Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Borys Rewczun: Borys Rewczun:

Слово Просвіти, №23 за 2017 рік

Antonina CARUK, członkini NSPU, laureatka nagrody im. J. Maław'jaka... Uwaga: powyższe zdanie wymaga poprawki — poprawny zapis nazwiska to Maław'jaka, zob. niżej. Antonina CARUK, członkini NSPU, laureatka nagrody im. Jewhena Małanjuka, kandydatka nauk filologicznych, m. Kropywnycki Zdolność rozśmieszania to subtelna sztuka, która świadczy o głębokim i elastycznym umyśle, o umiejętności właściwego rozkładania akcentów. „Wszelkie myśli w czterech wierszach” (2017) to zbiór czterowierszy Borysa Riewczuna, który zasługuje na uwagę czytelników dzięki głębi i zwięzłości myśli satyryka. Śmiać się z społecznej głupoty i prywatnej głupoty zaczął pod koniec lat 80. XX wieku, a stołeczne dzienniki wielonakładowe i poważne czasopisma czuły się mdło bez jego aforyzmów. Szeroka dusza B. Riewczuna z powodzeniem pracowała w duchu czasu, czyli czuła się wielozadaniowcem: docent, kandydat nauk ekonomicznych, członek Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy (NSPU), częsty bywalec ówczesnych republikańskich programów humorystycznych w rodzaju „A my do was o poranku”, „Od soboty do soboty”, współautor antologii śmiechu „Piąte koło”, filozof-aforysta, drukowany od Kijowa po Nowy Jork, a także autor licznych artykułów publicystycznych i naukowych, wspomnień, notatek podróżnika, indywidualnych zbiorów humorystycznych „Miniatury bez cenzury”, „Zakątki widzenia”, żartobliwego słownika objaśniającego dla anglojęzycznych smakoszy „Dictionary for Fun”. Jego pisarstwo służy za wzór aforystyczności w antologii ukraińskiego śmiechu i stanowi składnik badań nad neologizmami frazeologicznymi epoki postradzieckiej. Dzięki niestrudzonej pracowitości pisarz nie zdradza swojego repertuaru, opanowuje formę wierszowaną, mając w polu uważnej, wnikliwej uwagi koniunkturę polityczną i ekonomiczną, rozprzestrzenianie się hedonizmu w społeczeństwie technokratycznym, drogę do miłości i jej bezdroża, labirynty twórczości, świętość i grzech, stosunki rynkowe oraz duchowy upadek. Gorzka ironia wobec ukraińskiego marzenia („wiśniowy sad przy chacie na skraju”) przeradza się w niuansowanie czynników wyzucia z tożsamości („Zaprzedał sprzedajną duszę / Nasz lipowy kwiat społeczeństwa”) i kończy się sardonicznym śmiechem: „Nie trzymamy się własnego kraju, / Jeśli za bydło tu nas mają”. Ponad tysiąc dwieście „złośliwostek” i „nieprzemijalności” w paradoksalny sposób łączy filozoficzność, liryzm i puentę. Kiedy ideał przyzwoitości staje się tęsknym echem, zachować równowagę zdolny jest tylko śmiech, który przejmuje rolę głównego pozytywnego bohatera i narzędzia przemiany świata. Oczywiście łatwiej manipulować strachem ludzi, niż rządzić tymi, którzy wszystko poddają w wątpliwość. B. Rew-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn