Strona · s. 2strona oryginału ↗
WOLNOŚĆ SŁOWA — DO BRAM MEŻYHIRJI
Слово Просвіти, №23 за 2011 рік
Zdziwiło jednak, że aż 8 tych usług nie będzie teraz świadczonych, przynajmniej w umowie przy nich widnieją zera. Tymczasem usługi są potrzebne. Na przykład odśnieżanie, posypywanie chodników piaskiem lub solą, sprawdzanie przewodów kominowych i wentylacyjnych pod kątem bezpieczeństwa pożarowego. Otóż nasz czytelnik wyraził całkiem rozsądne przypuszczenie: na te niezbędne usługi pracownicy komunalni sporządzą osobne umowy i będą zmuszać mieszkańców do ich podpisywania. Oczywiście, usługi za dodatkową opłatą. „To prawdziwe haracze” — oburza się rozmówca. Cóż tu zaprzeczyć? Jeśli chodzi o drugą umowę, którą zaproponowano ludziom do podpisania, mowa w niej o dostawach ciepła, wody i gazu. Kluczowe usługi. Dziwi jedynie, że ludziom proponuje się zawarcie ich nie bezpośrednio z odpowiednimi służbami, a przez trzech pośredników. Po co potrzebna taka fatyga i dodatkowe koszty? Temat komunalnych haraczy kontynuuje w liście do redakcji gazety nasza czytelniczka Ołeksandra K. z Mykołajiwki w rejonie słowiańskim w obwodzie donieckim, bogatym, jak nam mówią, regionie, który jest przepełniony nośnikami energii. Kilka lat temu kupiła starą chatę, oczywiście zelektryfikowaną. W chacie tej nie mieszkała, prądu prawie nie włączała, ale rzetelnie płaciła za te zużyte kilka kilowatów. O czym informowała elektryków. Jednak emerytka korzystała z prądu niedługo. Pracownicy sieci elektrycznych odcięli chatę od zasilania. A kiedy kobieta zwróciła się, aby je przywrócić, zażądali takiej ceny: 500 hrywien za podłączenie prądu i jeszcze 800 hrywien za zainstalowanie licznika. „Komu mam się skarżyć, nie wiem, i płacić nie mam z czego i nie mam za co. Bo ja niczego nie naruszyłam” — pisze kobieta w liście. Wierzymy, że płacić takie haracze nie ma z czego, a co najważniejsze — za co właściwie płacić? A skarżyć się należy chyba tylko rodzimej donieckiej władzy, gubernatorowi A. Blizniukowi, który też był na owym posiedzeniu rządu. Można też jeszcze wyższemu urzędnikowi-ziomkowi. …Dni temu słyszę w trolejbusie, jak jeden emeryt mówi do drugiego: „Słyszałeś, jak Janukowycz zrugał Azarowa na posiedzeniu rządu w sprawie taryf? Mówi, trzeba myśleć o ludziach…” I taki już, widzę, zadowolony ten emeryt. A jakże, zrugali, porozmawiali, obiecali zaprowadzić porządek… Petro ANTONENKO Tyle już powiedziano i napisano o uzurpacji przez Wiktora Janukowycza państwowej rezydencji Meżyhirja! I o samym tym świętym dla naszej historii miejscu. I o tych 137 hektarach rajskiego terenu. I o nieprzyzwoitym przepychu w biednym kraju. W odpowiedzi — ignorowanie. Rok temu, 4 czerwca 2010 roku, kiedy na konferencji prasowej dziennikarze w końcu dopadli Janukowycza pytaniami o Meżyhirję, głowa państwa oświadczyła: „Zbierajmy się, zaraz pojedziemy”. Mówiąc, że tam, na miejscu, wszystko wam zademonstruję. I choć kamery telewizyjne przekazu na żywo zaraz wyłączono, to z zapowiedzianym coś trzeba było zrobić. A nie chciało się. Poważny powód dla „niepojechania” został znaleziony: w Administracji Prezydenta nie ma autobusu, żeby wieźć dziennikarską brać. Minął rok. Dziennikarze — naród pamiętliwy, niejednokrotnie publicznie przypominali o obiecanej wycieczce do prezydenckiego majątku. Więc pierwsza rocznica obietnicy, a do tego święto zawodowe — Dzień Dziennikarza skłoniło kolegów — aktywistów ruchu społecznego „Stop cenzurze” do ogłoszenia 6 maja niewielkiego pikietu przed bramami prezydenckiej rezydencji w Meżyhirji. Cel akcji — prosty i zrozumiały. Po pierwsze, przypomnieć głowie państwa, że ignoruje publiczne oskarżenia o korupcję, związane z „prywatyzacją” Meżyhirji. Po drugie, zwrócić uwagę obywateli na daną i niewykonaną obietnicę prezydenta — czyż nie jest to odzwierciedlenie całego systemu takich „obietnic-cacenek”, zaczynając od programu wyborczego. Nie warto przypominać, że nasza Konstytucja gwarantuje prawo obywateli do podobnych akcji bez wcześniejszych zezwoleń, wniosków, rejestracji. Należy jedynie powiadomić władze lokalne — organizatorzy dziennikarskiej akcji powiadomili o zamiarach Radę Wiejską w Nowych Petriwcach, na terenie której znajduje się Meżyhirja. 4 czerwca zgromadzenia dziennikarzy zostały zakazane przez sąd. Kijowski okręgowy administracyjny. Decyzję podjęła sędzia Hanna Panowa. Na wniosek, który złożył do sądu wójt Nowych Petriwiec Rodion Starenkyj. Wójt oświadczył, że złożył wniosek z prośbą o zakazanie zgromadzeń dziennikarzy, działając w interesie współmieszkańców. Akcja, mówiąc, była zaplanowana na jednej z ulic wsi i przeszkadzałaby wieśniakom iść do pracy. W rzeczywistości wieśniacy dziesiątą drogą omijają Meżyhirję, dokładniej, ich „omijają”, bo do prezydenckiej posiadłości nie dopuszczają ich nawet na strzał armatni. O co więc chodzi? A wójt nie zawstydził się poprosić sąd o zakazanie takiej akcji… na cały 2011 rok, ze wszystkimi jego dniami roboczymi i wolnymi. W zamian zaprosił dziennikarzy do Nowych Petriwiec… z łopatami i motykami — porządkować teren, wszak właśnie tymi narzędziami rząd radzi pospólstwu ratować się przed szalonym drożeniem produktów. Jeszcze dalej poszła sędzia Panowa. Nie tylko poparła wniosek wójta, ale i znalazła nowe argumenty przeciw. Główny — troska o ciszę i spokój jednego z wieśniaków, którego nazwisko brzmi — Janukowycz. Najpierw sędzia skonstatowała, że „miejscem przeprowadzenia zgromadzeń ogłoszono miejsce zamieszkania prezydenta Ukrainy, a nie miejsce jego pracy”. I dalej w postanowieniu sądu: „Biorąc pod uwagę konstytucyjne zasady ochrony prawa człowieka do życia osobistego, jego nienaruszalności, prawa do wypoczynku w czasie pozapracowniczym, wskazanymi zgromadzeniami dojdzie do naruszenia istniejących osobistych praw człowieka”. Oto troska o CZŁOWIEKA! Dla niej sędzia może „zapomnieć”, że poniedziałkowy poranek, na który planowano akcję, — to dzień roboczy i czas pracy w kraju, więc po co tu troska o „wypoczynek”? A „zapomnieć”, że oficjalnym „miejscem zamieszkania” Janukowycza Wiktora Fedorowycza jest miasto Kijów, nabrzeże Obołońskie, budynek nr 15 (patrz jego deklaracja o dochodach). O czym jest ta historia w Dniu Dziennikarza Ukrainy? Po raz kolejny zobaczyliśmy, czym jest sfabrykowany sąd. Że liderzy polityczni, najwyżsi urzędnicy naprawdę są panami swojego słowa: zachciał — dał słowo, zachciał — zabrał z powrotem. A jeszcze zobaczyliśmy, jaka świta gra naszego króla. …W poniedziałek rano, w Dniu Dziennikarza, około 60 kolegów mimo wszystko przyjechało do rezydencji Janukowycza w Meżyhirji. Jak dowcipnie wyjaśnili, żeby sprawdzić, czy zostanie wykonana decyzja sądu o zakazie akcji. Odpoczywać prezydentowi nie przeszkadzali, bo o 9 rano wyjechał z bram rezydencji i popędził do pracy. Obok dziennikarzy nie zatrzymał się. Z następnego samochodu do dziennikarzy wyszła rzecznik prasowa prezydenta Darka Czepak. Witając ze świętem, wyniosła kolegom bukiet kwiatów i ogromny tort. Nikt z dziennikarzy nie wziął ani jednego kwiatka, rzecznik prasowej przyszło położyć je przy drodze, a tort, na który też nikt się nie rzucił, postawić na ganku komendantury. Oto tak, po raz kolejny, rozminęły się prasa i władza…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
