Strona · s. 6strona oryginału ↗
Wołodymyr BUŁAJENKO Poezje
Слово Просвіти, №23 за 2018 рік
*** Rude żagle podniosła, płynie
Złowroga noc na Ukrainę. Lecz póki serce w nas żyje —
Nie postawisz nas na kolana.
Szalona matka rwie włosy,
Woła powieszonego syna.
Lecz póki serce w nas żyje —
Nie postawisz nas na kolana.
Kiedyś historia nazwie
Nasz czas narodzinami człowieka,
Bo póki serce w nas żyje —
Nie postawisz nas na kolana.
1.XII.1942 r.
*** Na polach zakurzone świty
Wloką połamane skrzydła.
Smucą się wierzby-podolanki,
Zielone ręce opuściły.
Noc sinym płaszczem okryła
Spokojne osiedla nad jarem.
A tam, gdzie majaczą mogiły,
Pod lasem jesień warzy czary.
Ach, gdzieś powiesili, gdzieś zabili,
Gdzieś niebo rozpięli nad polem.
…A wy, Piłaci, ręce umyliście,
Obcych wezwaliście do stołu.
Hej, uderzą dzwony już na alarm:
— Na sąd ostateczny, mieszczanie!
I Słońce ślepą noc przebije
Jak nierządnicę, mściwymi mieczami.
1.I.1942 r.
*** W nocy snują się zjawy
Koszmarnych wytworów wojny.
A ja pójdę pod brunatny horyzont
W surowe królestwo ciszy.
Gdzie wieczór zorzyste ballady
Niesie na niebieskim skrzydle,
Jak ostracyzowany władca,
Sam, jak demon, na ziemi.
Będę marnie przesiadywać długie lata,
Ale nikomu się nie sprzedam.
Z pielgrzymim kijem
Odnowiony Skoworoda.
11.I.1942 r.
*** Żurawie przelatywały nad polem
I rzucały swój płacz na dzikie róże.
Nigdy, nigdy nie zapomnę,
Jak szło do wsi dziecko.
Spotkaliśmy je przy dolinie
I wzięliśmy na bryczkę z sobą.
Śpiewaliśmy sierocie pieśni,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
