Strona · s. 5strona oryginału ↗
Napisał o szkole w Ostrowie
Слово Просвіти, №23 за 2018 рік
Bohdan KUSEŃ, przewodniczący Tarnopolskiego Obwodowego Towarzystwa im. B. Łepkiego, członek „Proświty”
Wielkie słowo — szkoła! To skarb najlepszy każdego narodu. To klucz złoty, który otwiera pęta niewiedzy. To droga do wolności, do nauki, do dobrobytu. W życiu ogólnoludzkim tylko ten naród odnosi zwycięstwo, który ma dobrą szkołę. Zofia Rusowa
W klubie wsi Ostrów w rejonie tarnopolskim odbyła się prezentacja nowej książki Kazimierza Jaremy „Szkoła rodzinna Ostrowska”, którą autor poświęcił 170. rocznicy budowy Ostrowskiej szkoły początkowej oraz 25. rocznicy budowy nowej Ostrowskiej szkoły średniej. W przeddzień tego wydarzenia autor zapoznał z treścią książki absolwentów szkoły i nauczycieli podczas wieczoru spotkań, który odbył się w auli Ostrowskiej Szkoły Ogólnokształcącej I—III st. Wydarzenie przygotowali i przeprowadzili członkowie Tarnopolskiego Rejonowego Zjednoczenia WUT „Proświta” im. T. Szewczenki wraz z pracownikami placówek kultury wsi Ostrów, prowadzącymi spotkanie Daną Chojecką i Haliną Szubą, a także aktywistami „Proświty” M. Romaniuk, O. Trehub, W. Barabasz i innymi. Prezentacja rozpoczęła się wykonaniem autorskiej pieśni Kazimierza Jaremy „Miły Ostrowie ty mój”, którą wykonali uczniowie J. Bohak, S. Kożuszko, Z. Szewczuk. Autora książki zebranym przedstawił przewodniczący Tarnopolskiego Obwodowego Towarzystwa im. Bohdana Łepkiego Bohdan Kuseń. Kazimierz Jarema — znany działacz społeczny Ziemi Tarnopolskiej, aktywny uczestnik narodowo-wyzwoleńczych zmagań w latach 1989—1991 o zdobycie przez Ukrainę Niepodległości, Pomarańczowej rewolucji, Rewolucji godności, akcji protestacyjnych przeciwko korupcji i niesprawiedliwości, przewodniczący Tarnopolskiego Rejonowego Oddziału WUT „Proświta” im. T. Szewczenki, przewodniczący jury ds. przyznawania i wręczania nagrody im. rodziny Łepkich. Jest on autorem i redaktorem 12 książek, setek artykułów. Szczególnie prawdziwą encyklopedią heroicznej walki Ukraińców o
Nastka KOWALIWNA, łączniczka UPA, Lwów
Kiedy przeżyte lata, niczym osiodłane konie, zeskakują z wieczornego skraju na zieloną murawę obok rozpalonych asfaltów, człowiek niechybnie nurkuje swoimi wspomnieniami w przebytą życiową powódź. Stamtąd pierwszymi stają przed wyblakłymi oczami własne krzywdy i bóle. Omijam je, pozostawiam nieproszonych gości na zatracenie. Nurkuję w słoneczne dni oraz żytnio-pszeniczne łany mojego dzieciństwa i młodości. Tutaj rozkoszuję się na polnych drogach między zbożami żółcią słońca i niebieskimi chabrami, czerwonymi makami i zuchwałym kąkolem, które umyślnie wystawiły kłosiste łany na pokaz spragnionym oczom wiejskich dzieci, młodych rolników, którzy właśnie wyszli ze wsi na poświęcenie rolniczego losu, na rozmowę z Bogiem i polem. Śpieszymy się, bo blisko wieczór, a w wiejskiej czytelni „Proświty” wsi Nowa Mogiłnica za stołami wzdłuż ścian siedzą stateczne gospodynie, czekają modlących się na wieczerzę. To proświcianki, członkini związku częstują nas, swoje dzieci, abyśmy mieli siłę i zapał do pracy. Przed wejściem do czytelni spotykają nas ojcowie-gospodarze. Myjemy ręce i rozpalone twarze źródlaną wodą z potasowej studni, wycieramy o wyszywane ręczniki, dopiero teraz bierzemy z rąk poważnych gospodarzy pełne garnuszki wody z potaszni i wypijamy do dna. Stoły nakryte są białym jak śnieg konopnym płótnem. W czytelni panuje biała-biała cisza. Oto gościmy się — i już równo po godzinie wieczorne słońce czerwieni okna proświciańskiej siedziby, a przewodniczący „Proświty” opowiada nam o najważniejszych wydarzeniach świata i wsi. Tutaj dziękują współmieszkańcom za prace społeczne, za najlepiej uporządkowane podwórko, …, za..., za… Teraz komitet rozdaje nam tzw. książeczki-motylki, czytamy w domu razem z rodzicami o kooperacji, o „Masłosołuzie”, o wymaganiach społeczności i cerkwi wobec wychowania dzieci…
Kazimierz Jarema opowiada absolwentom Ostrowskiej szkoły o książce zdobycie przez Ukrainę niepodległości jest jego książka „Krwawa walka o wolność Ukrainy”, która wyszła drukiem w 2016 roku. W nowej książce „Szkoła rodzinna Ostrowska” K. Jarema na podstawie danych archiwalnych oraz innych źródeł historycznych, badań wybitnych ukraińskich i światowych uczonych nauki pedagogicznej, wspomnień nauczycieli i absolwentów szkoły, z osobistego doświadczenia życiowego oraz wieloletniej praktyki pedagogicznej nauczyciela i dyrektora szkoły, głęboko i konsekwentnie odkrywa historię powstania i rozwoju piśmiennictwa, szkoły, edukacji, ich rolę w kształtowaniu ludzkiej osobowości i rozwoju ludzkiego społeczeństwa. Na stronach książki naświetlono 170-letnią historię Ostrowskiej szkoły: początkowej (1849—1949), niepełnej średniej (1949—1993) i średniej (1993—2018), podano listy oraz fotografie dyrektorów, ich zastępców, nauczycieli i absolwentów szkoły z lat 1949—2018 oraz wsi Ostrów i osiedla typu miejskiego Wielka Berezowica, którzy uczyli się w Ostrowskiej Szkole Ogólnokształcącej I—III st. oraz uczniów klas 1—11, którzy uczą się w niej teraz. W książce znajdują się listy absolwentów szkoły, którzy ukończyli szkołę z wyróżniającymi wynikami i wzorowym zachowaniem, którzy osiągnęli znaczne sukcesy w życiu i pracy, brali udział w walce o wolność Ukrainy, bronią nasze państwo przed moskiewsko-bandyckimi najeźdźcami w obecnym czasie na wschodzie Ukrainy w strefie ATO, zdjęcia wielu wydarzeń wychowawczych, które przeprowadzali uczniowie. K. Jarema podkreślił, że w książce pokazano osobliwości i trudności pracy szkoły i nauczycieli w czasach okupacji austriackiej i polskiej oraz w czasach radzieckich. K. Jarema podkreślił, że na stronach książki naświetlono przebieg budowy nowej szkoły we wsi Ostrów i to, że doprowadził do budowy tej szkoły, jest największym osiągnięciem w jego pracy pedagogicznej. Szkoła została zbudowana za środki agrofirmy „Podilla” (przewodnicząca S. A. Tysłycka była częstym gościem Ostrowskiej szkoły, widziała problemy starego budynku szkolnego i zapewniła budowę nowej szkoły). Główny ciężar w budowie szkoły, przygotowaniu jej do otwarcia i eksploatacji ponosili na swoich barkach dyrekcja i nauczyciele Ostrowskiej szkoły, którzy poświęcali swoje urlopy, zdrowie i czas. „Wszyscy, którzy brali udział w budowie, cieszą się, że jest tu ich energia i praca, i że w szkole uczą się nasze dzieci, wnuki, prawnuki i uczyć się będą przyszłe pokolenia” — zakończył swoją opowieść K. Jarema. Prowadzący święto opowiedzieli o tym, że na stronach książki pokazano osiągnięcia szkoły w ciągu ostatnich 10 lat we wzmacnianiu bazy dydaktyczno-materialnej, podnoszeniu poziomu i efektywności pracy dydaktyczno-wychowawczej z uczniami: odnowiono wystrój gabinetu metodycznego, auli, korytarzy, izby-muzeum W. Jarmusza, zainstalowano plastikowe okna, kotłownię placówki przestawiono na ogrzewanie paliwem stałym. Dyrekcja szkoły pracuje nad tym, aby znaleźć środki na odnowienie pracowni komputerowej, zakup środków technicznych nauczania, wyposażenia i pomocy wizualnych dla gabinetów. Nauczyciele szkoły dają uczniom solidną wiedzę, pomagają wybrać zawód, przygotować do życia i pracy, wychować w uczniach miłość do rodzinnej matki-Ukrainy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
