Strona · s. 13strona oryginału ↗
W 4,5 godziny na nowiutkim Hyundai…
Слово Просвіти, №23 за 2012 рік
Jewhen BUKET, zdjęcia autora
Charków także „przygotowuje się” do Euro. I najwyraźniej mistrzostw nie oczekują jak manny z nieba, dlatego dla kibiców buduje się w centrum miasta „klatkę”. A ogólnie proces przygotowań do piłkarskiego turnieju w Charkowie zrobił na mnie przyjemniejsze wrażenie niż w stolicy: załatano dziury na drogach, otynkowano fasady budynków, zmieniono szyldy przy wejściach do stacji metra, pobielono drzewa i posadzono kwiaty. W mieście od razu widać ogólną atrybutykę mistrzostw: pomalowane autobusy, trolejbusy i marszrutki, a także drogowskazy kierujące do metra i innego transportu publicznego w miejscach, gdzie jest dużo ludzi. W Charkowie nie brakuje banerów mistrzostw i ich oficjalnych sponsorów. Gdzieniegdzie te konstrukcje reklamowe zasłaniają niezrekonstruowane obiekty budowlane, żeby te „nie raziły w oczy”. Charków będzie witał gości z Holandii, więc miasto ozdobią w główny kolor tej drużyny — pomarańczowy. Jednak „pomysłowe” miejscowe władze postanowiły zaoszczędzić i do malowania ogrodzeń i fasad używają zwykłej rudej farby do podłóg. Nie zauważyłem w Charkowie ekskluzywnych przewodników dla turystów. W kioskach sprzedają się tylko zwykłe przewodniki po mieście w różnych językach, które od wielu lat wydaje DNVP „Kartografia”. Być może coś się zmieni już podczas turnieju piłkarskiego. Specjalnie na EURO jeden z miejscowych oligarchów otworzył w Charkowie prawdziwą „perłę” nowoczesnej architektury — pięciogwiazdkowy hotel „Kharkiv Palace”. W stylu budynku zrekonstruowano nawet wejście do stacji metra „Derżprom” i przystanek transportu publicznego. Pieniądze rzeczywiście zainwestowano w rozwój, a nie w ruinę, jak na stołecznym Andrijiwskim Uzwozi. Nic więc dziwnego, że właśnie tu znalazła siedzibę charkowska kwatera główna UEFA. Jednym z głównych centrów euroatrybutyki w Charkowie jest dworzec kolejowy. „Charków wita cię”, „Tworzymy historię razem”, „Charków z dumą przyjmuje UEFA EURO 2012” — obwieszczają po ukraińsku i angielsku informacyjne plakaty na dworcu. W budynku dworca jest monitor informacyjny, który zainstalowano również z okazji EURO, a na placu przed dworcem — piłka nożna i konstrukcja z logo mistrzostw, która się obraca. A na koniec chciałbym opowiedzieć o chyba największej „dumie” obecnej władzy — elektrycznym pociągu Hyun-
dai, którym udało mi się wracać do Kijowa. Wszyscy już słyszeli o cudownym pociągu, który pokonuje odległość z Charkowa do Kijowa w 4,5 godziny, ma klimatyzację i bezpłatny Wi-Fi. Mogę potwierdzić: rzeczywiście jedzie cztery godziny i trzydzieści minut, miejscami rozwijając prędkość 161 km/h. Ale w wagonie jest trochę duszno, a Internetu na razie nie ma. Poza tym w wagonie-restauracji są ogromne kolejki po gorące napoje, ponieważ stewardzi ich nie roznoszą razem z innym jedzeniem. Ciekawy szczegół: mimo że bilet na Hyundai jest prawie trzy razy droższy niż na zwykły pociąg, a konduktorzy nazywają się stewardami, darmowego obiadu ani herbaty, jak w samolocie, tu nie ma. A kiedy wagonem drugiej klasy porusza się personel obsługi, nikt inny już nie może przejść — korytarz jest zbyt wąski. W pierwszej klasie korytarz jest szerszy, toalet jest więcej, każdy ma osobiste słuchawki, więcej miejsca na bagaż i nieco szersze fotele, ale moim zdaniem takie „udogodnienia” nie kosztują 185 hrywien (dokładnie taka jest różnica w cenie biletów między pierwszą a drugą klasą). Ale w nowiutkim Hyundaju, przynajmniej na razie, jedzie się przyjemnie. Automatyczne drzwi działają sprawnie, hałasu jest znacznie mniej niż w zwykłych pociągach, wysoka prędkość zupełnie nie jest odczuwalna. Ciekawie będzie też zobaczyć Charków rok po mistrzostwach Europy w piłce nożnej. Czy coś przypomni nam o tym wydarzeniu o znaczeniu światowym?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
