Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Wiktor KRACZKOWSKI Żyj, Wołodia!

Слово Просвіти, №23 за 2018 рік

*** Żyliśmy — nawet wspominać nie chcę. Zimą woda w chacie zamarzała, opału nie było czym palić, jedzenia nie było nic. O ubraniu i obuwiu już milczę… Cóż jeszcze napisać o moim bracie Wołodii? Że był dobry? Utalentowany? Że nie znosił niesprawiedliwości? Że nienawidził podłych ludzi? Potwierdzi to każdy, kto znał Wołodię Bulajenka. …Wołodia lubił rozmawiać z ludźmi w podeszłym wieku. Wiejscy dziadkowie byli dociekliwi. A ile ciekawego wiedzieli o życiu! Kiedy Wołodia przyjeżdżał na wakacje, spieszył do klubu, w którym kiedyś była cerkiew. Wiedział: tam w niedzielny wieczór zbierali się wiejscy wujkowie i dziadkowie. Tam Wołodia zapisywał dawne pieśni, legendy, bajki, różne przysłowia. Sporo pieśni i przekazów Wołodia zapisał także od mamy… Niewola Pod Rostowem Wołodia dostał się w okrążenie. Działo się tam coś nieprawdopodobnego: paliła się ziemia, pancerze, ludzie. W jednej z bitew Wołodia został ranny i dostał się do niewoli. Gdy odzyskał przytomność, zobaczył zielone mundury, usłyszał obcą mowę. Straszniejszego nie da się wymyślić. I ciągnęły się na zachód zakurzone szlaki, długie dni niewoli. Głodni, skrajnie wyczerpani, dotarli pod wieczór do jakiejś stanicy. Wołodia postanowił za wszelką cenę uciec. W nocy uderzyła burza, lunął deszcz. I Wołodia, zbierając ostatnie siły, padając, podnosząc się i znowu padając, jednak wyrwał się z tego piekła… *** Mój brat dotarł do wsi pod koniec października. Matka go nie poznała. „Widzę, stoi jakiś dziadek, czarny, chudy, zarośnięty, obdarty… A on: «Mamo, to ja!» — «Boże, synu mój drogi!»” Kobiety, które były świadkami spotkania, stoją i płaczą. Właśnie tutaj, w Sorokodubach, przy „mid-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn