Strona · s. 3strona oryginału ↗
Toczy się walka o wolność Ukrainy…
Слово Просвіти, №23 за 2012 рік
Tegoroczna granica wiosny i lata na Ługańszczyźnie upłynęła pod znakiem nie tylko kataklizmów pogodowych. Zbliżają się do szczytu namiętności życia społeczno-politycznego. Chyba najzacieklejsze starcie między antyukraińską władzą a patriotyczną opinią publiczną regionu toczy się na froncie językowym. Rządząca Partia Regionów, starając się zachować choćby okruchy dawnego autorytetu w oczach niektórych naszych rodaków, a przy tym nie mając nawet zamiaru prowadzić polityki państwowej w interesie narodu, mocno osiodłała swojego ulubionego konika na biegunach, po raz kolejny wyciągając na wierzch dawno pożółkły i przesiąknięty naftaliną pomysł dwujęzyczności. „Regionałowie” i ich satelici już nie raz próbowali w ten czy inny sposób wprowadzić w Ukrainie drugi język państwowy — rzecz jasna rosyjski. Tym razem jednak są zdecydowani: zrozumiawszy, że wprost nie uda im się uzakonić dwujęzyczności (nie mają do tego konstytucyjnej większości), opracowali projekt ustawy, który formalnie niby pozostawia ukraiński językiem państwowym, ale faktycznie niemal w każdym obwodzie wprowadza „swój”, tak zwany „regionalny” język. Jak zawsze, nie pozostaje w tyle w sprawie forsowania dwujęzyczności „wierna rewolucyjnym, bojowym i pracowniczym tradycjom” „biało-niebiesko-czerwona” Ługańszczyzna. Właśnie tu ostatnio szaleje prowadzona przez aktywistów Partii Regionów kampania propagandowa, mająca stworzyć iluzję „powszechnego poparcia” dla tej narzucającej się „idée fixe”. Co więcej, „regionałowie” nie ograniczają się do agitacji na ulicach i placach, lecz aktywnie wciągają do swojej brudnej gry pracowników sfery budżetowej, z których większość w naszym kraju, niestety, nie przyzwyczaiła się do wyraźnej postawy obywatelskiej, a zamiast tego postępuje tak, jak byłoby to miłe zwierzchnikom. Proponując złożenie podpisu „za językiem rosyjskim”, obiecują im wyższą emeryturę i inne ulgi. W szczególności taka praktyka jest powszechna w wielu ługańskich szkołach ogólnokształcących. Kolejnym przejawem dzisiejszych czasów jest mobilizacja swoich zwolenników przez „regionalnych” zwierzchników, których „rodna” partia zbierała na 5 czerwca na wyjazd do Kijowa pod mury Rady Najwyższej. Jak wiadomo z poinformowanego źródła, każdemu z nich za udział w „rosyjskojęzycznym” staniu obiecano dwieście hrywien. Takie zastrzyki finansowe jasno świadczą o tym, że kwestia językowa na Ukrainie jest sztucznie wymyślona, a dla przeciętnych mieszkańców pozostaje w ogóle na peryferiach interesów. Wskazuje na to również fakt, że Ługańczyków za językiem rosyjskim agitują w większości obywatele Rosji, którzy pracują, jak wyjaśniają, „w sztabie Jefriemowa”. Mamy więc do czynienia z naruszeniem ukraińskiego prawodawstwa, ponieważ do udziału w działalności partyjnej angażuje się obywateli obcych państw. Komu potrzebna jest ta orgia wokół drugiego języka? Ługańscy władcy chwalą się (choć gdzie tu powód do chwały?) tym, że w obwodzie mieszkają przedstawiciele ponad 120 narodowości. Ale czy naprawdę można poważnie uważać, że „regionalny” język pomyślano dla Tatarów czy Greków Przyazowia? Nie, bo każdemu jest jasne, że projekt ustawy Kolesniczenki—Kiwałowa wysunięto w interesie jednej jedynej mniejszości narodowej, której przedstawiciele zajmują najwyższe stanowiska w naszym obwodzie i reprezentują go w Radzie Najwyższej. Nasuwa się pytanie: dlaczego mniejszość ma dyktować swoje warunki większości, którą stanowi naród tytularny? I dlaczego w państwie ukraińskim nie utworzono ministerstwa ani departamentu do spraw polityki narodowościowej, które miałyby strzec praw takich mniejszości etnicznych, jak Gagauzi, Grecy, Karaimi i inne, a jednocześnie chronić państwotwórczy naród ukraiński? Nadchodzą decydujące dni walki o ukraińską tożsamość, kiedy niezbędna jest ścisła współpraca patriotycznych sił politycznych i szerokiej opinii publicznej. W porządku dziennym stoi los języka ukraińskiego jako atrybutu państwotwórczego etnosu. Przecież od dawna wiadomo: czyj język, tego i władza. I nowej klęski nasi potomkowie nam już nie wybaczą. Bo nie będzie komu wybaczać. Bo Ukraińcy, rozjechawszy się po świecie i asymilując się „na naszej — nie swojej ziemi”, stopniowo staną się Rosjanami, Polakami, Turkami — kimkolwiek, byle nie Ukraińcami. Dlatego dzisiejsze wydarzenia, jak podkreśla Lina Kostenko, to „walka o wolność Ukrainy. Cała reszta to wielkie kłótnie o drobiazgi”.
Centrum prasowe Ługańskiego Obwodowego Zrzeszenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. Tarasa Szewczenki
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
