyślenia, życzenia, uwagi krytyczne i dobre słowo. Z poważaniem, Słowoprowiścianie. Dla mnie dziennikarstwo, prasa — to przede wszystkim ludzka komunikacja. W dwóch aspektach. Pierwszy — komunikacja dziennikarza z czytelnikami, drugi — komunikacja samych czytelników między sobą. W tym sensie postrzegam prasę, gazetę, jako dobry, przytulny dom. Wreszcie przypomnę słowa jednego ze swoich ulubionych pisarzy, Saint-Exupéry’ego: „Największym luksusem jest ludzka komunikacja”. Dzięki dziennikarstwu miałem możliwość przez dziesięciolecia pracy w prasie spotykać się z wieloma interesującymi ludźmi u nas i za granicą, objechać nie tylko moją rodzinną Czernihowszczyznę, ale też bywać w krajach nadbałtyckich, na Białorusi, bardzo dużo podróżować po mojej ukochanej Polsce, bywać w USA. Pociąg do dziennikarstwa, prasy, słowa zawdzięczam swoim rodzicom. Ojciec — prosty kołchoźnik, matka — wiejski pracownik medyczny, wreszcie, byli zwykłymi wieśniakami, ale stale prenumerowali wiele gazet i czasopism, co zachęciło mnie najpierw do czytania, a potem do pisania. W końcu i mój ojciec przez niejedno dziesięciolecie był autorem lokalnej gazety. Wszystko to doprowadziło mnie do prasy. Prawda, początkowo za młodu pracowałem na wsi i jako robotnik w fabrykach. Co zresztą też jest niezłą szkołą dla dziennikarza. I teraz mieszkam na prowincji, wśród bohaterów i czytelników swoich publikacji, i śmiem twierdzić, że znam ich życie. A to dla dziennikarza najważniejsze. Zdjęcie Olesia Dmytrenki. Pierwsze czasopismo — „Za naszą Ukrainę”, teraz „Słowo Proświty”. Wcześniej od czasu do czasu gdzieś publikowałam. Lubię pisać o ludziach, którzy godnie podtrzymują niebo ukraińskiej kultury, historii. W moim rozumieniu oni wszyscy są bohaterami, rozmawianie z nimi to przyjemność, człowiek sam duchowo rośnie. To właśnie ci ludzie, którzy gromadzą się wokół „Proświty”, nasi czytelnicy. Czasami dzwonią, dziękują za gazetę. To takie przyjemne! Kilka razy jako dziennikarka byłam na procesach sądowych, wspierając (tylko swoją obecnością) niesprawiedliwie oskarżonych. Czułam, jak sędziowie nie chcą, aby na sfałszowanych procesach byli przedstawiciele mediów! I musieli zachowywać się mniej cynicznie, a „sprawy” rozpadały się. „Dziennikarz to szpieg społeczeństwa we władzy” — uważa Julia Mostowa, mając na myśli, że nie można ukrywać przed opinią publiczną zdobytych informacji. Tym bardziej ich przekręcać. Bądźmy więc godnymi „szpiegami”!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn