Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

«TYTONIOWE ROŚLINY» NA DONBASIE

Слово Просвіти, №23 за 2011 рік

szerzyły się pogłoski o likwidacji placówki. Początkowo poinformowano o tym administrację szkoły, potem na ogólnoszkolnym zebraniu rodziców — rodziców: rzekomo na utrzymanie szkoły brakuje 352 tysięcy hrywien, a efekt ekonomiczny z jej zamknięcia wyniesie 297 tysięcy 900 hrywien. Oprócz ekonomicznych, wyszukiwano też inne przyczyny: nauczyciele nie przeszli przedterminowej atestacji itp. Na wnioski rodziców i nauczycieli do różnych instancji odpowiedzi były jednoznaczne, jakby pisane przez kalkę: likwidacja szkoły jest zgodna z prawem. W rzeczywistości naruszono uchwałę Gabinetu Ministrów nr 315 z 19 kwietnia 2010 roku z podpisem premiera Azarowa „O optymalizacji szkół”, w której powiedziano, że szkoły I stopnia optymalizuje się przy obecności mniej niż 10 dzieci, I—II stopnia — jeśli mniej niż 40, I—III stopnia, jeśli dzieci jest mniej niż 100. W budynku tej szkoły uczy się 170 dzieci, oprócz tego 60 uczniów szkoły wieczorowej, trzecie piętro wynajęto Charkowskiemu Instytutowi Politechnicznemu, gdzie znajduje się punkt konsultacyjny i uczy się ponad 200 studentów. W obliczeniach dotyczących rentowności celowo nie uwzględniono ani szkoły wieczorowej, ani instytutu, zatem wyniki celowo zniekształcono. Szkoła jest solidna, przestronna, jasna, z autonomicznym ogrzewaniem, z dużą salą gimnastyczną, różnymi gabinetami, bogatą biblioteką. Na remont sal lekcyjnych i korytarzy miejski wydział oświaty środków od dawna nie wydziela, wszystko jest kosztem rodziców. Jednak mer Toreza Wiktor Antonow uważa, że zamiast utrzymywać szkołę nr 27, lepiej te pieniądze skierować na utrzymanie aparatu zarządzania. Rodzice, społeczeństwo wielokrotnie brali udział w pikietach, pisali wnioski, które zazwyczaj wracają do władz lokalnych. Tym razem ze skargami zwrócili się do Prokuratury Generalnej, gdzie obiecano im wziąć sprawę pod kontrolę. W ustawie o samorządzie lokalnym, nawiasem mówiąc, zaznaczono, że w kompetencji organów samorządu lokalnego są tylko placówki przedszkolne. A tutaj sytuacja jest taka: w mieście było 51 przedszkoli, teraz tylko 17. W zamian za inne — supermarkety, kawiarnie, restauracje, czy po prostu ruiny. Przedszkoli brakuje, aby umieścić dziecko, rodzice piszą wnioski od razu, gdy dziecko się rodzi: za trzy lata może przyjdzie kolejka. Tam, gdzie były przedszkola — był dziecięcy śmiech, radość, nadzieja. Tam, gdzie są obecne „punkty” — tam nie da się żyć, strach chodzić: strzelaniny, szczury, psy, zanieczyszczenie spalinami od samochodów itp. Gdy przeanalizować wnioski rodziców, nauczycieli różnych szkół, które „podlegają zamknięciu”, można wyciągnąć wniosek, że przyczyny tego są bardzo podobne: walka z językiem ukraińskim, który zaczął się odradzać, chęć przejęcia (przeważnie za bezcen) ładnych pomieszczeń w prestiżowych dzielnicach. Ludzie to rozumieją i zaczynają coraz aktywniej bronić swoich praw: do wyboru języka, szkoły, do pracy (przecież nauczycieli zlikwidowanych szkół nikt nie zamierza zatrudniać). Nawiasem mówiąc, tylko szeroki rozgłos o wydarzeniach, interwencja dziennikarzy, społeczeństwa, deputowanych ludowych pomagają w przywróceniu sprawiedliwości. Zwycięstwa już są, mamy nadzieję, że będzie ich więcej.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn