Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Wołodymyr BUŁAJENKO Poezje

Слово Просвіти, №23 за 2018 рік

*** Rude żagle podniosła, płynie Złowroga noc na Ukrainę. Lecz póki serce w nas żyje — Nie postawisz nas na kolana. Szalona matka rwie włosy, Woła powieszonego syna. Lecz póki serce w nas żyje — Nie postawisz nas na kolana. Kiedyś historia nazwie Nasz czas narodzinami człowieka, Bo póki serce w nas żyje — Nie postawisz nas na kolana. 1.XII.1942 r. *** Na polach zakurzone świty Wloką połamane skrzydła. Smucą się wierzby-podolanki, Zielone ręce opuściły. Noc sinym płaszczem okryła Spokojne osiedla nad jarem. A tam, gdzie majaczą mogiły, Pod lasem jesień warzy czary. Ach, gdzieś powiesili, gdzieś zabili, Gdzieś niebo rozpięli nad polem. …A wy, Piłaci, ręce umyliście, Obcych wezwaliście do stołu. Hej, uderzą dzwony już na alarm: — Na sąd ostateczny, mieszczanie! I Słońce ślepą noc przebije Jak nierządnicę, mściwymi mieczami. 1.I.1942 r. *** W nocy snują się zjawy Koszmarnych wytworów wojny. A ja pójdę pod brunatny horyzont W surowe królestwo ciszy. Gdzie wieczór zorzyste ballady Niesie na niebieskim skrzydle, Jak ostracyzowany władca, Sam, jak demon, na ziemi. Będę marnie przesiadywać długie lata, Ale nikomu się nie sprzedam. Z pielgrzymim kijem Odnowiony Skoworoda. 11.I.1942 r. *** Żurawie przelatywały nad polem I rzucały swój płacz na dzikie róże. Nigdy, nigdy nie zapomnę, Jak szło do wsi dziecko. Spotkaliśmy je przy dolinie I wzięliśmy na bryczkę z sobą. Śpiewaliśmy sierocie pieśni,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn