Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

Zwierzchnik UKGK: „Błogosławiony Lubomyr — Kobziarz niepodległej Ukrainy, który pozostawił nam nowy narodowy ukraiński epos”

Слово Просвіти, №23 за 2017 рік

Duch Święty upodobnił naszego Błogosławionego Lubomyra do dziwnego i chimerycznego Perebendzi — Kobziarza naszych dni. Już czujemy, że jego pieśń nie umrze i nie zginie. Pozostawił nam nasz współczesny nowy narodowy ukraiński epos swoją mądrością, swoim słowem, nawet swoim humorem i dowcipem. Ten jego kobziarski śpiew będziemy jeszcze długo starali się usłyszeć i zrozumieć poprzez jego audiobooki, filmy, odezwy… Lubomyr pozostawia nam w spadku nową podwalinę najnowszej chrześcijańskiej ukraińskiej cywilizacji, którą nam z wami powierza Pan Bóg rozwinąć i zebrać, nią żyć i na niej budować naszą wolną i niepodległą Ukrainę. O tym powiedział Ojciec i Zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego Błogosławiony Światosław podczas Żałobnej Liturgii Arcybiskupiej i Obrzędu pogrzebu w Patriarchalnym Soborze Zmartwychwstania Pańskiego 5 czerwca 2017 roku, w święto Ducha Świętego. Zwierzchnik zaznaczył, że wczoraj naszymi duchowymi oczami spoglądaliśmy na wydarzenie Pięćdziesiątnicy, a dzisiaj mistyczne oczy Kościoła skierowane są na Osobę — hipostazę Trzeciej Osoby Przenajświętszej Trójcy — Ducha Świętego. „Dzisiaj chcemy wpatrzyć się — powiedział Zwierzchnik Kościoła — w to tajemnicze niezgłębione dzieło, które On czyni jako Duch świętości, życia, jako Duch Pocieszyciel i Dawca wszelkiego dobra w osobie każdego człowieka. A zwłaszcza chcemy spojrzeć na to wielkie dzieło Ducha Świętego w życiu, posłudze, a nawet w błogosławionym zgonie naszego drogiego ojca — Błogosławionego Lubomyra”. Mówiąc o wyjątkowości każdego z nas, kaznodzieja zaznaczył, że unikalność i niepowtarzalność ludzkiej osobie dzięki jej darom formuje i daje Duch Święty. Każdemu z nas On nadaje swoją formę świętości. Nie ma w Kościele Chrystusowym absolutnie jednakowych świętych. Każdy ma do Boga swoją drogę. Mówiąc o unikalności postaci jasnej pamięci Błogosławionego Lubomyra, Zwierzchnik Kościoła zaznaczył, że jeszcze na wschodzie europejskiej cywilizacji zawsze, jeszcze od czasów przedchrześcijańskich, ludzie mieli jakiś szczególny pełen drżenia stosunek do niewidomego człowieka. Co więcej, Pan posyłał nam, Europejczykom, takich ludzi, którzy swoim życiem założyli podwaliny współczesnej europejskiej cywilizacji. Wspomnijmy niewidomego Homera, który wyśpiewał Iliadę i Odyseję, i tym założył fundamenty współczesnej Europy. Śpiew tego niewidomego lirnika i proroka stał się eposem, który przeżył jego czas i epokę. Nawet wielcy wodzowie z jego poematami zdobywali świat. „Ale to odczucie — kontynuował arcybiskup — szczególnej roli i szacunku, szczególnego głosu oraz duchowego wzroku zachowała w sobie właśnie Ukraina jako szacunek i drżenie wobec takiego człowieka. Przypomnijmy niewidomych kobziarzy, którzy opiewali w swoich pieśniach dolę i niedolę, ale byli sumieniem naszych czasów. I nie bez powodu wielkiego Szewczenkę nazywamy Kobziarzem. Bo zdołał poruszyć głębiny ukraińskiej duszy i dał nam to, co nas stworzyło jako naród na początku nowego czasu”. „Spoglądając na oddzielną unikalną i niepowtarzalną drogę świętości Błogosławionego Lubomyra, w jego osobie widzimy podobne i odmienne zarazem” — uważa Zwierzchnik. Święty apostoł mówi, że „moc Boża w słabości się doskonali”. „Błogosławiony Lubomyr, zwłaszcza kiedy stracił swój fizyczny wzrok, jakby jeszcze szerzej otworzył źrenice swoich duchowych oczu. Kiedy wchodził czy to do papieskiego pałacu apostolskiego, czy do Rady Najwyższej Ukrainy, czy na uniwersytet Kijowa lub Lwowa, czy jakiekolwiek inne miejsce publiczne, wszyscy wstawali. Wystarczyło mu tylko przyjść i usiąść, jak wszyscy już wszystko zrozumieli” — opowiedział Błogosławiony Światosław. „Ale sądzę, że szczególny rodzaj świętości jakoś bardzo ciekawie wyśpiewał nam o Lubomyrze nasz Taras Szewczenko” — uważa Błogosławiony Światosław. Przypomnijmy jego słowa: „Perebendia stary, ślepy — Kto go nie zna? On wszędzie się włóczy I na kobzie gra. A kto gra, tego znają I dziękują ludzie; On im troskę rozgania, Choć sam światem nudzi. … Ot taki to Perebendia, Stary i chimeryczny; Zaśpiewa weselnej, A na żal zwróci”. „Sądzę — uważa Zwierzchnik UKGK — lepiej wyśpiewać Kobziarza nowej niepodległej Ukrainy nie sposób. Lepiej opisać jego rodzaj świętości nam dzisiaj trudno. Ale czujemy, że ta kobza, na której grał Błogosławiony Lubomyr, to była dusza każdego z nas, dusza każdego Ukraińca niezależnie od religii, wyznania, miejsca zamieszkania, języka. On swoim aksamitnym barytonem mógł poruszyć tak niskie rejestry naszych serc, że drżały serca nawet tych, którzy go nie widzieli, ale słyszeli w Ługańsku, Doniecku, Symferopolu — słyszeli na Ukrainie i za granicą”. Zakończenie na str. 2 GOŚĆ REDAKCJI — PETRO PANCZUK LITERATURA BEZ PROWINCJI 12-13 MAGIA MIŁOŚCI

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn