Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Obojętni — «szósta kolumna» neowałujewców

Слово Просвіти, №23 за 2012 рік

Ołeh HRYNIV, doktor nauk filozoficznych, profesor, m. Lwów Polski profesor pyta swojego kolegę z Ukrainy: „Dlaczego wy, Ukraińcy, jesteście tacy niemocni? Dlaczego pozwalacie ukrainożercom znęcać się nad sobą?”. Nie wyrzuca, a ubolewa: mimo wszystko polska elita wyciągnęła wnioski z własnej historii, rozumie, że bez wolnej Ukrainy wolna Polska nie będzie mogła istnieć. Wiekowa wrogość między sąsiadami odchodzi w przeszłość. Komu ona na korzyść? Czyż nie jest to zrozumiałe? Na waśniach między Ukraińcami a Polakami wygrało trzecie państwo, które podbiło i rozszarpało najpierw Ukrainę, a potem Polskę. Innymi słowy, polska elita zdrowieje z miniimperializmu, który nieodmiennie związany jest z pyszałkowatymi pretensjami do ukraińskich ziem. Mam nadzieję, że z czasem do takiego wniosku dojdzie narodowa elita w sąsiednim państwie północno-wschodnim, a Ukraina zacznie żyć z Rosją jako narodowym państwem demokratycznym na takich zasadach, jak, na przykład, Kanada ze Stanami Zjednoczonymi. Ale obecna Moskwa swoich imperialistycznych planów nie porzuciła. Zdrowy rozsądek zapytałby: po co to, kiedy własny naród żyje w nędzy? Czy nie warto pomyśleć o obecnym pokoleniu? Rosyjski historyk Serhij Sołowjow, który w linii matczynej pochodzi z rodu naszego mędrca Hryhorija Skoworody, zwrócił uwagę na paradoks: kiedy w Europie feudalizm dożywał ostatnich lat, w Rosji jeszcze bardziej wzmacniano feudalną zależność chłopów w najbardziej zdegenerowanej formie poddaństwa. Było to rezultatem manii wielkości imperialnego kierownictwa dążącego do zaboru cudzych ziem, co wymagało licznej armii, którą trzeba było karmić, odziewać, uzbrajać. Tak oto dalecy od polityki chłopi stawali się zakładnikami szalonych idei państwowych sterników. Podobna sytuacja w sąsiednim państwie jest obecnie. Kierownictwo z KGB zamienia własny naród w zakładnika imperialnych planów. Kremlowscy zwierzchnicy ze skóry wychodzą, by podważyć doświadczenie historii, które potwierdza: ŻADNE IMPERIUM JESZCZE SIĘ NIE ODBUDOWAŁO! Wniosek potwierdziła historia światowa, poczynając od czasów Aleksandra Macedońskiego. Państwa europejskie straciły swoje kolonie w XX wieku. W końcu Imperium Rosyjskie już dwukrotnie (1917 i 1991 r.) rozpadało się w ciągu siedemdziesięciu czterech lat. Po co sklejać rozbity garnek? Lecz tutaj górę bierze nie rozsądek, a chorobliwe ambicje. Czego tylko nie wypróbowali kremlowscy przywódcy i ich antyukraińska kreatura z „piątej kolumny” w naszym państwie przez ostatnie dwadzieścia lat! I wszystko leciało na łeb na szyję z peczerskich wzgórz! Wspólnota Niepodległych Państw dowiodła nieefektywności i nie przekształciła się w moskiewską pętlę dla Ukrainy! W inne neoimperialne struktury z dominacją Moskwy nasze państwo woli nie wchodzić! Czyż opłaca się donieckim oligarchom zależeć od woli i łaski urzędników z KGB, kiedy mają nieograniczone możliwości grabienia ukraińskiego narodu pod jego narodowym sztandarem? Kryminalni krwiopijcy dobrze wiedzą, że ich przestępczej działalności przyjdzie kres wtedy, gdy ukraiński naród uświadomi sobie, że jest wspólnotą narodową z interesami narodowymi! Taki naród nie dopuści, aby do parlamentu wybierano jego wrogów, ukrainofobów, aby rząd składał się z ukrainofobów, aby w strukturach wyznaniowych panowali ukrainofobi! Nie dopuści — i kwita! Zatem wrogowie niepodległego państwa ukraińskiego wypróbowują różne eksperymenty. Cel jest prosty: nie dopuścić do narodowej samoświadomości ludności naszego państwa, zaszczepić jej bakcyle obojętności. Wyzyskiwacze przypominają karaluchy: boją się światła. Najłatwiej wyzyskiwać ciemnych ludzi! A ciemnota prowadzi do obojętności! Obojętność — to słomka dla tonących z obozu neowałujewców! Obojętni — to pomocnicy „szóstej kolumny”! Aby taka kolumna zwiększała się liczebnie, trzeba narzucić Ukraińcom niechęć do wszystkiego, co narodowe, utrzymywać w „sytuacji granicznej”, jak wiadomo z filozofii zachodnioeuropejskiego egzystencjalizmu, czyli na granicy życia i śmierci. W stanie tak skrajnej biedy człowiek wyzuty z majątku myśli tylko o przetrwaniu, właściwie mówiąc, traci ludzkie cechy, bo troszczy się tylko o potrzeby biologiczne. Proszę o wybaczenie tych kolegów, którzy tak lekceważąco odnoszą się do ludności naszego państwa, piętnują ją jako bydło. Sądzę inaczej. Czy mamy prawo karcić ślepca, który nie widzi, że przed nim przepaść? Uznajmy, panowie inteligenci, także własną winę za to, że obojętność poraziła organizm narodowy. Obwiniać naszą ludność o to, że jeszcze nie stała się pełnowartościowym narodem, nie mamy prawa! Przede wszystkim zważmy, że właśnie ta ludność, która przez wieki wychowywała dzieci jako przyszłość narodu, swoim pługiem okulturzała „Dzikie Pola”, zachowywała ojczysty język, który oszlifowali narodowi rycerze na Chortycy, przekazywała pokoleniom ojczystą pieśń i — co najważniejsze! — przez wieki niewoli w 1991 roku na pierwszogrudniowym Ogólnonarodowym referendum wyraziła pragnienie życia w niepodległym państwie narodowym Ukrainie! Kiedy kompradorska bandooligarchia brała za gardło Ukraińca, on wyszedł na Majdan. Wyszedł i zwyciężył! Niestety, przywództwo zlekceważyło naród — rozpoczęło kłótnię, bo nie mogło podzielić dochodowych miejsc przy państwowym korycie. W cywilizowanych krajach zawsze na pierwszym miejscu stawia się nie interesy grupowe (partyjne), a interesy narodu. Zapytajmy Polaka, kim jest, usłyszymy dumną odpowiedź: „Jestem Polakiem!”. Czyż nie takimi byli Ukraińcy zaraz po Pomarańczowej rewolucji? Powiem bez żadnej obłudy: „Mamy z czego być dumni!”. Nasze słowo „Majdan” weszło do wszystkich języków cywilizowanych narodów jako symbol zwycięskiej bezkrwawej rewolucji. Ukraińcy zapoczątkowali nowy typ rewolucji — rewolucji pokojowej, bezprzemocowej, rewolucji Ducha! Przyjście takiej rewolucji przewidział nasz wielki twórca „Soboru” Ołeś Honczar w swoich „Dziennikach”. Pomarańczowy kolor zmienił kolor czerwony, kolor rewolucji socjalnych! Naszego Prezydenta witali europejscy parlamentarzyści z szalikami w kolorze pomarańczowym. Nastała nowa era w historii Ukrainy — era pomarańczowa! Niech szydercy chichoczą, a fakt pozostaje faktem! Pomarańczową rewolucję wygrał naród, a pretendenci na przywódców zhańbili czyste porywy narodu! Właśnie przez nich nasz wyborca znów zaczął obojętnieć na politykę, wyobcowywać się od państwa. Rewanż ukrainofobicznych grup? Tak! Zdołali się przegrupować, skorzystać z nieudolności chorobliwych, a nawet pysznych politykierów, którzy stali na scenie w dniach Pomarańczowej rewolucji. Oni pragnęli. Starcie w parlamencie wokół kwestii zasad polityki językowej w naszym państwie — to świadectwo niemoralności domorosłych politykierów i degradacji samego społeczeństwa, które nie przezwyciężyło wad odziedziczonych po totalitarnym reżimie. Na co liczą ukrainofobi, agresywni wykonawcy zaleceń kierownictwa KGB sąsiedniego państwa? Przede wszystkim na mieszczańską obojętność, która poraziła żywe komórki organizmu narodowego. stanowiska, nie zastanawiając się, czy są w stanie udźwignąć ciężar władzy. Niekompetencja niektórych kandydatów po prostu porażała, zwłaszcza z partii, której lider jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych stał się symbolem żelbetonowej polityki komunistycznej jako przywódca „grupy 239” w parlamencie. Zasiadłszy w ciepłych fotelach, nowi urzędnicy wyobcowali się od narodu. Szczerze mówiąc, niektórzy neofici nie wiedzieli, co mają robić, aby przypodobać się wyborcom: wychodzić na lodowisko w strojach sportowych czy sadzić drzewka w parku. W końcu kłótnie o stanowiska, o pierwszeństwo w przyszłych wyborach prezydenckich, nienormalne relacje najwyższych urzędników ułatwiły rewanż tym, których obiecywali wsadzić do więzień. Nie wsadzili, a teraz wsadzają ich, dziwiąc cywilizowaną Europę swoją zuchwałością w procesach sądowych, „wybiórczą sprawiedliwością”: przeciwnikom orzekają najwyższe wyroki więzienia, a swoim partyjnym kolegom wybaczają znacznie cięższe winy. Na takim politycznym gruncie mógł powstać bezprecedensowy dla cywilizowanego świata fenomen zdrady w parlamencie, niemoralny w swojej istocie. Sądzę, że żadna ze stron nie ma powodów do chwalenia się nim, ponieważ jedna grupa wprowadziła do parlamentu sprzedajnych politykierów, a druga — zagrała na ich bez zasadności, chciwości i strachu przed groźbą utraty nieuczciwie nabytego majątku. Więc widziały gały, co kupowały! Przegrana jest tymczasowa! Takie zwycięstwa, jak na Majdanie, nie są zapominane, inspirują naród. Właśnie na obojętnych liczą autorzy założeń polityki językowej na Ukrainie: Wadym Kołesniczenko, którego profesor Timothy Snyder z Uniwersytetu Yale oskarża o naruszenie praw autorskich, oraz Serhij Kiwałow, pretendent do miana „telewizyjnej gwiazdy”, bo pojawia się codziennie przed telewidzami z gołosłowną tyradą… po ukraińsku. Obaj ukrainofoby są oddani Rosji, ale nie proponują wzmocnić, za przykładem swoich kremlowskich czekistowskich mocodawców, roli języka państwowego na Ukrainie. Co z tego wychodzi? W Federacji Rosyjskiej, w składzie której jest wiele autonomii narodowych, musi być jeden język państwowy, bo inaczej, według twierdzeń jej przywódców, wielonarodowe imperium się rozpadnie, a w unitarnej Ukrainie — czyżby nie dla jej państwowego wzmocnienia? — trzeba wprowadzić aż trzynaście (!?) języków regionalnych. A wszystko sprowadza się do podstępu: język rosyjski jako regionalny ma wyprzeć ukraiński, czyli państwowy. Zauważę, że na Ukrainie językowi rosyjskiemu nic nie zagraża: dominuje on we wszystkich sferach humanistycznych. Z dziesięciu książek wydanych na Ukrainie ukraińskojęzyczna jest tylko jedna, a z dziesięciu gazet tylko trzy są w języku państwowym. Tak oto cierpi język rosyjski na terenach naszego państwa! Czy nie czas, aby nasze organizacje kulturalno-oświatowe i partie, które traktowane są jako patriotyczne, przezwyciężyły wyobcowanie od narodu? Dlaczego partyjni aktywiści wspominają o narodzie tylko wtedy, gdy nadchodzą wybory? Taka epizodyczna praca propagandowa nie daje oczekiwanego rezultatu. Wyborcy są zdezorientowani, nie wiedzą, na kogo głosować. Czy przypadkiem na mera stolicy aż dwukrotnie wybierano Czernoweckiego? Za pierwszym razem emeryci skusili się na paczki z kaszą gryczaną, cukrem, konserwami i jeszcze czymś. Kto nie widział, jak gospodaruje miejski sternik, beztalencie w wykonywaniu obowiązków służbowych i zbyt pomysłowy, gdy chodziło o handel ziemią, o budowę w miejscu zabytków historycznych i inne źródła zysku. Wyborcy w wieku emerytalnym nie ukrywali, dlaczego głosują znowu na Leonida Mychajłowycza: „Widzicie, kradną wszyscy, ale z tego coś i nam skapnie”. „Coś skapywało”, a miejski sternik dysponował milionami. Jak ucierpiał w czasach jego rządów książęcy Kijów! Opowiadają, że zbudowane naprzeciw świętych świątyń nowoczesne budynki tylko nazywają się hotelami, a mają nieco inne przeznaczenie. Zresztą, w tym dobroczyńca nie jest oryginalny! Podobnie było i przed nim! Dlaczego nasza elita boi się wyborcy, działa formalnie? Oto przeprowadzili na placu Sofijskim wiec. Przyszło kilkuset uczestników. Słuchali czy nie słuchali — więcej rozmawiali o różnych codziennych sprawach. Po co słuchać? Mówcy ci sami, gadają o tym samym już dwadzieścia lat. A jak ich czekają ludzie w centrach obwodowych, miasteczkach i wsiach! Nie przyjeżdżają, myślą, że wystarczy porozmawiać z narodem z ekranów telewizorów. Aby urozmaicić wychowanie patriotyczne, politycy, zawodowcy i amatorzy, przeprowadzają w stolicy „okrągłe stoły” w różnych kwestiach naszego życia politycznego czy społecznego. Znowu — ci sami mówcy! W telewizji poinformowali o patriotycznym wydarzeniu — i na tym poprzestali! Między narodem a politykami — „chiński mur”! Mój kolega w Kijowie stale podkreśla, że Ukraińcy przegrywają w Internecie. Prawda — nie da się zaprzeczyć! Nasi intelektualiści nie tylko nie wykładają swoich poglądów na stronach internetowych, ale i nie reagują na wrogie podstępy. Taką alienację od Internetu trzeba przezwyciężyć, inaczej pozostaniemy na informacyjnym marginesie. Choć z Internetu korzysta tylko pewne koło ludzi, to właśnie od nich zależy w znacznej mierze polityczny, intelektualny i duchowy klimat w państwie. Gorzej, że całe warstwy społeczne są pozbawione wiarygodnej informacji, korzystają z różnych plotek, są obojętne na życie polityczne. Właśnie na takich warstwach naszej ludności zamierzają żerować ukrainofoby przed wyborami. Czyż nie mamy przykładów? Na przykład nie wszyscy chrześcijanie rozumieją, że Rosyjska Cerkiew Prawosławna, która ukrywa się pod nazwą „Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej”, nie wyraża interesów narodu ukraińskiego, a faktycznie funkcjonuje jako instytucja polityczna, posłuszne narzędzie Kremla. Przezwyciężyć obojętność naszym ludziom nie pozwala też to, że podupadła praca placówek kulturalno-oświatowych w miejscowościach. Gdyby w nich pracowały lokalne oddziały „Proświty”, kultura wyborcza ludzi jako składowa część kultury politycznej stworzyłaby przesłanki do przezwyciężenia analfabetyzmu politycznego szerokich warstw ludności. Niestety, do mieszkańca wsi nie docierają takie gazety, jak „Słowo Proświty”, „Literaturna Ukrajina”, inne patriotyczne wydania polityczne. Poraża obojętność nie tylko mieszkańców odległych miejscowości. W stolicy niepodległej Ukrainy do tej pory ulice i place nazwane są dla upamiętnienia bolszewickich działaczy, którzy walczyli przeciwko narodowi ukraińskiemu — i taka sytuacja nie niepokoi ich mieszkańców. Nikt z nas nie ma prawa milczeć, kiedy ukrainofoby szkalują nasz język, naszą historię, naszą kulturę. Jednocześnie trzeba pomagać współobywatelom odczuć zależność ich sytuacji od wypełniania obowiązków obywatelskich, bo oni kształtują życie polityczne w naszym społeczeństwie, przyszłość naszego państwa.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn