Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

JEWCHEN BUKET: «CO WYBIORĄ PRZYSZLI HISTORYCY?»

Слово Просвіти, №23 за 2011 рік

Zdjęcie Jewchena Buketa Zdjęcie N. Antoniuk Pamiętam, jak podczas nauki w szkole zachłannie czytałem gazety. Tak samo aktywnie starałem się słuchać ukraińskiego radia i oglądać telewizję. Bycie dziennikarzem wydawało się czymś nieosiągalnym, a o tym, że będę osobiście znał wielu przedstawicieli tego wspaniałego zawodu, którzy poprzez media w latach szkolnych kształtowali mnie jako osobowość, nawet marzyć nie mogłem. Badania historii rodzinnego kraju, którymi zafascynowałem się na pierwszym roku studiów na uniwersytecie, skłoniły mnie do publikacji w prasie. Nawiasem mówiąc, mój pierwszy artykuł ukazał się właśnie w tygodniku «Słowo Proświty» w 2002 roku. Krajoznawstwo i dziennikarstwo, jestem przekonany, są niezwykle bliskie. Krajoznawcy tworzą kroniki przeszłości, a dziennikarze tworzą kronikę współczesności. To właśnie ich słowa w przyszłości będą cytować badacze, wszak dziennikarze to tuby każdego społeczeństwa. W nowoczesnym społeczeństwie przestrzeń informacyjna odgrywa kluczową rolę. To właśnie dzięki mediom kształtuje się opinia publiczna. Niestety, gazety w naszych czasach nie mają już takiej wagi, jak jeszcze kilkadziesiąt lat temu. W szybkości przekazywania informacji wyprzedziły je radio, telewizja, wirtualne media. Gazeta dzisiaj to źródło głębokiej analityki, historii fabularnych, fachowych odpowiedzi na aktualne pytania. A także, bez wątpienia, współczesny przekrój społeczeństwa, sfilmowany na papierze. Więc nie będzie zniknięcia papierowej periodyki, jak przepowiadają niektórzy «zaawansowani» specjaliści. Kino nie wyparło teatru, internet nie zniszczył książki, nie zniszczy on również gazet. Zdjęcie Jewchena Buketa Zdjęcie Ołesia Dmytrenki Co by nie mówić, a dziennikarstwo to rzecz niejednoznaczna i kontrowersyjna. Więc bądźcie pewni, kiedy patetycznie ogłaszają, że to jeden z najstarszych zawodów, wyraźnie sugerują jednak ten najstarszy zawód. Mój świętej pamięci teść, człowiek krytycznego chłopskiego rozumu, jednak bardzo bezpośredni, zawsze, gdy brał do rąk gazetę, zabawnie zacierał ręce: «No, co tam kłamią?..». Do syna-dziennikarza, gdy ten przyjeżdżał na wieś «do prac polowych», życzliwie mruczał: «I co to, synu, u ciebie za zawód kłamliwy». W kuchni u niego wisiało nie radio, a «kłamczuch». Dziwna rzecz — wiedział człowiek, że «wszystko to kłamstwo», jednak od kłamstwa ani na krok. Najpierw — wieczorna gazeta, a potem — wieczorna modlitwa. Przeczytane gazety kładł pod poduszkę (czasem aż za wysoko było spać) i nie daj Boże komuś, poprawiając poduszkę rano, przełożyć nie w porządku gazety — oberwie się wszystkim. Jaka by nie była ta informacja — prawdziwa, nieprawdziwa — jednak nijak człowiekowi bez niej — i kwita! W bezinformacyjnej przestrzeni — wszystko jedno co w bezpowietrznej. Jak wiadomo, w Związku Radzieckim nie było ani seksu, ani wolności. Kiedy kończyłam szkołę i wybierałam uczelnię do wstąpienia, pojawiły się pierwsze rewolucyjne publikacje w «Junosti», «Nowym Mirze». Wyodrębniły się w dziennikarstwie postacie, które przyciągały uwagę: Witalij Korotycz, Wołodymyr Pozner itd. Ale przeważnie dziennikarstwo kojarzyło się z radziecką pracą agitacyjną, albo, alternatywnie, — «sprzedajną dziewką imperializmu», która kwitła na zachodzie. Ja zaś byłam spokojna i romantyczna, więc marzyłam zajmować się filologią, studiować i wykładać literaturę. Kiedy nie dostałam się na Uniwersytet im. T. H. Szewczenki na filologię, był bardzo duży konkurs, a na dziennikarstwo proponowali iść «bez egzaminów», ale ja odmówiłam. Zostałam przy wydziale wydawniczym NTUU «KPI». Ale pieriestrojka zakręciła tak, że trzeba było brać się za każdą pracę. Zgodnie z książeczką pracy — wymarzona działalność intelektualna, jednak przez stulecia nic się nie zmieni — historię będą nadal studiować na podstawie publikacji prasowych. A jakie roczniki wybiorą przyszli historycy do swoich dysertacji, odgadnąć nie trudno. Mimo całego opłaconego przez oligarchów kłamstwa, które codziennie wylewa się z ich prywatnych agencji informacyjnych, na Ukrainie są jeszcze wydania, które, nie zważając na polityczne i ekonomiczne powiewy, piszą prawdę, jakkolwiek gorzka by ona nie była. Prawdziwą gazetę rozpoznać nie trudno. Ja wiem, że pracuję właśnie w takiej gazecie. I jestem wdzięczna losowi, że przywiódł mnie do «Słowa Proświty», gdzie mogę zajmować się ulubioną sprawą i nie krzywić duszą. Ludmyła ILJENKO: Marija KUCZERENKO: Ulana WOLIŃSKA:

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn