Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Apel do społeczeństwa i do deputowanych Rady Najwyższej Ukrainy

Слово Просвіти, №23 за 2012 рік

Przewodniczącemu Rady Najwyższej Ukrainy Wołodymyrowi Łytwynowi. My, członkowie Rady Społecznej przy merze Wasylkowa, jesteśmy zaniepokojeni próbą deputackiej większości Rady Najwyższej Ukrainy zmiany sytuacji językowej w naszym państwie nie na korzyść Ukraińców, a zatem ze szkodą dla całego ukraińskiego społeczeństwa. Przypominamy, że kwestia językowa nie powstała z historycznego pragnienia Ukraińców bycia dwujęzycznymi, nie z powodu ucisku przez Ukraińców języka rosyjskiego czy języków innych mniejszości narodowych, lecz z powodu celowego wykorzeniania naszego oryginalnego języka w ciągu kilku stuleci przebywania Ukrainy w składzie carskiej Rosji i imperium radzieckiego. Czyżby autorom projektu ustawy nr 9059, deputowanym ludowym Kołesniczence i Kiwałowowi, nie było wiadomo, że język ukraiński oficjalnie, na różne sposoby, w ciągu kilku stuleci zakazywano dziesiątki razy. Ale najbardziej ucierpiał on w latach 30. ubiegłego wieku, kiedy Hołodomor, zsyłki, masowe represje, agresywny ateizm, niszczenie zwykłych relacji produkcyjnych i międzyludzkich zniszczyły ukraińską elitę rolniczą, a dalej także wierzchołek narodowej inteligencji. W rezultacie tego ludobójstwa okaleczono psychologię, filozofię, wiarę, kulturę, a co najważniejsze — zrujnowano niepisane normy i zasady postępowania, zgodnie z którymi każde następne pokolenie budowało swoje życie na doświadczeniu swoich ojców, dziadów i pradziadów. W ten sposób zniszczono system przekazywania życiowej mądrości od poprzednich pokoleń następnym. Śmierć kolejnych około 8 mln Ukraińców podczas II wojny światowej i szybkie wypełnienie Ukrainy przedstawicielami innych narodów Związku Radzieckiego, w szczególności Rosjanami — trwałymi nosicielami rosyjskiej idei narodowej, a zwłaszcza języka rosyjskiego, który dla nich jest świętością, nieodwracalnie zmieniało narodową niepowtarzalność osłabionych brakiem państwowości Ukraińców, zwłaszcza wschodu i południa Ukrainy, aż do utraty przez nich języka ojczystego. Na czas ogłoszenia niepodległości naszego kraju przynajmniej 30% potomków wielkiej ukraińskiej rodziny utraciło poczucie przynależności do ukraińskości. Ten wynik poraża, jeśli wziąć pod uwagę, że rozkwit językowego przeobrażenia Ukraińców przypada na okres, kiedy rosyjska mniejszość narodowa stanowiła nie więcej niż 15% całej populacji Ukrainy. Cóż to za braterskie stosunki były między dwoma narodami, jeśli Ukraińcy nagle tak bez zastrzeżeń „pokochali” język innego narodu, że wyparli się własnego?! Jak mogło się stać, że język znacznie mniejszej liczebnie grupy narodowej zapanował nad wielkim ukraińskim narodem na jego własnej ziemi? A stało się to w rezultacie strasznego cywilizacyjnego wstrząsu. Zapewne nikt (zwłaszcza Rosjanie) nie wątpi, że utrata przez naród języka jako podstawowego składnika jego narodowej istoty jest właśnie rażącym faktem takiego nieszczęścia. Właściwie i bez dowodów zrozumiałe jest, że utrata języka nie wzmacnia, a pustoszy naród. Wszak język każdego narodu to rdzeń jego kultury. A bez utwierdzenia i rozkwitu kultury narodowej niemożliwy jest rozwój konkurencyjnej gospodarki. Trudno na przykład wyobrazić sobie, by Węgrzy, Polacy czy Rosjanie mogli być samowystarczalnymi narodami państwowymi bez kultur narodowych, a tym bardziej bez języków narodowych. Te i inne okoliczności od początku ogłoszenia niepodległości Ukrainy wprost wołają o potrzebę powrotu na łono ukraińskości zrusyfikowanych Ukraińców, a nie o ich ostateczne zwyrodnienie, co przewiduje projekt ustawy ukrainofobów. Mamy nadzieję, że świadomi obywatele pochodzenia rosyjskiego, nosiciele rosyjskiej idei, nie popierają tego szalonego zamysłu. Bo ten, kto ceni własną niepowtarzalność, nigdy nie będzie niszczył języka wykrwawionego ludobójstwem narodu. Zatem wszystkim, którzy nierozważnie popierają ideę oficjalnej dwujęzyczności Ukraińców, warto wiedzieć, że kwestia językowa jest długofalowa, dramatyczna i krwawa. Należy uświadomić sobie, że kwestii językowej nie można rozwiązywać według faktu stosunku liczbowego nosicieli języka ukraińskiego i rosyjskiego. Dlatego każdy, kto żyje w naszym kraju i chce dobra sobie oraz swoim dzieciom i wnukom, powinien pomóc Ukrainie stać się pełnowartościowym, sobornym państwem, wypełnionym ukraińską treścią. Podążanie inną drogą jest niedopuszczalne. Przy obecnym niskim poziomie kultury ogólnej i politycznej dwa języki to dwa różne światy, podwójne standardy, podział społeczeństwa na „naszych” i „nie naszych”, to separatyzm, kolejna tragedia. W takich okolicznościach każdy, kto nie utracił zdolności do rozumowania i współczucia, powinien w żałobie skłonić głowę przed pamięcią milionów zamęczonych Ukraińców i ustrzec się przed tym, by nie stać się współuczestnikiem kolejnej wielkiej zbrodni. To się nie stanie, jeśli potomkowie kozackiego rodu wyzwolą się ze skóry „rozdwojonego chochoła” i uświadomią sobie, że oni są Ukraińcami, a nie „ukraińcami”. Wysiłki aktywu społeczno-politycznego naszego kraju warto skierować na odrodzenie narodu ukraińskiego poprzez odrodzenie jego kultury i języka, bez czego udany rozwój społeczeństwa i państwa jest niemożliwy. Przypominamy wszystkim, że autorem ukraińskiej niepodległości jest właśnie naród ukraiński, który stanowi około 80% całej populacji. Pamięć o tych, którzy wywalczyli tę niepodległość w różnych okresach naszej historii, musi być listem żelaznym o prawie Ukraińców do bycia gospodarzami na swojej ziemi. Zatem żądamy wycofania projektu ustawy nr 9059 z rozpatrzenia przez Radę Najwyższą Ukrainy. A. T. MARUSZCZAK, przewodniczący Rady Społecznej przy merze Wasylkowa. Zdjęcie Ołeksandra Łytwynenki.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn