Strona · s. 9strona oryginału ↗
Łubow Hołota: „Chcę jeszcze!”
Слово Просвіти, №23 за 2011 рік
Czasem sama sobie zazdroszczę: ile ludzkich światów otworzyła mi praca dziennikarska, radiowa i wydawnicza! Jakie imiona, jakie wątki, jakie niezwykłe postaci, konflikty i rozwiązania, jakie idee ze mną i wokół mnie. Dzięki temu zawsze było mi i jest mi ciekawie żyć i pracować. Rzadko, ale się zdarza, mówię sobie szczęśliwie: zrobiłaś to! Pomogłaś, wsparłaś, a może nawet uratowałaś… Często czuję, że uderzam piersią w betonową tamę. Ale nie głową: kropla drąży kamień. Ja — kropla. A poza tym nie zapominam śmiać się z okoliczności i być krytyczną wobec siebie. Nie boję się nie bać!
13 grudnia 2011 roku mam czterdziestoletni jubileusz zawodowy — aż tak dawno, w dniepropetrowskiej gazecie obwodowej „Zorja” wypełniono mi, studentce piątego roku na wydziale ukrainistyki Wydziału Filologicznego Dniepropetrowskiego Uniwersytetu Państwowego, książeczkę pracowniczą. I z czystą radością mogę to świętować. Ale nie będę. Będę pracować, przygotowywać noworoczne wydanie „Słowa Proświty”, z zapartym tchem czekać na dane o prenumeracie tygodnika na 2012 rok, podpisywać do druku kolejny numer. Najpewniej wieczorem tego dnia pomyślę: zawsze mówiłam, myślałam, pisałam o Ukraińcach, o tym, co jest dla nas nie do zniesienia i bolesne, bliskie i niezmienne. I chcę jeszcze!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
