Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Papież Franciszek: „Jego Błogosławieństwo Lubomyr był jednym z najwyższych autorytetów moralnych ostatnich dziesięcioleci”

Слово Просвіти, №23 за 2017 рік

„Wasza Błogosławieństwo, w dniu, w którym odbywają się nabożeństwa pogrzebowe chrześcijańskiego pożegnania z drogą ziemską obecnością Najwyższego Arcybiskupa-emeryta Kijowsko-Halickiego kardynała Lubomyra (Huzara), pragnę jeszcze raz być wśród tych, którzy modlą się do Ojca Niebieskiego, powierzając Mu wybraną duszę naszego brata. Skłania mnie do tego nadzwyczajny napływ ludzi, którzy zebrali się tych dni, aby oddać cześć zmarłemu kardynałowi, o czym się dowiedziałem. Ta obecność jest wymownym znakiem tego, kim on był: jednym z najwyższych i szanowanych autorytetów moralnych w ostatnich dziesięcioleciach narodu ukraińskiego”, — czytamy w liście Papieża Rzymskiego Franciszka do Jego Błogosławieństwa Świętosława, Zwierzchnika i Ojca UGKC, który po Boskiej Liturgii żałobnej odczytał Arcybiskup Cyryl (Wasyl), Sekretarz Kongregacji Kościołów Wschodnich Katolickich, osobisty wysłannik Papieża na udział w nabożeństwach pogrzebowych świętej pamięci Jego Błogosławieństwa Lubomyra 5 czerwca. „Zwracam się do Was, Wasza Błogosławieństwo, a łączy mnie z Wami dawna znajomość i szacunek, aby pocieszyć Was z powodu straty tego, który był Waszym ojcem i duchowym przewodnikiem — pisze Papież w liście. — Był nim dla całego Kościoła Greckokatolickiego, który odziedziczył z „katakumb”, do których był zmuszony schronić się przez prześladowania, i któremu zwrócił nie li- Najtrudniejsza jest chwila, gdy na ziemi odchodzi od nas Przyjaciel, Nauczyciel, Ojciec. Doznaliśmy wielkiej straty. Nadeszła gorzka, ciężka chwila, której zawsze się obawialiśmy i którą podświadomie zawsze odrzucaliśmy. Lubomyr (Huzar) był naszym przyjacielem, przewodnikiem i ojcem duchowym. Był budowniczym. Modlitwą budował mosty między najwyższą ideą a ludźmi. Dobrą radą przerzucał mosty między różnymi środowiskami społecznymi, aby jednoczyć nas i tworzyć z nas wielki naród. Mądrą i dalekowzroczną ideą łączył brzegi, otwierając szeroki horyzont wolnej, duchowo silnej i zjednoczonej Ukrainy. Sam był mostem. Między czasem, ideami, imionami. Jego droga to wielki, stuletni związek naszych duchowych i narodowych modlitw i dążeń, sięgających najgłębszych czasów. Stał się konsekwentnym i symbolicznym kontynuatorem dzieła Markijana Szaszkiewicza, Andrzeja Szeptyckiego, Josyfa Sliepoho. Jego imię i słowo odtąd na zawsze są w tym wielkim szeregu budowniczych. I był drogą. Był tą wielką i czystą drogą, którą pragnął, abyśmy szli, kontynuując i poszerzając przestrzeń naszego myślenia, poszukiwań, duszpasterskie struktury kościelne, ale przede wszystkim radość własnej historii, zbudowanej na wierze, poprzez wszelkie cierpienia i ponad nimi”. W liście Ojciec Święty zaznacza, że po pracochłonnym i intensywnym okresie posługi Jego Beatytudo Lubomyra jako Ojca i Zwierzchnika UKGK, w związku z podeszłym wiekiem i nieoczekiwanie pojawiającą się chorobą, jego obecność wśród narodu zmieniła styl, ale stała się jeszcze bardziej intensywna i bogatsza. „Niemal regularnie był obecny w życiu waszego kraju jako nauczyciel mądrości: jego mowa była prosta, zrozumiała dla wszystkich, a zarazem bardzo głęboka. Miał w sobie mądrość Ewangelii, chleb Słowa Bożego, łamany dla zwykłych ludzi, dla cierpiących, dla wszystkich, którzy szukali godności. Jego upomnienia były delikatne, ale także bardzo wymagające wobec każdego. Za wszystkich nieustannie się modlił, czując, że to jego nowy obowiązek. I liczni ludzie czuli się przez niego reprezentowani, znajdowali u niego radę i pociechę, wierzący i niewierzący, bez względu na różnice wyznaniowe. Wszyscy czuli, że mówi chrześcijanin, Ukrainiec, dumny ze swojej tożsamości, zawsze pełen nadziei, otwarty na przyszłość w Panu. Miał słowo dla każdego, z ciepłem swojej wielkiej człowieczeństwa i wyszukanej uprzejmości »czuł« ludzi. Przede wszystkim lubił rozmawiać z młodymi ludźmi, mając niezwykłą zdolność porozumiewania się z nimi, a młodzi ludzie tłumnie do niego przychodzili”, — czytamy dalej w liście. Na końcu listu Papież pisze: „Porusza mnie myśl, że dziś na całej Ukrainie się go opłakuje, lecz wielu jest przekonanych, że już spoczywa w objęciach Niebieskiego Ojca. Czują, że otrzymawszy od niego przykład konsekwentnego i godnego zaufania życia, będą mogli dalej korzystać z jego modlitwy, którą będzie bronił swego narodu, który wciąż cierpi, naznaczony przemocą i niepewnością, jednak przekonany, że miłość Chrystusa nie zawodzi. Dziękuję za jego wyjątkową obecność — religijną i społeczną — w historii Ukrainy. Wzywam was, abyście byli wierni jego nieustającemu nauczaniu i całkowitemu zaufaniu Bożej Opatrzności. I nadal czujcie jego uśmiech i łagodność. Dla was wszystkich, drodzy Ukraińcy, w ojczyźnie i w diasporze, wypraszam u Pana pełnię niebiańskiego błogosławieństwa”. Departament Informacji UGKC

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn